«Έχασα τον καλύτερό μου φίλο σε πολύ τρυφερή ηλικία. Ένιωθα πολλές ενοχές που έμεινα εγώ στη ζωή και έφυγε εκείνος. Για πολλά χρόνια δεν έκανα όσα θα μπορούσα γιατί ένιωθα ενοχές που έχω μείνει εγώ στη ζωή και δεν έχει μείνει αυτό το λαμπρό παιδί που έφυγε τότε, ο Ηλίας. Ένιωθα τρομερές ενοχές σε όλα», είπε χαρακτηριστικά.

Αφηγείται ότι ο φίλος του, ο Ηλίας, αρρώστησε στην πρώτη γυμνασίου και σταμάτησε το σχολείο, ενώ η σχέση τους ξεκινούσε από την πρώτη Δημοτικού. «Δεν ένιωθα ότι έφταιγα. Ήμασταν στο Δημοτικό με τον Ηλία. Ήταν ένα λαμπρό παιδί. Φανταστικό παιδί, φωτεινό, πανέξυπνο, ευγενέστατο. Εγώ κι εκείνος ήμασταν από τους κοντούληδες της τάξης στο Δημοτικό. Ήμασταν μαζί από την πρώτη Δημοτικού, μέχρι τη μέρα που έφυγε. Ο Ηλίας αρρώστησε στην πρώτη γυμνασίου και σταμάτησε το σχολείο εκεί», εξήγησε.

Θυμάται μια επίσκεψη το καλοκαίρι της Β’ Γυμνασίου, όπου τον ξαναείδε και του είπε “είδες φιλαράκο μου; Ψήλωσες” — μια στιγμή που τον συγκλόνισε. Το βάρος όμως έφυγε όταν μια άγνωστη κοπέλα σε ένα μπαρ του είπε ξεκάθαρα «Σταμάτησα να έχω ενοχές, όταν βρέθηκε κάποιος να μου πει ότι δεν φταίω εγώ που έφυγε από τη ζωή. Ήταν μια άγνωστη κοπέλα σε ένα μπαρ. Καθόμασταν σε ένα μπαρ που συχνάζαμε, δεν φλερτάραμε, πιάσαμε απλώς την κουβέντα και κάπως της είπα αυτό το περιστατικό. Αυτή η κοπέλα τότε μου είπε “δεν φταις”. Όταν το ακούς από κάποιον που δεν σε ξέρει, σου ανάβει ένα λαμπάκι μέσα σου. Για εκείνη ήταν το προφανές αυτό», τόνισε κλείνοντας.