Metallica: Τι είδαμε και ακούσαμε στη συναυλία που θα μείνει στην ιστορία

Οι συζητήσεις μεταξύ των θαυμαστών μετά το τέλος της συναυλίας του Σαββάτου είχαν ομόφωνη κατάληξη. Οι Metallica ήταν εξαιρετικοί και η εμφάνισή τους στην Αθήνα, πέμπτη συνολικά και πρώτη μετά από 16 χρόνια, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες που έχουμε δει ποτέ στη χώρα. Ηταν ένα θέαμα μεγατόνων που ικανοποίησε απόλυτα από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή τόσο τους ορκισμένους θαυμαστές τους, που τους ακολουθούν από τη δεκαετία του ’80, μέχρι και τους νεότερους που τώρα κάνουν την πλοήγησή τους στην πλούσια δισκογραφία τους, ανακαλύπτοντας τα πολλαπλά διαμάντια τους.

Εγιναν όλοι μια οικογένεια, η «Metallica οικογένεια», όπως επαναλάμβανε συχνά ο Τζέιμς Χέτφιλντ στο ΟΑΚΑ το Σάββατο. «Είμαστε ευγνώμονες και σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας σήμερα είτε είναι η πρώτη σας φορά είτε όχι. Οπως κι αν έχει, είμαστε τώρα όλοι η μεγάλη Metallica οικογένεια», έλεγε στην προσπάθειά του να μας κάνει να νιώσουμε ότι όλοι μαζί ήμασταν μέλη μιας τεράστιας παρέας που για δύο ώρες περνάμε καλά και νιώθουμε υπέροχα με τη μουσική τους.

Και δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να μας κάνουν να νιώθουμε σαν μια οικογένεια. Από τη στιγμή, γύρω στις 20.50, που ακούστηκε από το «τερατώδες» ηχητικό σύστημα το «It’s a Long Way to the Top» των AC/DC και το «The Ecstasy of Gold» του Ενιο Μορικόνε, που αποτελούν παραδοσιακά τη θριαμβευτική εισαγωγή στις συναυλίες τους, το κοινό σηκώθηκε όρθιο για να τους απολαύσει και να νιώσει την έκσταση που μόνο αυτοί μπορούν να παρέχουν στις συναυλίες τους. Με δύναμη, πάθος, ένταση και σπουδαία εκτελεστική δεινότητα, οι τέσσερις Καλιφορνέζοι παρέσυραν 80.000 κόσμο στον ρυθμό τους από την πρώτη στιγμή. Από το καταιγιστικό intro του «Creeping Death» έως και το φινάλε με το «τεράστιο» «Enter Sandman», οι Metallica ταρακούνησαν το ΟΑΚΑ όπως κανείς άλλος. Δείχνοντας πάντα προς το κοινό ότι παίζουν γι’ αυτό, ότι χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε νόημα σε όσα κάνουν, ότι σε μια γιορτή σαν αυτή όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να συμμετέχουν σαν να είναι η τελευταία συναυλία της ζωής τους. Και το κοινό αμέσως ανταποκρίθηκε χορεύοντας, τραγουδώντας, προκαλώντας μέχρι και μικροσεισμούς (concert quakes) που καταγράφηκαν από το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Βοήθησε σε αυτό η τεράστια κυκλική σκηνή που στήθηκε στο κέντρο του γηπέδου, για να βλέπουν όλοι καθαρά και απρόσκοπτα από οποιοδήποτε σημείο κι αν βρίσκονταν. Οι ίδιοι οι Metallica φρόντιζαν να κινούνται διαρκώς πάνω της για να σου δίνουν την αίσθηση ότι παίζουν για εσένα, όπου κι αν βρίσκεσαι μέσα στο στάδιο, ενώ ο Λαρς Ούλριχ σηκωνόταν διαρκώς από τα τύμπανά του για να σφίξει χέρια με τους θαυμαστές τους που βρίσκονταν σε απόσταση αναπνοής στο snake pit και ο μπασίστας Ρόμπερτ Τρουχίγιο κατέβηκε γρήγορα, στο τρίτο τραγούδι, για να παίξει μέσα στις αγκαλιές των ξετρελαμένων φαν τους.

Metallica: Ωδή στην Ελλάδα με Ζορμπά και Τρύπες

Ο κιθαρίστας, Κερκ Χάμετ, από την πλευρά του, που άλλαζε διαρκώς κιθάρες, τρέχοντας συχνά από το ένα σημείο της σκηνής στο άλλο για να προλάβει το επόμενο τραγούδι, μας έκανε το καλύτερο κομπλιμέντο: «Κάθε φορά που παίζω κιθάρα, ξέρω ότι οι κλίμακες που χρησιμοποιώ έχουν επινοηθεί εδώ στην Ελλάδα από τους προγόνους σας. Αυτά που παίζουμε εμείς σήμερα έχουν τις ρίζες τους στον Πυθαγόρα και τους αρχαίους Ελληνες», αναφώνησε πριν περάσει, παρέα με τον Ρόμπερτ Τρουχίγιο, στη διασκευή του «Ζορμπά» και του «Δεν χωράς πουθενά» από τις Τρύπες, μέσα σε ενθουσιώδεις επευφημίες.

Ουρές για μια πένα

Από τη βραδιά του Σαββάτου ξεχωρίζουμε τις εκτελέσεις των «Creeping Death», «For Whom the Bell Tolls», «Sad but True», «One» με τα αντιπολεμικά του συνθήματα στις οθόνες («Wake up America»), «Master of Puppets», «Nothing Else Matters», «The Unforgiven» με δεκάδες χιλιάδες κινητά υψωμένα, «Seek & Destroy» με τις τεράστιες φουσκωτές κιτρινόμαυρες μπάλες να πέφτουν από ψηλά και να ενθουσιάζουν το κοινό της αρένας, «Enter Sandman» που έκλεισε θριαμβευτικά τη βραδιά κ.ά. Αμέσως μετά, οι Metallica έμειναν για αρκετή ώρα στη σκηνή, χαρίζοντας πένες με τις χούφτες στους οπαδούς τους, και αποχαιρέτησαν μέσα σε αποθέωση. «Είστε υπέροχοι», αναφωνούσαν, και τους το επιστρέφουμε.