Καίτη Γκρέυ: Συγκίνηση στο τελευταίο αντίο της σπουδαίας τραγουδίστριας

Η εξόδιος ακολουθία ξεκίνησε στις 3 το μεσημέρι στο κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης, ενώ από τις 12, η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, ώστε θαυμαστές και φίλοι να αποτίσουν φόρο τιμής.

Όπως είχε ζητήσει η ίδια, η τελετή πλασιώθηκε από δύο τραγούδια που σημάδεψαν την καριέρα της, το «Βουνό» και τα «Ξένα χέρια», τα οποία την καθιέρωσαν ως μία από τις πιο σημαντικές φωνές της εποχής της. Τα συγκεκριμένα τραγούδια είχαν ιδιαίτερη σημασία για την Καίτη Γκρέυ.

Η μεταστροφή της μεγάλης ερμηνεύτριας στο λαϊκό τραγούδι έγινε το 1953, όταν την συνάντησε ο ρεμπέτης Λουκάς Νταράλας και ερμήνευσε στο ραδιόφωνο το τραγούδι του «Το βουνό», σε στίχους του Ευάγγελου Πρέκα, ενώ τα «Ξένα χέρια» του Βασίλη Τσιτσάνη ηχογραφήθηκαν το 1962.

Πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν από νωρίς στο κοιμητήριο, κρατώντας λουλούδια, για να τιμήσουν την ερμηνεύτρια που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στο ελληνικό τραγούδι.

Ανάμεσα τους και ο γιος της Καίτης Γκρέι, Φίλιππος Ηλιάδης, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα συγκινημένος, η εγγονή της, Αγγελική Ηλιάδη και η βαφτιστήρα της, Κωνσταντίνα Μάμου.

Στο Κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης βρέθηκαν, μεταξύ άλλων οι: Χαρούλα Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Ελένη Τσαλίγοπούλου, Δημήτρης Παπάζογλου, Αργύρης Παπαργυρόπουλος, Κώστας Πρέκας.

Καίτη Γκρέυ: Με τον 11χρονο γιο της η Αγγελική Ηλιάδη στην κηδεία της γιαγιάς της

Με τον 11χρονο γιο της Βασίλη έφτασε στην κηδεία της γιαγιάς της, Καίτης Γκρέυ, η Αγγελική Ηλιάδη. Συγγενείς και φίλοι λένε το τελευταίο αντίο στην σπουδαία ερμηνεύτρια σήμερα (22/1), στο Κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης.

Η Αγγελική Ηλιάδη κρατούσε στο χέρι της ένα λευκό τριαντάφυλλο, ενώ ήταν εμφανώς συγκινημένη. Η τραγουδίστρια είναι κόρη του μικρότερου γιου της Καίτης Γκρέυ, Βασίλη, ο οποίος έφυγε από την ζωή το Νοέμβριο του 2021. Στις πρώτες της δηλώσεις μετά τον θάνατο της γιαγιάς της, η Αγγελική Ηλιάδη είπε, μεταξύ άλλων, στην εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα πως: «Είναι δύσκολες στιγμές, η απώλεια είναι πολύ δύσκολη. Για εμένα είναι γενικά πολύ δύσκολο να το διαχειριστώ και χρειάζομαι χρόνο και απομόνωση, κάτι που δεν είναι εύκολο.

Για εμένα είναι η γιαγιά μου, αλλά και το είδωλό μου βέβαια, γιατί από μικρό κοριτσάκι ζούσα πάρα πολύ μαζί της και την ακολουθούσα παντού. Εκτός από τη γιαγιά μου, που την έβλεπα και τη λάτρευα και τη λατρεύω, έβλεπα και το είδωλό μου. Έβλεπα μία γυναίκα με μία απίστευτη φωνή, με ένα απίστευτο ταλέντο, μία γυναίκα πολύ δυναμική, ανεξάρτητη. Πάντα τη θαύμαζα απεριόριστα και τη θαυμάζω».