Ιζαμπέλλα Φούλοπ & Βαγγέλης Κακουριώτης στο ΤΥΠΟΣ TV: «Οι Μπλε ώρες είναι ένα όμορφο και απαιτητικό ταξίδι»

Η φετινή σεζόν σάς βρίσκει στις «Μπλε Ωρες». Πώς είναι αυτό το ταξίδι;

Βαγγέλης Κακουριώτης: Είναι ένα πολύ όμορφο αλλά και πολύ απαιτητικό ταξίδι. Εχει πολλές ώρες γυρισμάτων, έντονες σκηνές και συναισθήματα που πρέπει πολλές φορές να κουβαλάς μαζί σου για αρκετή ώρα. Ο Αγγελος περνάει μέσα από πάρα πολλές διαφορετικές καταστάσεις: είναι πατέρας, είναι ένας άνθρωπος μέσα σε έναν γάμο που έχει ουσιαστικά τελειώσει, είναι βαθιά ερωτευμένος με την Εύα και ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπος με γεγονότα που ανατρέπουν ολόκληρη τη ζωή του. Αυτό υποκριτικά μου δίνει πολύ μεγάλο πεδίο. Και επειδή έχω δει ήδη μέρος του αποτελέσματος, είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος με αυτό που έχουμε δημιουργήσει.

Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Τα γυρίσματα γίνονται κυρίως στην Κύπρο, όμως ταξιδεύουμε και σε Βόλο, Πήλιο, Σκιάθο, μέρη που αποτελούν το φυσικό τοπίο της ιστορίας μας. Αυτό το εγχείρημα είναι ένα μεγάλο ταξίδι λοιπόν, υπέροχο και απαιτητικό! Είμαι πολύ χαρούμενη και ενθουσιασμένη, είναι μία δουλειά που κάπως τη ζήτησα από το σύμπαν και μου την έστειλε.

Ιζαμπέλλα, εδώ και χρόνια δείχνεις-αποδεικνύεις τη στοχοπροσήλωσή σου… Την περίμενες αυτή τη στιγμή, την «κυνηγούσες»;

Για να πετύχεις τους στόχους και τα όνειρά σου χρειάζονται κυνήγι και δουλειά. Η έννοια της στοχοπροσήλωσης, που είναι πλέον της μόδας, εμπεριέχει σκληρή δουλειά και με το αντικείμενό σου και με τον εαυτό σου. Στη δική μου περίπτωση υπήρξε σκληρή δουλειά από πολύ μικρή. Τίποτα δεν έρχεται από μόνο του.

Οταν ήρθε η πρόταση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Εύας, αισθάνθηκες ότι τώρα είναι η στιγμή σου;

Το αισθάνθηκα λίγο αργότερα, όταν οριστικοποιήσαμε τις λεπτομέρειες και πήρα μία απόσταση μέχρι να ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Τότε το συνειδητοποίησα και κατάλαβα τι έρχεται…

Βαγγέλη, από το «Famagusta» και τη «Γη της Ελιάς», τώρα πρωταγωνιστικός ρόλος στις «Μπλε Ωρες». Πώς αισθάνεσαι για το άλμα που έχεις κάνει;

Δεν ξέρω αν το βλέπω ακριβώς σαν άλμα. Περισσότερο το βλέπω σαν εξελικτική πορεία, όπου κάθε δουλειά με προετοίμασε λίγο περισσότερο για την επόμενη. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι πολύ το πού έχω φτάσει, αλλά το τι μπορώ να κάνω καλύτερα από εδώ και πέρα. Σίγουρα, όμως, όταν κοιτάζω πίσω, από τον Κίμωνα στη «Γη της Ελιάς», στον Τεύκρο στο «Famagusta» και τώρα στον Αγγελο στις «Μπλε Ωρες», νιώθω πολύ μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που μου έχει δοθεί. Ο Αγγελος είναι ένας πολύ πιο απαιτητικός ρόλος και αυτό ήταν κάτι που ήθελα. Μου αρέσει κάθε επόμενη δουλειά να με πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα.

Η υποκριτική ήταν το κρυφό σου όνειρο; Πότε και πώς πήρες την απόφαση να καταπιαστείς με την ηθοποιία;

Δεν ήταν ακριβώς κρυφό, ήταν όμως ένα όνειρο που για αρκετά χρόνια δεν είχα βγάλει προς τα έξω. Από μικρός θυμάμαι να παρακολουθώ ηθοποιούς και να με γοητεύει η δυνατότητα να μεταμορφώνεσαι, να μπαίνεις στη ζωή και στην ψυχολογία ενός άλλου ανθρώπου. Απλώς επειδή η μουσική ήρθε πολύ νωρίς στη ζωή μου και επαγγελματικά ξεκίνησα στα 16, ήταν φυσικό να προηγηθεί. Οταν αποφάσισα ότι θέλω πραγματικά να ασχοληθώ με την υποκριτική, ήθελα να το κάνω σωστά. Γι’ αυτό πήγα στη δραματική σχολή. Δεν ήθελα να κάνω τηλεόραση απλώς επειδή μου δόθηκε μία ευκαιρία ή επειδή ήμουν ήδη αναγνωρίσιμος. Ηθελα να έχω τις βάσεις και τα εργαλεία για να μπορώ να υπηρετήσω διαφορετικούς χαρακτήρες.

Η μεταξύ σας συνεργασία πώς είναι;

Βαγγέλης Κακουριώτης: Με την Ιζαμπέλλα είμαι πολύ χαρούμενος που συναντηθήκαμε σε αυτή τη δουλειά. Επειδή η σχέση του Αγγελου και της Εύας αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες της ιστορίας, ήταν πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί μεταξύ μας ένας κοινός κώδικας. Υπάρχουν εμπιστοσύνη, επικοινωνία και νομίζω ότι όσο προχωρούν τα επεισόδια αυτή η σύνδεση των δύο χαρακτήρων γίνεται ακόμη πιο δυνατή.

Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Αρχικά να πω ότι όλη η ομάδα έχει δέσει πολύ και αυτό είναι υπέροχο. Νιώθω εξαιρετικά τυχερή που δουλεύω με αυτούς τους ανθρώπους. Με τον Βαγγέλη, από την πρώτη στιγμή, υπήρχε μία ωραία επαφή και συνεννόηση. Είναι σπουδαίο, ειδικά όταν έχεις τόσο μεγάλο όγκο σκηνών και μάλιστα δύσκολων.

 Ιζαμπέλλα, πώς προσέγγισες την Εύα, μία ηρωίδα με συναισθηματικές διακυμάνσεις;

Για εμένα δεν ήταν εύκολο. Μου αρέσει να βρίσκω πολλές διαστάσεις σε έναν χαρακτήρα. Τα πρώτα επεισόδια επικεντρώθηκαν στο κομμάτι της ζωής της, στην πορεία όμως βλέπουμε να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας της, των βιωμάτων της… Την Εύα τη φαντάστηκα, τη μελέτησα πολύ για να βρω και τα σκοτάδια της και τα φωτεινά της σημεία, επικεντρώθηκα πολύ στο παρελθόν της γιατί κρύβει ένα πληγωμένο παιδί που μεγάλωσε χωρίς γονείς.

Στην πορεία θα δούμε σκηνές που θα μας ξαφνιάσουν για τις αντιδράσεις της Εύας;

Σίγουρα, η ιστορία μας έχει πολλά πάνω-κάτω. Η ιστορία μας είναι σαν καρδιογράφημα. Θα τη δούμε να θυσιάζει πράγματα, να αμφισβητεί τους ανθρώπους της, ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό της.

Στα πρώτα επεισόδια η Εύα έπεσε θύμα λεκτικής και σωματικής κακοποίησης. Αυτό ήταν μεγάλο φορτίο για σένα; Οι σκηνές σε δυσκόλεψαν;

Με ιντρίγκαρε πάρα πολύ αυτό το στοιχείο του ρόλου. Αυτές οι ιστορίες, όσο σοκαριστικές κι αν είναι, δυστυχώς είναι βγαλμένες από την πραγματικότητα. Μπορεί να συμβαίνουν δίπλα μας, να μην τις έχουμε καταλάβει. Οι σκηνές αυτές ήταν εξαιρετικά δύσκολες, με θυμάμαι να τρέμω, δεν μπορούσα να αποφορτιστώ μετά. Ηταν πολύ έντονες.

Βαγγέλη, ο Αγγελος τι σημαίνει για σένα;

Ο Αγγελος μέχρι σήμερα είναι ίσως ο χαρακτήρας που μου έχει ζητήσει τα περισσότερα πράγματα υποκριτικά. Δεν ήθελα να τον αντιμετωπίσω σαν έναν άνθρωπο που απλώς απατά τη γυναίκα του ή σαν τον «ερωτευμένο πρωταγωνιστή». Εχει πολύ περισσότερες πλευρές. Είναι ένας άνθρωπος που έχει εγκλωβιστεί σε μια ζωή η οποία δεν τον εκφράζει πια, αλλά παράλληλα έχει ένα παιδί που λατρεύει και ευθύνες από τις οποίες δεν μπορεί και δεν θέλει να απομακρυνθεί. Με ενδιαφέρει πάντα να καταλαβαίνω γιατί ένας χαρακτήρας κάνει κάτι και όχι να τον κρίνω. Ο Αγγελος είναι πιο εκρηκτικός από εμένα στον τρόπο που αντιδρά, αλλά υπάρχουν συναισθήματά του τα οποία καταλαβαίνω απόλυτα. Προσπάθησα λοιπόν να βρω πρώτα την αλήθεια του και μετά τον τρόπο με τον οποίο αυτή θα περάσει προς τα έξω.

Πώς θα τον δούμε να πορεύεται;

Νομίζω ότι ο Αγγελος έχει ήδη αποδείξει πως η Εύα δεν είναι γι’ αυτόν ένας επιπόλαιος έρωτας. Είναι ένας άνθρωπος που του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη ζωή του. Από εκεί και πέρα, θα δοκιμαστεί πάρα πολύ. Θα υπάρξουν στιγμές που θα πρέπει να αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φτάσει για όσα αγαπάει και ναι, θα βρεθεί ακόμη και σε κίνδυνο.

Θα μάθει τελικά το πραγματικό πρόσωπο του αδερφού του;

Αυτό είναι από τα πράγματα που πραγματικά δεν μπορώ να αποκαλύψω! Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στις «Μπλε Ωρες» σχεδόν κανένας άνθρωπος δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται στην αρχή. Υπάρχουν μυστικά μέσα στις οικογένειες, υπάρχουν σχέσεις που θα δοκιμαστούν και ο Αγγελος θα αναγκαστεί να επαναπροσδιορίσει ανθρώπους που θεωρούσε δεδομένους στη ζωή του. Το πότε και με ποιον τρόπο θα μάθει κάποιες αλήθειες, καλύτερα να το ανακαλύψουμε μαζί με τον ίδιο.

Ιζαμπέλλα, περίμενες ότι θα διανύσεις αυτή τη διαδρομή μέχρι σήμερα;

Με αυτά τα όνειρα ξεκίνησα… Ως άνθρωπος έχω τις ανασφάλειές μου και τις σκέψεις μου, αλλά πάντα πίστευα σε αυτό που έχω επιλέξει να κάνω. Πίστευα-ήξερα με έναν τρόπο ότι αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσω.

Το κομμάτι της αναγνωρισιμότητας-δημοφιλίας πώς το διαχειρίστηκες;

Κάνω αυτή τη δουλειά, τυχαίνει να είναι δημοφιλής, να τη βλέπει ο κόσμος… Αύριο μπορεί να κάνω κάτι άλλο. Το κομμάτι αυτό το διαχειρίζομαι και το ζω με χαρά, όλα τα σχόλια είναι καλοδεχούμενα.

Για την ισορροπία παίζουν ρόλο η προσωπική και η οικογενειακή ηρεμία;

Πάντα πιστεύω ότι παίζει ρόλο η οικογένεια, ο άνθρωπός σου. Το οικογενειακό περιβάλλον και το πώς μεγαλώνεις πάντα έχουν τη σπουδαιότητά τους. Μετέπειτα, όμως, στην ενήλικη ζωή, πρέπει κι εσύ να δουλέψεις με τον εαυτό σου, να αποβάλεις πράγματα-τραύματα, να εξελιχθείς.

Τι ονειρεύεσαι σε αυτή την πολύ ωραία φάση που είσαι;

Πάρα πολλά πράγματα, τα όνειρα είναι κινητήριος δύναμη! Ονειρεύομαι νέους ρόλους, βάζω στόχους. Ποτέ δεν επαναπαύομαι, πάντα σκέφτομαι τι θα μου φέρει το μέλλον. Αν και είναι παγίδα γιατί δεν ευχαριστιέσαι το παρόν, έτσι είμαι. Βέβαια, το βελτιώνω, προσπαθώ να μου δίνω κάποια εύσημα για να χαίρομαι και αυτό που ζω.

Βαγγέλη, εσύ τι κρατάς από την εποχή των Boys and Noise; Τι θυμάσαι από τον πανικό που γινόταν;

Τα κρατάω όλα με πολλή αγάπη. Ημουν 16 ετών όταν ξεκίνησε όλο αυτό και ουσιαστικά ενηλικιώθηκα μέσα στη δουλειά. Ηταν πραγματικά ένα «μακροβούτι» στη δημοσιότητα. Υπήρχαν στιγμές που πηγαίναμε κάπου και γινόταν ένας πανικός που σε εκείνη την ηλικία ήταν δύσκολο ακόμη και να τον αντιληφθείς πλήρως. Αλλά δεν το θυμάμαι σαν κάτι που μου στέρησε την εφηβεία μου. Το αντίθετο. Εζησα πολύ έντονα και πολύ όμορφα χρόνια και μεγάλωσα μαζί με ανθρώπους που τότε ήταν κι εκείνοι παιδιά και σήμερα έρχονται και μου λένε «σε άκουγα όταν ήμουν 15». Είναι λίγο σοκαριστικό όταν το ακούς (γέλια). Αλλά είναι πολύ όμορφο να έχεις υπάρξει μέρος των αναμνήσεων μιας γενιάς.

Μουσική ή υποκριτική είναι πλέον η προτεραιότητα;

Δεν μπορώ να βάλω το ένα πάνω από το άλλο. Το έχω πει και στο παρελθόν: αισθάνομαι καλλιτέχνης. Η μουσική είναι μέσα στη ζωή μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα σταματούσε να υπάρχει. Η υποκριτική, από την άλλη, έχει πλέον αποκτήσει ένα πολύ μεγάλο και ουσιαστικό κομμάτι μέσα μου.

Τι άλλο ετοιμάζεις αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο, λόγω των «Μπλε Ωρών», είναι λογικό η υποκριτική να καταλαμβάνει πολύ μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μου. Αλλά κάτι που δεν έχω επικοινωνήσει ακόμα είναι ότι στις μέρες ξεκούρασης δεν ηρεμώ, ετοιμάζω την επόμενη μουσική κίνηση με πολλές ώρες στο στούντιο με τους συνεργάτες μου, έρχονται πολύ δυνατά και νέα τραγούδια! Επίσης υπάρχουν και πράγματα γύρω από το θέατρο που βρίσκονται αυτή την περίοδο στη ζωή μου. Ερχεται ξανά η «Οικογένεια Ανταμς» στο θέατρο Βέμπο! Γενικά είναι μια πολύ δημιουργική περίοδος, με αρκετό τρέξιμο, αλλά αυτό είναι κάτι που μου αρέσει. Δεν μου αρέσει να εφησυχάζω. Θέλω συνεχώς να μαθαίνω, να δοκιμάζομαι και το επόμενο πράγμα που κάνω να απαιτεί κάτι περισσότερο από εμένα.