Η Βάσια Παναγοπούλου στο ΤΥΠΟΣ TV: «Νιώθω ευγνωμοσύνη για την αγάπη του κόσμου»

Πώς θα περιγράφατε τη νέα σειρά «Μπλε ώρες»;

Βάσια Παναγοπούλου: Εχουμε να κάνουμε με μια έντονα ατμοσφαιρική σειρά, η δράση εξελίσσεται, κυρίως, στο Πήλιο, παρακολουθούμε δύο οικογένειες που είναι «δεμένες» μεταξύ τους με συγγενικούς δεσμούς. Η σειρά ξεκινάει με έναν φόνο, παρακολουθούμε μια ερωτική ιστορία και παράλληλα μας συστήνονται τα πρόσωπα. Εχει έντονα αστυνομικά στοιχεία. Η Βάνα Δημητρίου δημιουργεί ήρωες που το κοινό μπορεί να ταυτιστεί μαζί τους. Είναι ήρωες που προκαλούν το ενδιαφέρον των τηλεθεατών. Υποδύομαι την Κορίνα, η οποία είναι η μητέρα της Ολυμπίας. Η Ολυμπία είναι η σύζυγος του Δημήτρη, του αρχηγού, ας πούμε, της άλλης οικογένειας. Η Κορίνα είναι μια τρομερά δυναμική γυναίκα. Είναι μια σαρωτική παρουσία, που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Πρόκειται για έναν άνθρωπο γεμάτο ενέργεια, που βρίσκεται διαρκώς σε δράση. Δεν την απασχολεί ιδιαίτερα ο αντίκτυπος που μπορεί να έχουν οι πράξεις της στις ζωές των άλλων, αυτό που την ενδιαφέρει είναι να πετυχαίνει τον στόχο της. Είναι ένας ρόλος εκ διαμέτρου αντίθετος από την Ασπασία, την οποία υποδύθηκα για πέντε χρόνια στη σειρά «Η Γη της Ελιάς».

Υποκριτικά, λοιπόν, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον για εσάς…

Βάσια Παναγοπούλου: Ναι, όντως, και αυτό έχει τεράστιο ενδιαφέρον για εμένα ως ηθοποιό. Θα έλεγα πως είναι ένας πιο απαιτητικός ρόλος από εκείνον της Ασπασίας. Αυτό είναι που με έχει γεμίσει χαρά και με προκαλεί να ανταποκριθώ όσο καλύτερα μπορώ. Θεωρώ πως, κατά μία έννοια, έχουμε βάλει ψηλά τον πήχη με την Ασπασία και, για εμένα, αυτό είναι μια δημιουργική πρόκληση. Δεν υπάρχει καλύτερο κίνητρο για έναν ηθοποιό. Η Κορίνα αγαπάει πολύ την κόρη της. Παράλληλα, παλεύει και για τη δική της προσωπική καταξίωση, γιατί είναι μια γυναίκα της δράσης. Παρεμβαίνει, παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και θέλει αυτή να δημιουργεί τη δράση.

Από τις πρώτες σκηνές θεωρείτε ότι η σειρά θα ανταποκριθεί στις μεγάλες προσδοκίες που υπάρχουν;

Είμαι σίγουρη γι’ αυτό. Και το λέω γιατί, όπως ανέφερα και πριν, πιστεύω πως όλα ξεκινούν από το σενάριο. Θεωρώ ότι η σειρά διαθέτει ένα πολύ δυνατό σενάριο με την υπογραφή της Βάνας Δημητρίου. Από την άλλη, υπάρχει μία ομάδα που λειτουργεί πραγματικά σαν ένα σώμα και μία ψυχή. Εχω δει από κοντά τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν τόσο η παραγωγή όσο και το δημιουργικό κομμάτι της, δηλαδή οι σκηνοθέτες της σειράς, με επικεφαλής τον Ανδρέα Γεωργίου. Εχουν θέσει πολύ ψηλά τον πήχη και είμαι βέβαιη ότι δεν θα συμβιβαστούν με τίποτα λιγότερο από το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Η παραγωγή εντάσσεται στην prime time ζώνη του ΣΚΑΪ, ενός σταθμού που επενδύει ξανά στη μυθοπλασία και αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη δουλειά ως ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του.

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο για το κοινό από το να έχει μια αγαπημένη σειρά και να περιμένει με ανυπομονησία την ώρα που θα ξεκινήσει. Είναι σαν να παίρνεις ένα μικρό εισιτήριο για να ξεφύγεις από την καθημερινότητα. Αυτό θεωρώ ότι είναι το σημαντικότερο δώρο που μπορεί να προσφέρει μια σειρά στον τηλεθεατή. Επίσης, μόνο θετικό είναι το γεγονός ότι ο ΣΚΑΪ επενδύει ξανά στη μυθοπλασία. Κακά τα ψέματα: η τηλεόραση ταλαιπωρήθηκε πολλά χρόνια από πειράματα και με τα ριάλιτι. Αντίθετα, μια σειρά μπορεί να σε κάνει να ταυτιστείς και να συμπάσχεις με έναν ήρωα, αλλά και να σου δώσει αφορμές για σκέψη. Αυτό, για εμένα, έχει πραγματική αξία.

Πώς είναι η εμπειρία από τα γυρίσματα;

Οταν υπάρχει ένας κοινός στόχος, όταν όλοι εργαζόμαστε για ένα κοινό όραμα και όχι για την προσωπική προβολή, τότε το αποτέλεσμα μόνο να μας ενώσει μπορεί. Αυτό είναι κάτι που έχουν καταφέρει ο Ανδρέας Γεωργίου και ο Κούλλης Νικολάου. Πιστεύω ότι ένας ηθοποιός που αντιμετωπίζει τη δουλειά του με σοβαρότητα δεν αφήνει χώρο για προσωπικούς εγωισμούς. Αυτά που μας ενώνουν είναι ο κοινός στόχος και η κοινή αγάπη για τη δουλειά. Κακά τα ψέματα, όσα χρόνια κι αν βρίσκεται κανείς σε αυτήν τη δουλειά, όλοι κάθε φορά κρινόμαστε από μηδενική βάση από το κοινό. Προσωπικά, δεν κατάλαβα ποτέ τους προσωπικούς εγωισμούς. Είναι κάτι πολύ μακριά από τη δημιουργία. Οταν περιστρέφεσαι γύρω από το «εγώ» σου, χάνεις την ουσία, που είναι η ίδια η δημιουργία. Η τηλεόραση δεν είναι απλώς ένα μέσο προσωπικής προβολής, όπως ίσως πιστεύουν κάποιοι. Είναι ένας τρόπος να παρουσιάζουμε νέες προτάσεις στο κοινό. Για εμένα, αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα.

Ποια είναι η άποψή σας για το επίπεδο της ελληνικής μυθοπλασίας, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια;

Πιστεύω ότι όσο περισσότερες σειρές γίνονται τόσο καλύτερο είναι αυτό για τον τηλεθεατή. Κατ’ αρχάς, είναι ο μεγάλος κερδισμένος, γιατί έχει περισσότερες επιλογές. Επιπλέον, όσο αυξάνονται οι παραγωγές τόσο εξελίσσεται και ο τρόπος με τον οποίο δρα μια παραγωγή. Ο πήχης ανεβαίνει συνεχώς και, όπου υπάρχει υγιής ανταγωνισμός, μόνο ο τηλεθεατής μπορεί να βγει κερδισμένος. Η ξένη τηλεόραση και οι πλατφόρμες έχουν κατακλύσει την καθημερινότητά μας με σειρές που δεν προέρχονται από την πατρίδα μας. Το να γίνονται σειρές μάς δίνει το δικαίωμα της επιλογής και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι.

Η Βάσια Παναγοπούλου στο ΤΥΠΟΣ TV: «Νιώθω ευγνωμοσύνη για την αγάπη του κόσμου»

Τι σας λέει ο κόσμος που σας συναντά στον δρόμο; Εχω την αίσθηση ότι σας αγαπάνε πολύ…

Βάσια Παναγοπούλου: Νιώθω ευγνωμοσύνη. Οταν βλέπεις ότι αυτή η προσπάθεια που κάνεις ως ηθοποιός βρίσκει ανταπόκριση στον κόσμο, δεν μπορείς να νιώσεις τίποτε άλλο παρά χαρά και βαθιά ικανοποίηση. Καταλαβαίνεις ότι όλη η κούραση και όλες οι ψυχικές δοκιμασίες είχαν νόημα. Γι’ αυτό και έρχομαι τώρα, με νέα διάθεση και πολύ ενθουσιασμό, να φτιάξω μια Κορίνα με σάρκα και οστά. Οσο έντονος χαρακτήρας κι αν είναι, το μεγάλο στοίχημά μου έχει να κάνει με το να είναι ένας άνθρωπος αναγνωρίσιμος, που θα μπορούσε να υπάρχει δίπλα μας, που θα τη δει κανείς και θα πει: «Τι τύπος είναι αυτός!». Ισως, πάλι, να θυμηθεί κάποιον που έχει συναντήσει στη ζωή του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι πρόκειται για μια γυναίκα που δεν θα περάσει απαρατήρητη.

Θα προλάβετε να ξεκουραστείτε καθόλου το καλοκαίρι;

Βάσια Παναγοπούλου: Ναι, θα υπάρξει μια διακοπή περίπου ενάμιση μήνα από τα γυρίσματα, ώστε να επιστρέψουμε όλοι ανανεωμένοι και φρέσκοι.

Πώς αποφορτίζεστε από την ένταση της δουλειάς; Γνωρίζω ότι τα γυρίσματα είναι πολύ απαιτητικά και, επιπλέον, τα συνεχή ταξίδια στην Κύπρο δεν είναι εύκολη υπόθεση…

Κατ’ αρχάς, μου αρέσουν πάρα πολύ τα ταξίδια. Δεν είδα ποτέ το ταξίδι ως πρόβλημα. Επιπλέον, εδώ και πέντε χρόνια, η Κύπρος είναι, ουσιαστικά, ο κύριος τόπος κατοικίας μου. Δεν είναι, πλέον, η Ελλάδα. Στην Κύπρο ζω, εργάζομαι, εδώ είναι η βάση μου. Εχω προσαρμοστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Παράλληλα, έχω δημιουργήσει δυνατές φιλίες με ανθρώπους εδώ, κάτι που είναι εξαιρετικά σημαντικό. Δεν ένιωσα ποτέ μόνη μου. Και ο Ανδρέας και ο Κούλλης άνοιξαν τα σπίτια τους με τόση ζεστασιά και αγάπη, ώστε αισθάνομαι πως έχω αποκτήσει μια δεύτερη οικογένεια. Αυτό είναι πολύ όμορφο. Δεν είμαστε απλώς συνεργάτες. Ολο αυτό μού δίνει τεράστια δύναμη. Από την άλλη, κάνω τη δουλειά που αγαπώ. Τι μεγαλύτερο δώρο μπορεί να υπάρχει από αυτό; Να ασχολείσαι με αυτό που αγαπάς, να συνεργάζεσαι με ανθρώπους με τους οποίους περνάς όμορφα και να δημιουργείτε μαζί. Οι πολλές ώρες γυρισμάτων δεν με κουράζουν. Δεν θυμάμαι ποτέ να έχω εξαντληθεί από τη σωματική κόπωση. Μπορεί να με κουράσουν δύσκολες καταστάσεις, αλλά όχι η ίδια η εργασία.

Υπάρχουν σχέδια για τις διακοπές;

Οι καλοκαιρινές διακοπές, πλέον, συνδέονται πολύ και με τα παιδιά μου. Μπορεί να έχουν μεγαλώσει, αλλά παρακολουθώ τι μπορούμε να κάνουμε μαζί, χωρίς όμως να είμαι η μαμά που τους πιέζει. Αυτό είναι για εμένα ένα καινούργιο πεδίο. Οταν τα παιδιά μεγαλώνουν, είναι προφανές να θέλουν να κάνουν διακοπές με τους φίλους τους ή μόνοι τους. Για εμένα, όμως, οι διακοπές είναι πάντα μια όμορφη αφορμή να βρεθούμε όλοι μαζί, έστω και για λίγο, μακριά από πράγματα που μας πιέζουν.

Πώς είναι, πλέον, η σχέση σας μαζί τους, τώρα που έχουν μεγαλώσει;

Είναι και αυτό ένα νέο πεδίο που καλείσαι να σεβαστείς. Από εκεί που σε είχαν απόλυτη ανάγκη, τώρα πια χτίζουν μόνοι τους τη ζωή τους. Προσπαθώ να βρίσκομαι διακριτικά ένα βήμα πίσω. Να είμαι ένας φρουρός της ζωής τους που θα τους προσφέρει ασφάλεια, χωρίς να παρεμβαίνει. Να ξέρουν ότι είμαι πάντα εκεί, ότι υπάρχω στη ζωή τους και ότι έχουν έναν δικό τους άνθρωπο, έναν σύμμαχο στον οποίο μπορούν να στηριχθούν. Αυτή θεωρώ πως είναι η δική μου αποστολή από εδώ και πέρα.

Εχει κληρονομήσει κάποιο από τα παιδιά σας το υποκριτικό ταλέντο και την καλλιτεχνική φύση σας;

Δεν θα το έλεγα. Ακολούθησαν άλλους δρόμους και, για να είμαι ειλικρινής, ίσως αυτό να είναι και καλύτερο. Πιστεύω ότι είναι δύσκολο όταν ένα παιδί ακολουθεί τα βήματα των γονιών του, γιατί αναπόφευκτα θα μπει στη διαδικασία της σύγκρισης. Θα ακούει συνεχώς σχόλια, όπως «Η μητέρα σου έκανε αυτό» ή «Ο πατέρας σου πέτυχε εκείνο», και αυτό δημιουργεί πίεση. Προτιμώ, λοιπόν, ο καθένας να ακολουθεί τον δικό του δρόμο, σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες. Αυτό είναι που μου δίνει πραγματική χαρά. Θέλω τα παιδιά μου να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, με προσωπικότητα, που να ξέρουν τι αποφασίζουν και γιατί το αποφασίζουν.

Είστε ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, βλέπετε πάντα τη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων. Θεωρείτε ότι αυτή η αισιόδοξη στάση ζωής σάς έχει βοηθήσει να προσαρμόζεστε πιο εύκολα στις αλλαγές και τις εκπλήξεις – ευχάριστες ή δυσάρεστες;

Ναι, σίγουρα. Δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο που να έζησε μια ζωή μόνο με ευχάριστα ή χωρίς δυσκολίες. Η ζωή έχει τις χαρές και τις λύπες της, τις εύκολες και τις δύσκολες στιγμές της. Προσωπικά, βρίσκω ότι αυτό έχει και το ενδιαφέρον του. Αν όλα ήταν διαρκώς εύκολα, νομίζω πως θα βαριόμουν. Ετσι επιλέγω να βλέπω τα πράγματα. Πιστεύω ότι τις συνθήκες τις διαμορφώνουμε και εμείς μέσα από τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε όσα μας συμβαίνουν. Εχω επιλέξει να βλέπω τη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων.

Η Βάσια Παναγοπούλου για την περιπέτεια με το πόδι της 

Περάσατε πρόσφατα και μια περιπέτεια με το πόδι σας. Είστε καλύτερα;

Ναι, εδώ και περίπου δέκα ημέρες έχω επιστρέψει σταδιακά στην κανονική καθημερινότητά μου. Ηταν μια δυσάρεστη εμπειρία και, επαγγελματικά, με πήγε λίγο πίσω, γιατί αναγκαστήκαμε να καθυστερήσουμε και την έναρξη των γυρισμάτων. Δεν γινόταν να συμμετέχω ενώ δεν μπορούσα να περπατήσω κανονικά. Σιγά σιγά, όμως, επανέρχομαι. Ηταν μια δύσκολη εμπειρία, αλλά δεν θέλω να κλαίγομαι. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πραγματικά σοβαρά προβλήματα υγείας. Αισθάνομαι τυχερή, γιατί επρόκειτο μόνο για ένα κάταγμα στο πόδι. Μπορεί να δυσκόλεψε αρκετά την καθημερινότητά μου, αλλά ήταν κάτι περαστικό. Οπότε, προχωράμε.