H Βίβιαν Κοντομάρη στο ΤΥΠΟΣ TV: «Το Σόι σου είναι σειρά με άστρο»

Πίστευες στην επιστροφή της σειράς;

Βίβιαν Κοντομάρη: Η αλήθεια είναι ότι ένα κομμάτι μας πάντα πίστευε πως κάποια στιγμή θα το ξαναζούσαμε! Νιώθαμε ότι είναι κάτι που χρωστούσαμε και μας χρωστούσε η σειρά. Υπήρχε, όμως, και ένα άλλο κομμάτι, που δεν το πίστεψε ποτέ. Ισως για να προστατευτεί από την απογοήτευση, αλλά και επειδή οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Δεν γνωρίζαμε αν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν όλα όσα χρειάζονταν για να συμβεί αυτή η επιστροφή. Τελικά, όμως, όλα λειτούργησαν υπέρ μας και είχαμε αυτήν τη μεγάλη χαρά.

Ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα;

Βίβιαν Κοντομάρη: Αρχικά, χαρήκαμε πάρα πολύ, γιατί όλα αυτά τα χρόνια παραμείναμε σε επαφή και συνεχίζαμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας. Στη συνέχεια, ήρθε ένα δημιουργικό άγχος, που είχε να κάνει με το πώς θα σταθούμε ξανά στο ύψος μιας δουλειάς που είχαμε αφήσει πίσω μας για αρκετά χρόνια. Για να διατηρήσεις το επίπεδο σε κάτι που αγαπήθηκε τόσο πολύ, χρειάζεται προσπάθεια. Εκείνα, όμως, που κυριαρχούσαν ήταν η χαρά και η τύχη που μας δόθηκε ξανά αυτή η ευκαιρία.

Περίμενες αυτήν τη μεγάλη αγκαλιά και αποδοχή από το κοινό;

Ο αθώος εαυτός μου το περίμενε, καθώς όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν το ενδιαφέρον του κόσμου παρέμεινε αμείωτο και μας το εκδήλωνε με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία. Σίγουρα σε αυτό συνέβαλαν και οι επαναλήψεις. Παράλληλα, όμως, διαπιστώσαμε ότι δημιουργήθηκε και νέο κοινό. Παιδιά που γεννήθηκαν μετά τις πρώτες προβολές της σειράς και, μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια που μεσολάβησαν, την αγάπησαν μέσα από τις επαναλήψεις. Ετσι, αποκτήσαμε και νέους τηλεθεατές. Ηταν σαν μια σκυτάλη που δεν σταμάτησε ποτέ να περνά από τον έναν στον άλλον. Αυτό το καταλαβαίναμε συνεχώς. Το εισπράτταμε καθημερινά, είτε βρισκόμασταν σε θεατρικές παραστάσεις είτε σε πρεμιέρες και άλλες δημόσιες εμφανίσεις. Τα παιδιά είναι πραγματικά φανατικοί φίλοι της σειράς. Φυσικά, τα ποσοστά τηλεθέασης των επαναλήψεων ήταν ένα πολύ ισχυρό δείγμα. Ωστόσο, η έκδηλη αγάπη του κόσμου όλα αυτά τα χρόνια ήταν το πιο δυνατό σημάδι.

Η Μπέλα είναι μία ηρωίδα με την οποία, λίγο-πολύ, όλες οι γυναίκες έχουμε συνδεθεί. Τι σου λέει, λοιπόν, ο κόσμος όταν σε συναντά;

Η Μπέλα είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένας αντιήρωας. Δεν είναι η ηρωίδα που θα θέλαμε απαραίτητα να της μοιάσουμε ή να γίνουμε σαν κι εκείνη. Καμία σχέση. Τα μειονεκτήματά της είναι σαφώς περισσότερα από τα προτερήματά της. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που τη σώζει -και γι’ αυτό την αγαπάμε και δεν την παρεξηγούμε- είναι η παιδική αφέλεια που τη χαρακτηρίζει. Είναι ένα στοιχείο που την ακολουθεί και νομίζω ότι θα τη συνοδεύει σε όλη τη ζωή της. Αυτό το στοιχείο, όταν είναι αυθεντικό, ο κόσμος το καταλαβαίνει. Η Μπέλα, λοιπόν, δεν έχει φίλτρα. Δεν πολυσκέφτεται. Ο,τι λέει το λέει κάπως ωμά, αλλά πάντα με μια αφέλεια. Δεν είναι κακοπροαίρετη. Οταν, όμως, ο κόσμος με συναντά στον δρόμο, όλα αυτά δεν τα έχει σε πρώτο πλάνο. Αντιθέτως, νομίζω ότι έχουν αγαπήσει πάρα πολύ αυτόν τον χαρακτήρα, μικροί και μεγάλοι. Και το βασικό ερώτημα που μου κάνουν είναι ένα: αν και πότε θα παντρευτεί η Μπέλα. Τα σχόλια που λαμβάνω είναι πολύ όμορφα και συχνά ιδιαίτερα συγκινητικά. Εχω λάβει αμέτρητα γράμματα, ζωγραφιές, βραχιολάκια με το όνομά μου ή με τον τίτλο της σειράς και δεν πετάω τίποτα. Οταν κάποιος έχει αφιερώσει χρόνο και σκέψη για να φτιάξει κάτι για εμένα, μου είναι πολύ δύσκολο να το αποχωριστώ…

Τέτοιες στιγμές αποτελούν πραγματική ευλογία για έναν άνθρωπο του χώρου. Υπάρχουν ηθοποιοί που ίσως να μην το ζήσουν ποτέ αυτό: μια τόσο μεγάλη και διαχρονική αγάπη από το κοινό, μια αποδοχή που κρατάει χρόνια…

Ναι ή μπορεί να χρειαστούν πολύ περισσότερο χρόνο και πολλή δουλειά για να το κατακτήσουν. Η τηλεόραση εξακολουθεί να είναι ένα πολύ ισχυρό μέσο. Ειδικά για τα παιδιά, που δεν έχουν πάντα πρόσβαση στα υπόλοιπα μέσα ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Για αυτές τις ηλικίες, η τηλεόραση παραμένει πολύ σημαντική. Και πιστεύω ότι το «Σόι» είναι μια σειρά που μπορούν να παρακολουθήσουν και τα παιδιά. Γι’ αυτό καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος αγαπά τόσο πολύ αυτήν τη σειρά. Οσο για την Μπέλα, την έχω αγαπήσει βαθιά και συνεχίζω να την υποστηρίζω, γιατί, ναι, είναι μεγάλη ευλογία να λαμβάνεις τόση αγάπη από τον κόσμο. Ομως, στην πραγματικότητα, εμείς είμαστε οι τυχεροί. Υπάρχουν πάρα πολλοί και εξαιρετικά ταλαντούχοι ηθοποιοί σήμερα και συνεχώς εμφανίζονται νέοι άνθρωποι με πολύ αξιόλογη δουλειά. Είναι κάτι που μας χαροποιεί όλους. Ωστόσο, γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να πετύχεις. Να περάσεις από μία ακρόαση, να πάρεις έναν ρόλο σε μία σειρά και στη συνέχεια η σειρά αυτή να γνωρίσει τόσο μεγάλη επιτυχία. Βέβαια, για εμάς τους ηθοποιούς ελλοχεύουν και άλλοι κίνδυνοι. Συχνά ταυτίζεσαι με έναν συγκεκριμένο ρόλο, κάτι που είναι απολύτως λογικό. Παρ’ όλα αυτά, νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη για όσα μου έχουν συμβεί.

 Πίσω από μία μεγάλη επιτυχία, τελικά, κρύβεται και ο κίνδυνος να ταυτιστείς με έναν συγκεκριμένο ρόλο. Σου συνέβη αυτό;

Βεβαίως και μου συνέβη και συνεχίζω να προσπαθώ να αποδείξω το αντίθετο. Είναι κάτι που πρέπει να παλέψεις για να κληθείς να κάνεις και κάτι διαφορετικό. Με βοήθησε το γεγονός ότι πριν από το «Σόι» είχα ήδη δέκα χρόνια επαγγελματικής πορείας στο θέατρο. Υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο που με γνωρίζουν από τότε και ξέρουν ότι μπορώ να ανταποκριθώ και σε διαφορετικά είδη ρόλων.

Είναι πλέον γνωστό ότι η σειρά θα συνεχιστεί και την επόμενη τηλεοπτική σεζόν. Είστε εξαιρετικά χαρούμενοι όλοι στην ομάδα;

Κοίτα, σε όλα τα πράγματα υπάρχουν δύο πλευρές. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η μία είναι η χαρμόσυνη. Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά, αυτή της ευθύνης. Νιώθουμε όπως όταν μας ανακοίνωσαν ότι η σειρά θα συνεχιστεί ύστερα από τόσα χρόνια. Το πρώτο και κυρίαρχο συναίσθημα είναι, φυσικά, η χαρά. Αμέσως μετά, όμως, έρχεται και η σκέψη: «Κι αν ο κόσμος βαρεθεί;». «Θα είμαστε αρκετοί για να κρατήσουμε αμείωτο το ενδιαφέρον του;». Υπάρχουν όλα αυτά που μας βασανίζουν, γιατί είναι κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας. Θέλουμε τόσο ο καθένας ξεχωριστά όσο και όλοι μαζί να διατηρήσουμε την ποιότητα αυτού που κάνουμε. Αλλά να σου πω κάτι; Νομίζω ότι αυτή η σειρά έχει άστρο. Δεν το λέω καθόλου αλαζονικά. Πιστεύω ότι θα πάει καλά και την επόμενη χρονιά.

Τι θα γίνει με την Μπέλα; Θα δούμε, τελικά, αυτήν την αγαπημένη ηρωίδα να βρίσκει τον άνθρωπο της ζωής της;

Σου λέω αλήθεια, δεν ξέρω και μάλλον καλά κάνουν που δεν μας το αποκαλύπτουν. Αλλωστε, ούτε εμείς γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει η επόμενη ημέρα, η επόμενη εβδομάδα ή ο επόμενος μήνας. Αν τα ξέραμε όλα εκ των προτέρων, τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Αν έγραφα εγώ την ιστορία της, ιδανικά η Μπέλα δεν έπρεπε να παντρευτεί. Δεν ξέρω αν, τελικά, θα την παντρέψουν. Νιώθω, όμως, ότι, αν παντρευτεί, θα σταματήσει να είναι η γνωστή Μπέλα. Ενα κομμάτι μου θα ήθελε να δικαιώσει τις γυναίκες που είναι μόνες τους, είτε από επιλογή είτε επειδή έτσι τα έφερε η ζωή. Τις γυναίκες που μπορούν να είναι χαρούμενες, να στέκονται στα πόδια τους, να χαίρονται την καθημερινότητά τους και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με αισιοδοξία, όπως κάνει και η Μπέλα – όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένη μόνη της. Μία σχέση ή ένας σύντροφος είναι κάτι διαφορετικό. Αλλά να παντρευτεί; Δεν ξέρω. Από την άλλη, νομίζω ότι το τηλεοπτικό κοινό το επιθυμεί πολύ αυτό.

Ολα αυτά τα χρόνια που συμπορεύεσαι με την Μπέλα, έχεις πάρει στοιχεία από τον χαρακτήρα της;

Αν έχω πάρει, δεν ξέρω. Σίγουρα, όμως, έχω δώσει. Υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία ανάμεσά μας. Με διέπει ένας αυθορμητισμός, πολλές φορές απαγορευτικός, δυσανάλογος με την ηλικία μου, τον οποίο προσπαθώ να καταπολεμήσω. Νομίζω ότι αυτό που έχουμε κοινό είναι περισσότερο η αφέλεια παρά ο αυθορμητισμός. Μια αφέλεια, με την καλή έννοια.

H Βίβιαν Κοντομάρη για τον γιο της

Τι σου λέει ο γιος σου για τη μεγάλη επιτυχία που σημειώνει η μαμά του;

Βίβιαν Κοντομάρη: Η πιο δύσκολη περίοδος με τον γιο μου ήταν όταν πήγαινε στο Δημοτικό, τότε που η σειρά γνώριζε την πρώτη μεγάλη επιτυχία της. Οταν πήγε στη Γ’ Δημοτικού, μου είπε: «Μαμά, τα παιδάκια με αγαπάνε πάρα πολύ. Το καταλαβαίνω ότι είμαι καλό παιδί, γιατί έρχονται και μου φέρνουν νερό, μου κουβαλάνε την τσάντα. Ακόμα και τα μεγαλύτερα παιδιά. Τελικά, είμαι πολύ καλό παιδί». Μία εβδομάδα αργότερα, ήρθε στο σπίτι κλαίγοντας: «Κανένας δεν με αγαπάει επειδή είμαι καλό παιδί. Με αγαπάνε επειδή είσαι η Μπέλα…». Και του απάντησα: «Κανείς δεν θα γίνει φίλος σου εξαιτίας μου. Οι φίλοι σου θα σε επιλέξουν για αυτό που είσαι εσύ και κάποια στιγμή θα το καταλάβεις». Τον γείωνα πάντα. Του έλεγα ότι η δουλειά μου δεν είναι κάτι σπουδαίο, δεν είμαι γιατρός, δεν σώζω παιδάκια. Μάλιστα, και ο ίδιος είχε τα δικά του είδωλα, τις δικές του αγαπημένες σειρές και τους τραγουδιστές που θαύμαζε. Αυτό που εμένα με χαροποιεί στη δουλειά μας είναι ότι μπορούμε να κρατήσουμε συντροφιά σε ανθρώπους που είναι μόνοι, που είναι άρρωστοι ή που βρίσκονται σε μεγαλύτερη ηλικία και έχουν ανάγκη από αυτήν τη συντροφιά. Αυτό είναι λειτούργημα. Δεν πιστεύω ότι πρόκειται για κάτι σπουδαιότερο από κάθε άλλη δουλειά.

Επειτα από μία τόσο μεγάλη επιτυχία, χρειάζεται εσωτερική δουλειά να το λέει ένας ηθοποιός αυτό…

Βίβιαν Κοντομάρη: Δεν νομίζω ότι θέλει δουλειά, δεν το φιλοσόφησα ποτέ ούτε προσπάθησα να βρω τις λέξεις. Οταν νιώθεις κάτι πραγματικά και όταν αυτό είναι αυθόρμητο και πηγαίο, ο άλλος το αντιλαμβάνεται αμέσως. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις περισσότερο.

Ησουν από τα παιδιά που ονειρεύονταν να γίνουν ηθοποιοί;

Οχι ακριβώς με αυτήν την έννοια. Εγώ ήθελα να παίζω. Τι ακριβώς σήμαινε αυτό δεν το ήξερα τότε. Ημουν σε όλες τις σχολικές παραστάσεις, συμμετείχα στο Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Αλίμου. Κάποια στιγμή πήγα σε ωδείο, έκανα κιθάρα και φωνητική. Εκεί κάναμε μία θεατρική ομάδα, νοικιάσαμε ένα θέατρο και ανεβάσαμε μία παράσταση. Από εκεί με πρόσεξε ο άνθρωπος που διαχειριζόταν το θέατρο και μου πρότεινε να κάνω έναν μικρό ρόλο τα Σαββατοκύριακα, πριν ακόμη μπω στη σχολή. Ετσι, βρέθηκα να παίζω σε παιδικό θέατρο. Στην ουσία, ήθελα να γίνω ηθοποιός, απλώς ντρεπόμουν να το πω δυνατά. Το κρατούσα μέσα μου. Οι πράξεις μου, όμως, το έδειχναν ξεκάθαρα.

Υπάρχει κάποιο θεατρικό σχέδιο ή νέο επαγγελματικό εγχείρημα που μπορούμε να ανακοινώσουμε;

Ναι, υπάρχει κάτι που μπορώ να πω. Τον χειμώνα θα βρίσκομαι στο Θέατρο Αλίκη, μαζί με τη Βίκυ Σταυροπούλου, στην παράσταση «Μπαμπάδες με ρούμι».