Δύσκολες ώρες βιώνει ηΚατερίνα Παναγοπούλου, καθώς πέθανε ένα αγαπημένο της πρόσωπο από ιατρικό λάθος, όπως αποκάλυψε με ανάρτησή της.
Αρχικά ανέφερε: «Μέσα στην εκκλησία σήμερα ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα. Είχα τόση ανάγκη να πεις όπως πάντα κάτι για να αλλάξεις το κλίμα, να μας κάνεις να γελάσουμε, να μας δώσεις κουράγιο με εκείνο το γνώριμο δυνατό σου γέλιο.
Με εκείνη την σπάνια αισιοδοξία για τη ζωή. Νομίζω αυτό θα κρατήσω ως πιο πολύτιμο από εσένα. Παρακαταθήκη και οδηγό. “Πάντα σε όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση έλεγες” μας θύμισε στον επικήδειο το Κατερινάκι. Σε αυτό όμως δεν υπάρχει. Και πονάει πολύ. Όπως κάποιοι ξέρετε ο παναγιωτης πανοπουλος ήταν θείος μου και έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη τη Δευτέρα.».
Τα μηνύματα κατά τη διάρκεια του δελτίου ειδήσεων
Η Κατερίνα Παναγοπούλου αναφέρθηκε στην καθημερινή στήριξη που έπαιρνε από τον θείο της κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του δελτίου ειδήσεων «Από την άλλη σκέφτομαι ότι έφυγες όρθιος, δυνατός, έτοιμος να πιάσεις ξανά την ρακέτα. Μόλις το προηγούμενο βράδυ μου έκανες πλάκα για κάτι που λέγαμε στο δελτίο.
Τώρα που το σκέφτομαι, πως θα είναι άραγε από εδώ και πέρα που δεν θα ξαναδώ μήνυμά σου την ώρα του δελτίου; Προτροπής, ενθάρρυνσης, γέλιου. Από τότε που θυμάμαι την ζωή μου έτσι ήσουν μέσα σε αυτήν. Με προτροπή, ενθάρρυνση, γέλιο. Πάντα διακριτικά, να βοηθήσεις, να προσφέρεις, με ανυστερόβουλη αγάπη».
Και η Κατερίνα Παναγοπούλου μοιράστηκε προσωπικές στιγμές: «Μου το είχες γράψει άλλωστε και μετά την γενναιόδωρη φιλοξενία στην Κέα αυτό το καλοκαίρι. “Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου πω ότι σε αγαπάω όπως τα παιδιά μου”. Άκουγες με τόσο καμάρι, τόσο ενδιαφέρον, τόσο ειλικρινές νοιάξιμο. Ακόμα και στο νοσοκομείο στην τελευταία μας συνάντηση έψαχνες εναλλακτικές αν κάτι δεν πάει καλά στο σενάριο. “Είμαστε οικογένεια” έλεγες ξανά και ξανά».
Και σημείωσε: «Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη το να μπορεί η οικογένεια να χτίζει τα σπίτια της το ένα δίπλα από το άλλο. Μεγαλώνεις με όλους μαζί, μπαινοβγαίνεις από το ένα σπίτι στο άλλο όπως μεγαλώσαμε εμείς, οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά, πολλαπλασιάζονται, το νοιάξιμο σκαρφαλώνει στον υπερθετικό βαθμό. Αλλά και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει.
“Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή μου λείπεις γαμώτο αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες” μου είχες γράψει και γελούσες όταν με πετύχαινες στην αυλή να επιστρέφω από δίπλα με το ταπεράκι. Εγώ τι να πω τώρα που θα βλέπω την θέση σου κενή στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια; Που δεν θα ψήνουμε όλοι μαζί στην αυλή το Πάσχα;».
Και κατέληξε λέγοντας: «Στύβω το μυαλό μου να σκεφτώ τι θα μου απαντούσες εσύ σε αυτό. Μάλλον θα το έριχνες στην πλάκα, αποφορτίζοντας όπως πάντα κάθε δύσκολη στιγμή. Καλό ταξίδι αγαπημένε μου Παναγιώτη. Τρέλανέ τους στα γέλια εκειπάνω, παίζε τένις ξένοιαστος κερδίζοντας όπως ξέρεις μόνο εσύ. Έτσι όπως κατάφερες και κέρδισες και την παρτίδα της ζωής».
