Θανάσης Βισκαδουράκης: Θέλει να δείξει στον γιο του το ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε

«Ο γιος μου έγινε 9 χρονών. Νομίζω είναι το ωραιότερο δώρο που μου έχει κάνει η ζωή. Τον ονόμασα Ιερώνυμο, γιατί είμαι δίπλα στον μακαριώτατο από το 1975. Εκείνος με μεγάλωσε από 5 μέχρι 18 ετών», είπε ο ηθοποιός, συνδέοντας την παρούσα οικογενειακή του πραγματικότητα με την παιδική του εμπειρία. Στη διάρκεια της συνέντευξης επανέλαβε την επιθυμία του να δείξει στον γιο τον χώρο όπου έζησε παιδί, «Να δει πώς ήταν μικρός ο Θανασάκης και πώς έφτασε εδώ που μαζί με την Κατερίνα έφερε αυτό το όμορφο παιδί». Η δήλωση ξεχώρισε τόσο για την τρυφερότητα όσο και για την αναφορά στο παρελθόν που καθόρισε τη ζωή του.

Ο Βισκαδουράκης περιέγραψε τις συνθήκες της παιδικής του ηλικίας με αδρές αναφορές: «Μεγάλωσα στο ορφανοτροφείο, δεν γνώρισα τα αδέρφια μου, εκείνα τα παιδιά ξέρω για αδέρφια μου. Ακόμα και τώρα μου έρχονται στο μυαλό μου.» Είπε ότι μπήκε στο ορφανοτροφείο στα 4,5-5 και ότι στα 18 γνώρισε τον πατέρα του και τα αδέλφια του: «Στα 18 συνάντησα τον πατέρα μου και τα αδέρφια μου. Έχω δύο αδέλφια κωφά και δύο ακούοντα». Σχετικά με τη σχέση του με τους συγγενείς ανέφερε ότι τον περισσότερο χρόνο η επικοινωνία περιορίστηκε σε γράμματα: «Λίγες φορές έχουμε συναντηθεί με την αδερφή μου, τα περισσότερα μου τα έστειλε σε γράμμα.» Αναφέρθηκε επίσης στον θάνατο του πατέρα του: «Ο μπαμπάς μου έχει φύγει από το ’13.» Εκείνες οι περιγραφές συνδυάστηκαν με τη δυσκολία του να γνωρίζει τα βασικά για τον τόπο καταγωγής του: «Όταν μου είπε ότι μεγαλώνεις στη Θήβα αλλά έχεις γεννηθεί στην Αθήνα, εκεί κατέρρευσε ο κόσμος μου. Τι είναι η Αθήνα; Δεν ήξερα τι ήταν και γιατί να ξέρω;»

Ο ηθοποιός επέστρεψε σε λεπτομέρειες που φωτίζουν την προσωπική του σχέση με τον πατέρα: «Ο πατέρας μου όσες φορές με άφησε να φάω στο σπίτι του, φορούσε γραβάτα. Δεν έχω κλειδί για το πατρικό μου σπίτι. Ήταν ο Πρόεδρος του πρώτου Σωματείου Κωφών Ελλάδος.» Σχολίασε την κοινωνική διάσταση της οικογένειάς του: «Παιδιά ενός κατωτέρου Θεού ο πατέρας μου τα έφερε στην επιφάνεια. Οι κωφοί έχουν προχωρήσει, η επιστήμη έχει προχωρήσει.» Περιέγραψε την καθημερινότητα στο ίδρυμα ως απομόνωση και «ένα είδος τιμωρίας», ενώ εξήγησε ότι δεν ήθελε να δείξει τη δυσκολία του στους άλλους: «Εγώ προέρχομαι από μια οικογένεια κωφών και αυτοπαραμυθιαζόμουν για να μη μάθει κανείς ότι περνάω δύσκολα.» Τέλος, ξαναπέρασε τη συγκινητική στιγμή που συγκλόνισε τη ζωή του: «Δεν έχω πει ποτέ τη λέξη “μπαμπάς” στη ζωή μου. Ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα όταν ο γιος μου με είπε “μπαμπά”. Δεν έκλαψα ούτε στην κηδεία του πατέρα μου. Έκλαψα στον γάμο και στη βάπτιση.»