Το παιδικό τραύμα που τον στιγμάτισε

Βασίλειος Κωστέτσος: Παραλίγο να χάσω το μάτι μου από αεροβόλο μικρός

21/11/18 • 11:51 | UPD 21/11/18 • 11:52

Newsroom eleftherostypos.gr

«Εγώ, στα 22 μου πήγαινα σε όλον τον κόσμο, ταξίδευα, πετύχαινα τα όνειρά μου. Ταυτόχρονα, όμως, έφερα τα τραύματά μου από την παιδική μου ηλικία»

Όποια άποψη κι αν έχει κανείς για εκείνον, ένα είναι το σίγουρο. Ο Βασίλειος Κωστέτσος έβαλε στόχο να διαπρέψει και το κατάφερε. Και συνεχίζει να το κάνει. Για να φτάσει όμως στο σημείο που είναι σήμερα, έπρεπε να κερδίσει πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό και ψυχικά τραύματα που τον «έτρωγαν» για χρόνια.

Σε συνέντευξή του στο DownTown Κύπρου, ο γνωστός σχεδιαστής περιγράφει ένα αρκετά σοκαριστικό περιστατικό που βίωσε όταν ήταν μικρό παιδί.

Ο Βασίλειος Κωστέτσος εξηγεί πως παραλίγο να χάσει το ένα του μάτι όταν ένα παιδί τον σημάδεψε με αεροβόλο. Αυτό το περιστατικό δεν ήταν μόνο επικίνδυνο για την όραση του. Όπως λέει, το μετά ήταν ακόμα πιο δύσκολο γιατί τα άλλα παιδιά τον κορόιδευαν και του έκαναν σκληρό bullying.

«Όλη μου η ζωή ήταν των άκρων. Μου έτυχαν όμορφα πράγματα, συναρπαστικά, μοναδικά, αλλά βίωσα και αρκετό πόνο. Έζησα μεγάλες στιγμές ως Έλληνας δημιουργός αλλά και πολύ bullying, ως παιδί. Εγώ, στα 22 μου, πετούσα με lear jets, πήγαινα σε όλον τον κόσμο, ταξίδευα, πετύχαινα τα όνειρά μου. Ταυτόχρονα, όμως, έφερα τα τραύματά μου από την παιδική μου ηλικία. Ως παιδί με πυροβόλησαν στο μάτι με όπλο. Κινδύνευσα να το χάσω.

Ήμουν μικρός, πολύ μικρός τότε. Κάποιο άλλο παιδάκι, ίσως να μην το ξεπερνούσε. Έπαιζα με κάποιους φίλους μου κι ένας με πυροβόλησε με αεροβόλο στο μάτι. Έφαγα bullying τότε στο σχολείο που πήγαινα με το ένα μάτι μου καλυμμένο. Πιο πριν, είχα μείνει δυο-τρεις μήνες στο νοσοκομείο κλινήρης, για να αποφύγω την αποκόλληση του ματιού μου. Όταν γύρισα στο σχολείο, τα άλλα παιδιά γελούσαν. Στα διαλείμματα έμενα μέσα, δεν μπορούσα ακόμη να παίξω, να τρέξω… Μου πήρε πολύ χρόνο. Από την άλλη, υπήρχε διαφορά με τα άλλα παιδάκια. Ο παππούς μου ήταν ο πρώτος chef στην Ελλάδα, στην δεκαετία των 50’s.

Θα μπορούσα να το καβαλήσω το καλάμι και να ψωνιστώ, αλλά δεν το έκανα. Εμείς τότε κάναμε πολλά ταξίδια με τους δικούς μου. Πηγαίναμε δυο φορές τον χρόνο στο εξωτερικό, όταν τα άλλα παιδάκια δεν είχαν πάει ούτε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, ενώ εγώ, μέχρι τα 12 μου, είχα πάει σε όλο τον κόσμο. Ήμουν δαχτυλοδεικτούμενος στο σχολείο μου και πολύ μόνος. Έχω ζήσει μεγάλη μοναξιά στη ζωή μου. Οπότε, όλα αυτά τα πλήρωνα με bullying. Με μείωναν, με έκαναν να αισθάνομαι άσχημα. Αλλά τα ξεπέρασα».