Ακόμα και σήμερα την αντιμετωπίζουν ρατσιστικά

Η Νάιλα από το πρώτο Next Top Model δακρύζει μιλώντας για το ρατσισμό [βίντεο]

31/10/18 • 17:15 | UPD 08/11/18 • 17:26

Newsroom eleftherostypos.gr

Η Νάιλα λύγισε και έβαλε τα κλάματα καθώς θυμήθηκε διάφορα σχόλια που άκουσε και συμπεριφορές που έζησε εξαιτίας της καταγωγής και του χρώματός της.

Είναι πραγματικά απίστευτο το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν γονείς που μαθαίνουν στα παιδιά τους να σχολιάζουν το χρώμα του δέρματος του άλλου εν έτει 2018. Είναι τραγικό να χρειαζόμαστε τηλεοπτικές εικόνες όπως αυτές που προσέφερε η Νάιλα για να καταλάβουμε ότι η στάση μας απέναντι στους ανθρώπους δε μπορεί να καθορίζεται από το αν είναι μαύροι ή άσπροι.

Η κοπέλα που μάθαμε στο πρώτο Next Top Model, βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη. Μίλησε για την εμπειρία της από το ριάλιτι 9 χρόνια πριν, αλλά κυρίως μίλησε για τον ρατσισμό που έχει δεχτεί, από παιδί κιόλας.

Η Νάιλα λύγισε και έβαλε τα κλάματα καθώς θυμήθηκε διάφορα σχόλια που άκουσε και συμπεριφορές που έζησε εξαιτίας της καταγωγής και του χρώματός της. Το bullying από παιδιά όταν ήταν παιδί, τα άσχημα σχόλια από παιδιά και τώρα που μεγάλωσε.

«Δεχόμουν πολλά σχόλια μικρή για το χρώμα μου, για τα μαλλιά μου. Μέχρι δευτέρα δημοτικού δεν ήθελα να πηγαίνω σχολείο για αυτό το λόγο. Μου έλεγαν ότι μοιάζω με κουρ…, ότι τα μαλλιά μου βρωμάνε, επειδή έφτιαχνα κοτσιδάκια και είχα μια εβδομάδα κοτσιδάκια, μου έλεγαν μη με ακουμπάς θα πάρω το χρώμα του δέρματος σου πάνω μου. Για 7χρονο κοριτσάκι δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Εγώ ήμουν σε μια γωνία και έκλαιγα. Το έλεγα στους γονείς μου. Κι εκείνοι ήταν σε μια ξένη χώρα και έπρεπε να δουλέψουν και να με μεγαλώσουν, οπότε και αυτοί πέρασαν δύσκολα. Δεν έβρισκαν δουλειά λόγω χρώματος. Ήταν κοινά τα συναισθήματα. Μου έλεγαν ότι πρέπει να είμαι δυνατή και πως όλα θα πάνε καλά.

Όταν βγήκα και χόρεψα ένα χορευτικό, ξαφνικά όλοι ήθελαν να γίνουν φίλοι μου. Ήμουν 9 χρονών και χόρεψα μπροστά σ΄όλο το σχολείο. Ερχόντουσαν οι μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου και μου μιλούσαν. Και τα έβλεπαν οι συμμαθητές μου και ήθελαν να με κάνουν φίλη. Μετά το Next Top Model υπήρξαν παλιού συμμαθητές που ήθελαν να μου μιλήσουν. Σε έναν του είπα «στο σχολείο πάντως δεν θυμάμαι να μου μιλούσες έτσι». Τα ψυχολογικά τα δικά μου δεν τα σκέφτηκε κανένας. Συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνάω».

Βλέποντας το παραπάνω απόσπασμα, ένα πράγμα γεννιέται. Ένας τεράστιος θαυμασμός για την αντοχή που ΄χει δείξει αυτή η κοπέλα. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να σταματήσουν οι κοινωνίες να τεστάρουν τις ψυχολογικές αντοχές των ανθρώπων, επειδή τους θεωρούν διαφορετικούς, χωρίς ουσιαστικά να είναι περισσότερο διαφορετικοί απ΄ ότι ο καθένας εξ ημών.