Η διακυβέρνηση της χώρας από την «πρώτη φορά Αριστερά» ήταν μια σειρά από μοιραίες αποφάσεις, όλες προορισμένες να καταδικάσουν τη χώρα στην οικονομική ύφεση και το ευρωπαϊκό περιθώριο.
Ισως η πιο μοιραία από όλες να ήταν η επιλογή του δημοψηφίσματος που έφερε τη χώρα μια ανάσα από το Grexit. Ηταν η στιγμή που βύθισε την οικονομία στην ύφεση, οδήγησε χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις στη χρεοκοπία και διέρρηξε τις σχέσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους.
Τα αποτελέσματα ήταν συντριπτικά και οι συνέπειες θα ήταν σχεδόν μη αναστρέψιμες αν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, τότε αξιωματική αντιπολίτευση, δεν έβαζε πλάτη με υψηλό αίσθημα πολιτικής ευθύνης αποτρέποντας την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Η κυριότερη, ωστόσο, «έξοδος σωτηρίας» ήταν ότι η Ν.Δ. ανέλαβε την κυβερνητική σκυτάλη το 2019, βάζοντας τέλος στον επικίνδυνο λαϊκισμό, στους ανιστόρητους πειραματισμούς και τις «αυταπάτες» του Αλέξη Τσίπρα και των συντρόφων του.
Η ελληνική κοινωνία δεν ξεχνάει τι πέρασε. Σε αντίθεση με τον αμετανόητο Αλέξη Τσίπρα, που επέστρεψε ίδιος και απαράλλακτος, τάζοντας δισεκατομμύρια που δεν υπάρχουν και μοιράζοντας φόρους που «βαφτίζει» πατριωτικούς. Με απόλυτη άγνοια των δημοσιονομικών κανόνων, είναι ικανός να υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές φιλοδοξίες του. Το έκανε μία φορά, θέλει να το επιχειρήσει και δεύτερη, νομίζοντας πως αρκεί ένα περιτύλιγμα για να καλύψει το κενού περιεχομένου και με τα ίδια στελέχη κόμμα του.
Αλλά το 2026 δεν είναι 2015. Οι πολίτες έζησαν στο πετσί τους τις συνέπειες της υπερφορολόγησης και της πολιτικής αμετροέπειας.
