Ο θάνατος της Αννας Ψαρούδα-Μπενάκη αφήνει φτωχότερο τον πολιτικό, νομικό και ακαδημαϊκό κόσμο της χώρας.
Με τη ζωή και το έργο της δίδαξε ήθος και πολιτικό πολιτισμό, ενώ η ίδια διακρίθηκε για την ευρυμάθεια, τη μετριοπαθή συμπεριφορά της και την προσφορά της στην επιστήμη και στον δημόσιο βίο. Ομότιμη καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, δικηγόρος, βουλευτής, υπουργός και ακαδημαϊκός, ήταν μία διανοούμενη της πολιτικής και ταυτόχρονα μία πολιτικός προσγειωμένη στην πραγματικότητα.
Επί σαράντα έτη εργάσθηκε με αντικείμενο το Ποινικό Δίκαιο και την Ποινική Δικονομία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ επί 28 έτη υπήρξε βουλευτής και υπουργός. Γεννημένη στα Εξάρχεια και αμετανόητη κάτοικος του κέντρου των Αθηνών, σταδιοδρόμησε σε χώρους κατεξοχήν ανδροκρατούμενους και σε εποχές που κάτι τέτοιο ούτε εύκολο ήταν ούτε αυτονόητο.
Με την πορεία της άνοιξε νέους δρόμους για τη γυναικεία αναγνώριση, όντας η πρώτη που αναδείχθηκε Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, και στη συνέχεια η πρώτη που ηγήθηκε της Ακαδημίας Αθηνών. Οπως έλεγε η ίδια, δέχθηκε την ανώτατη ακαδημαϊκή διάκριση, με την αίσθηση πως επρόκειτο για το ιδανικό συμπλήρωμα της πολιτικής της δράσης, καθώς σε όλη της τη ζωή προσπαθούσε να συνδυάσει τη θεωρία με την πρακτική.
Η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη υπήρξε ιστορικό στέλεχος της μεγάλης παράταξης της Νέας Δημοκρατίας και υπόδειγμα δημοσίου προσώπου, απέχοντας από συμπεριφορές που δεν ταίριαζαν στο ήθος και την καλλιέργειά της. Πορεύτηκε με βαθιά πίστη στους θεσμούς, τους οποίους και υπηρέτησε με υψηλή αίσθηση καθήκοντος, σοβαρότητα και κύρος μέχρι τέλους.
