Η γνωστή ακτιβίστρια τραυματίστηκε θανάσιμα κατά την αποβίβασή της από αεροσκάφος, υπό συνθήκες που διερευνώνται.

Η Μαρία Λαδά, ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης ΥΠΕΡΙΩΝ και σταθερή φωνή υπέρ της ισότιμης πρόσβασης και της ασφαλούς μετακίνησης των ΑμεΑ, έφτασε στην Αθήνα με πτήση από την Κεφαλονιά. Κατά την αποβίβασή της, ενώ βρισκόταν σε ειδικό αναβατόριο με τη συνοδεία υπαλλήλου εταιρείας εδάφους, άνοιξε – για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο – η προστατευτική μπάρα, με αποτέλεσμα να πέσουν και οι δύο στο έδαφος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η πτώση έγινε από ύψος περίπου 1,5 μέτρου. Στο σημείο έσπευσε άμεσα κλιμάκιο του ΕΚΑΒ του αεροδρομίου. Η 67χρονη είχε τις αισθήσεις της και μεταφέρθηκε αρχικά στο ιατρείο του αεροδρομίου και στη συνέχεια στο νοσοκομείο «Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Γεννηματάς». Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, που της έκαναν ΚΑΡΠΑ για περίπου μία ώρα, κατέληξε στα Επείγοντα.

Ιατρικές πηγές αναφέρουν ότι το ύψος της πτώσης από μόνο του δεν δικαιολογεί τον θάνατο, επισημαίνοντας ωστόσο ότι η 67χρονη είχε βαρύ ιατρικό ιστορικό. Τα ακριβή αίτια αναμένεται να διευκρινιστούν μέσω νεκροψίας – νεκροτομής.

Για το περιστατικό συνελήφθη ο εργαζόμενος που τη συνόδευε, ωστόσο αφέθηκε ελεύθερος με προφορική εντολή εισαγγελέα.

ΥΠΕΡΙΩΝ: «Πρωτοπόρος στον αγώνα για την προσβασιμότητα»

Μετα τη γνωστοποίηση του θανάτου της Μαρίας Λαδά, εκδόθηκε ανακοίνωση από την «Ένωση Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων ΑμεΑ ΥΠΕΡΙΩΝ» στην οποία αναφέρεται:

«Με βαθιά οδύνη αλλά και αίσθημα ευθύνης, η Ένωση Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων ΑμεΑ ΥΠΕΡΙΩΝ αποχαιρετά την Μαρία Λαδά, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης και ακούραστη υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία, η οποία έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή στην Αθήνα, έπειτα από περιστατικό στον χώρο του αεροδρομίου Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Η Μαρία Λαδά δεν ήταν απλώς ένα ενεργό μέλος της κοινότητάς μας. Υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για την προσβασιμότητα, την ασφάλεια μετακίνησης και την ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ στην κοινωνική ζωή. Με τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, δημόσιες τοποθετήσεις και διεθνή παρουσία, διεκδικούσε επί χρόνια αυτό που σε μια σύγχρονη δημοκρατία θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: ασφαλείς, προσβάσιμους και ανθρώπινους δημόσιους χώρους για όλους.

Ήρθε στην Αθήνα από την Κεφαλονιά για να μιλήσει σε διεθνές συνέδριο για σπάνιες ασθένειες, συνεχίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τον αγώνα της για ενημέρωση, ενδυνάμωση και ορατότητα των ανθρώπων με αναπηρία και σπάνιες παθήσεις. Λίγες ώρες μετά την άφιξή της, τραυματίστηκε στον χώρο του αεροδρομίου και κατέληξε αιφνιδίως, υπό συνθήκες που διερευνώνται.

Το τραγικό αυτό γεγονός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη δυστύχημα.
Αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η προσβασιμότητα δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, ούτε γραφειοκρατική υποχρέωση — είναι ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ζωής.

Η απώλειά της μάς υποχρεώνει να θέσουμε δημόσια ερωτήματα:

Πόσο ασφαλείς είναι πραγματικά οι υποδομές μετακίνησης για τους ανθρώπους με αναπηρία;
Πόσο συστηματικά ελέγχεται η εφαρμογή των κανόνων προσβασιμότητας;
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν οι ελλείψεις κοστίζουν ανθρώπινες ζωές;