Η μητέρα προσπάθησε να έρθει σε επικοινωνία με την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ώστε να γίνουν συστάσεις στη διευθύντρια για την συμπεριφορά της. Και πάλι σύμφωνα με την καταγγελία, το μόνο που της είπαν ήταν να κάνει υπομονή 1.5 χρόνο, μέχρι να βγει στη σύνταξη η συγκεκριμένη διευθύντρια.

Η μητέρα απευθύνει έκκληση για καλύτερη υποστήριξη και ενσωμάτωση των παιδιών με αναπηρία στο εκπαιδευτικό σύστημα. Τονίζει την ανάγκη για ευαισθητοποίηση και εκπαίδευση του σχολικού προσωπικού, ώστε να διασφαλιστεί ένα περιβάλλον ισότητας και αποδοχής για όλα τα παιδιά.

Η μητέρα ανέφερε στο Πρωινό μεταξύ άλλων: «Για το παιδί μου έχει γίνει αγώνας. Η διευθύντρια του σχολείου δεν μπορεί να αποδεθχεί και να συμπεριλάβει το παιδί μου. Χρησιμοποιεί από τη β’ δημοτικού ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο και έχει αποκτήσει την αυτονομία της. Θέλει να της το σταματήσει, δεν την αφήνει να παίξει με τα άλλα παιδιά στο διάλειμμα, την περιθωριοποιεί. Φοβούνται λέει ότι θα χτυπήσει τα άλλα παιδιά με το αμαξίδιο. Η ασφάλεια βέβαια είναι επιλεκτική γιατί τα 3 χρόνια που το παιδί είναι εκεί, το θρανίο της είναι πάνω σε κόλλες Α4. Δεν απαντάει στα email μας. Η Πρωτοβάθμια μας απάντησε μετά από πολύ καιρό πως αυτά τα προβλήματα πρέπει να τα διερευνήσουμε με το προσωπικό του σχολείου. Το παιδί μεγαλώνει και δεν έβαζαν ένα πούλμαν με ράμπα. Οι δάσκαλοι το σηκώνουν αγκαλιά για να το μεταφέρουν. Υπάρχει πάντα ένα άτομο μαζί της. Η μικρή έκλαιγε συνέχεια εξαιτίας της διευθύντριας.

Πληρώσαμε το καινούριο θρανίο και ειδικό κάθισμα αλλά η διευθύντρια αρνείται να υπογράψει την παράδοση με το πρόσχημα ότι δεν μπορεί να φέρει την ευθύνη τους. Η Πρωτοβάθμια μας είπε να κάνουμε υπομονή 1.5 χρόνο ώστε η διευθύντρια να βγει στη σύνταξη  και ότι εκείνοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Η κόρη μου δεν θέλει να πηγαίνει στο σχολείο. Όλο αυτό ονομάζεται μισαναπηρισμός».