Ζούμε σε μια εποχή που η νεότητα έχει σχεδόν μετατραπεί σε κοινωνική υποχρέωση.
Γράφει η ψυχολόγος Μαρία Κάκου
Το πρόσωπο πρέπει να μη δείχνει την ηλικία του, το σώμα πρέπει να παραμένει «τέλειο», ο χρόνος πρέπει να κρύβεται. Σαν να μας έχει πείσει η κοινωνία ότι το να μεγαλώνεις σημαίνει να χάνεις την αξία σου.
Και κάπου εκεί γεννιέται η ματαιοδοξία, αλλά κυρίως η ανασφάλεια. Η ανάγκη να παραμείνουμε για πάντα νέοι δεν είναι πάντα επιθυμία ομορφιάς. Πολλές φορές είναι φόβος: φόβος της φθοράς, της απόρριψης, της απώλειας της ελκυστικότητας, της αίσθησης ότι «δεν είμαι πια αρκετός».
Και όταν ένας άνθρωπος φοβάται βαθιά την αλλαγή του σώματός του, είναι εύκολο να δημιουργηθεί μια ολόκληρη αγορά γύρω από αυτόν τον φόβο.
Η ιατρική και η αισθητική επιστήμη μπορούν να προσφέρουν πολλά και να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής. Όμως η επιστήμη οφείλει πάντα να συναντά την ηθική, την ενημέρωση, το μέτρο και την προστασία του ανθρώπου — όχι την εκμετάλλευση της ανασφάλειάς του.
Γιατί ίσως το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να νικήσουμε τον χρόνο. Είναι να μάθουμε να μεγαλώνουμε χωρίς να ντρεπόμαστε που μεγαλώνουμε. Να συμφιλιωθούμε με τις αλλαγές μας. Να αγαπήσουμε το σώμα μας όχι μόνο όταν είναι νέο, αλλά και όταν κουβαλά πάνω του την ιστορία μας.
Η νεότητα είναι ένα όμορφο κομμάτι της ζωής. Δεν είναι όμως ολόκληρη η ζωή. Και ίσως η πιο μεγάλη ψυχολογική ελευθερία είναι να μπορέσει κάποιος να πει: «Δεν χρειάζεται να μείνω για πάντα νέος. Θέλω απλώς να παραμείνω ζωντανός, αληθινός και συμφιλιωμένος με τον εαυτό μου».
