Στο φαινόμενο της κηλίδωσης αποδίδουν οι ειδικοί τη ραγδαία επιτάχυνση και εξάπλωση της φωτιάς στην Αττική.
Κηλίδωση είναι η μεταφορά αναμμένων τεμαχίων καύσιμης ύλης σε αποστάσεις συνήθως μέχρι 100 μέτρα και σε σπάνιες περιπτώσεις μέχρι 800 μέτρα περίπου, με αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων εστιών μπροστά από το κύριο μέτωπο της πυρκαγιάς. Το φαινόμενο των κηλιδώσεων εξήγησε αναλυτικά με χθεσινή του ανάρτηση στο facebook ο πυρομετεωρολόγος Θόδωρος Γιάνναρος.
Οπως έγραψε, «καθώς η βλάστηση που καίγεται δεν περιέχει μεγάλα ποσά υγρασίας (είναι δηλαδή πολύ ξερή), αυξάνεται η παραγωγή καυτρών (οι “σπίθες» που φαίνονται να αιωρούνται πάνω από τη φλόγα). Με τη βοήθεια και του ανέμου, οι καύτρες αυτές μπορούν να μεταφερθούν σε μεγάλες αποστάσεις και όταν πλέον πέσουν επάνω σε άκαυτη, ξερή βλάστηση να οδηγήσουν άμεσα στην έναρξη μιας νέας εστίας. Σε περιπτώσεις που πνέουν ισχυροί άνεμοι και η βλάστηση είναι σε κρίσιμα εύφλεκτη κατάσταση, όπως δυστυχώς συμβαίνει με τη δασική πυρκαγιά του Βαρνάβα, οι κηλιδώσεις που εκδηλώνονται μπορούν να έχουν χαοτικό χαρακτήρα, επιταχύνοντας το ρυθμό εξάπλωσης της φωτιάς και αυξάνοντας τη διακινδύνευση όσων επιχειρούν από το έδαφος». Πρόκειται για ένα φαινόμενο που είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς δημιουργούνται ακαριαία νέα πύρινα μέτωπα που μπορεί να εγκλωβίσουν μέσα τις δυνάμεις πυρόσβεσης.
