Υπάρχουν ζητήματα στα οποία η πολιτική επικοινωνία δεν επιτρέπεται να αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Το Δημογραφικό είναι ένα από αυτά. Οταν μια χώρα γερνά με ταχείς ρυθμούς και οι γεννήσεις υπολείπονται σταθερά των θανάτων, κάθε δημόσια τοποθέτηση για την οικογένεια αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό.
Δρ Δημήτριος Γκίκας Φιλόλογος, Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας που εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
Οι πρόσφατες δηλώσεις της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, σύμφωνα με τις οποίες «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος», προκάλεσαν εύλογες αντιδράσεις. Οχι επειδή η κοινωνία αγνοεί ότι σήμερα συνυπάρχουν διαφορετικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Το ζήτημα είναι άλλο: ποιο πρότυπο καλείται να στηρίξει κατά προτεραιότητα ένα υπουργείο Οικογένειας σε μια χώρα που αντιμετωπίζει δραματική υπογεννητικότητα.
Η απάντηση είχε δοθεί με σαφήνεια λίγους μήνες νωρίτερα, στο Forum του «Ελεύθερου Τύπου» για το Δημογραφικό. Εκεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας. Δήλωσε ότι η κυβέρνηση δίνει «μεγάλη προτεραιότητα στη στήριξη των οικογενειών με παιδιά», ότι έλαβε «μια πολύ συνειδητή πολιτική απόφαση» να στηρίξει τις οικογένειες αυτές με πρόσθετες φορολογικές ελαφρύνσεις και ότι επιλέγει να κατανείμει τον διαθέσιμο δημοσιονομικό χώρο «υπέρ των οικογενειών με παιδιά», χαρακτηρίζοντας μάλιστα την ελληνική παραδοσιακή οικογένεια το «κύτταρο» πάνω στο οποίο οικοδομείται η κοινωνική συνοχή.
Ανάμεσα στις δύο τοποθετήσεις υπάρχει σημαντική διαφορά έμφασης. Και, στην πολιτική, η έμφαση συχνά καθορίζει το μήνυμα. Στην περίπτωση αυτή, το μήνυμα είναι πως η οικογένεια με παιδιά δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη κοινωνική έκφραση. Αποτελεί τον βασικό πυλώνα πάνω στον οποίο στηρίζεται το δημογραφικό μέλλον της πατρίδας μας.
Η ελληνική κοινωνία διατηρεί ακόμη μία ισχυρή πολιτισμική αντίληψη για την οικογένεια ως κοινότητα γονέων και παιδιών. Αυτή ακριβώς η οικογένεια σηκώνει σήμερα το μεγαλύτερο βάρος του δημογραφικού προβλήματος και αυτή χρειάζεται την ισχυρότερη θεσμική, οικονομική και ηθική στήριξη. Η αναγνώριση κάθε εναλλακτικής κοινωνικής οργάνωσης, όσο αυτονόητη κι αν θεωρείται σε μια δημοκρατία, δεν αλλάζει τη σημασία των θεμελιωδών προτεραιοτήτων που οφείλει να θέτει μια κοινωνία. Οταν η χώρα χάνει κάθε χρόνο χιλιάδες νέους πολίτες, η δημόσια συζήτηση οφείλει να εδράζεται σε μια ξεκάθαρη βάση: η ενίσχυση της οικογένειας με παιδιά δεν είναι μία επιλογή ανάμεσα σε άλλες. Είναι εθνική προτεραιότητα.
Η ελληνική παραδοσιακή οικογένεια έχει ασφαλώς υποστεί αλλαγές μέσα στον χρόνο, με χαρακτηριστικότερη τη μείωση των μελών που την αποτελούν. Διατηρεί, όμως, έναν σταθερό πυρήνα αξιών: τη δημιουργία, την ανατροφή και τη στήριξη των παιδιών. Αυτόν τον πυρήνα οφείλει η Πολιτεία να προστατεύσει κατά προτεραιότητα, όχι επειδή περιφρονεί τις υπόλοιπες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, αλλά επειδή από αυτόν εξαρτώνται όλες οι υπόλοιπες και, τελικά, η εθνική προοπτική της χώρας.
Διαβάστε Επίσης
