Πολύτεκνες οικογένειες εγκαταλείπουν την Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις, αναζητώντας μια διαφορετική καθημερινότητα για τα παιδιά τους, με περισσότερο χώρο, επαφή με τη φύση και πιο ανθρώπινους ρυθμούς.
Η ιστορία της Μεταμόρφωσης, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τις πολύτεκνες οικογένειες που έδωσαν ξανά ζωή στον τόπο. Αποτυπώνει μια διαφορετική επιλογή ζωής, τις δυσκολίες της μετάβασης από την πόλη στην επαρχία, αλλά και τις ανάγκες που προκύπτουν όταν ένα μικρό σχολείο, το οποίο κινδύνευε να κλείσει, καλείται πλέον να φιλοξενήσει δεκάδες παιδιά. Την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι ζητούν καλύτερες σχολικές υποδομές, χώρους άθλησης και ασφαλέστερη πρόσβαση για τους μαθητές που διαμένουν εκτός οικισμού.
Η πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής, Χαρούλα Τσινά, και η Μαρίνα Παλιάκη, η πρώτη πολύτεκνη που μετακόμισε από την Αθήνα στο χωριό και σήμερα έχει 12 παιδιά, μιλούν στο ΕΤ Magazine για το πώς ξεκίνησαν όλα, τι αναζητούν οι οικογένειες που επιλέγουν την επαρχία και πώς είναι να μεγαλώνεις παιδιά μακριά από τους ρυθμούς της πρωτεύουσας.
Από την Αθήνα στη Χαλκιδική για μια διαφορετική ζωή
«Ήρθαν οι πρώτες οικογένειες και ουσιαστικά ξεκίνησε όλο αυτό. Υπάρχει το αίσθημα της φιλοξενίας και μία πνευματικότητα της Ορθοδοξίας στην περιοχή που τους τράβηξε. Όντως έχουμε πολλές πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες. Επίσης, πολλοί ντόπιοι που ήρθαν από την Καππαδοκία και τη Σμύρνη, γιατί το χωριό ιδρύθηκε το 1922, είχαν βρει εδώ θαλπωρή. Ήθελαν να φύγουν από την Αθήνα και να μείνουν στην επαρχία και, όταν ήρθαν, είχαν τρία με τέσσερα παιδιά και έφτασαν τα 12, κάτι που είναι πολύ ωραίο για την κοινότητα», αναφέρει η Χαρούλα Τσινά.
Όπως εξηγεί, σήμερα στο χωριό υπάρχουν δύο οικογένειες με 10 έως 12 παιδιά, καθώς και άλλες δέκα οικογένειες, είτε πολύτεκνες είτε τρίτεκνες. Καθοριστικό ρόλο στην εγκατάστασή τους έπαιξαν, μεταξύ άλλων, δύο γυναίκες από την Αθήνα, οι οποίες είχαν έρθει στην περιοχή ως εκπαιδευτικοί, αγάπησαν τον τόπο και αποφάσισαν να μείνουν μόνιμα.
Η πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής, Χαρούλα Τσίνα
«Το πρόβλημα είναι ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να στηρίξει αυτές τις οικογένειες, γιατί είναι ένα τουριστικό μέρος, όπου τα περισσότερα σπίτια νοικιάζονται το καλοκαίρι. Το σχολείο είναι μικρό, αν και τώρα ήρθαν δύο προκάτ αίθουσες, οι οποίες φυσικά δεν αρκούν και δεν λύνουν το πρόβλημα. Χρειαζόμαστε χώρους για τη γυμναστική και όχι μόνο, με αποτέλεσμα η κοινότητα να συγκεντρώνει χρήματα για να φτιάχνει όσα περισσότερα πράγματα μπορεί, ώστε να διευκολύνουμε τη ζωή των παιδιών. Εδώ γεννάμε και δεν χωράμε. Τώρα φτάσαμε τα 73 παιδιά μαζί με το νηπιαγωγείο. Για να μπορέσουν να έρθουν κι άλλες οικογένειες πρέπει να δημιουργηθούν και οι ανάλογες εγκαταστάσεις», τονίζει στο ET Magazine η πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής.
Στην ευρύτερη περιοχή, μάλιστα, φιλοξενούνται και αρκετοί διαδικτυακοί νομάδες, οι οποίοι εργάζονται εξ αποστάσεως, επιλέγοντας να συνδυάσουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα με τη ζωή μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα.
«Είμαστε 13 αδέλφια και ο πατέρας μου έχει 100 εγγόνια»
Η Μαρίνα Παλιάκη, η οποία έχει σήμερα 12 παιδιά, προέρχεται από μια οικογένεια με 13 αδέλφια. Είναι η μεγαλύτερη και με τον μικρότερο αδελφό της έχουν διαφορά ηλικίας 20 ετών. Η αγάπη για την επαρχία, όπως εξηγεί, υπήρχε από παλιά, καθώς η οικογένεια είχε αντιληφθεί τις δυσκολίες της καθημερινότητας στην Αθήνα.
«Αγαπούσαμε πάντα την επαρχία, επειδή είχαμε καταλάβει ότι στην Αθήνα δεν είναι εύκολα τα πράγματα, με την καθημερινότητα, τη στέγη, τις διαδρομές, προκειμένου να μεγαλώσουμε φυσιολογικά τα παιδιά μας. Έτσι αποφασίσαμε μαζί με την αδελφή μου και τις οικογένειές μας, όταν είχαμε από τέσσερα παιδιά η καθεμία, να μετακομίσουμε μόνιμα στην επαρχία. Η Μεταμόρφωση προέκυψε στην πορεία, διότι αρχικά μέναμε στη Συκιά, ωστόσο ήταν αρκετά απομακρυσμένα. Επειδή μας άρεσε η περιοχή, βρήκαμε ένα οικόπεδο στη Μεταμόρφωση, το αγοράσαμε και έτσι ξεκίνησαν όλα και φτιάξαμε τα σπίτια μας. Είναι ένα χωριό που μας αγάπησε, έχει πολλές κατασκηνώσεις, υπήρχαν και υποδομές πιο κοντά σε σχέση με τη Συκιά. Επίσης, μας άρεσε πως είναι όλες οι εποχές όμορφες και ότι κοντά μας έχουμε μοναστήρια», αναφέρει στο ΕΤ Magazine.
Η μετακόμιση, όπως λέει, δεν περιορίστηκε μόνο στη δική τους οικογένεια. Επειδή ήταν ήδη μια πολύ μεγάλη οικογένεια, φίλοι τους από την Αθήνα και συγγενείς άρχισαν να επισκέπτονται την περιοχή και σταδιακά όλο και περισσότεροι επέλεξαν να εγκατασταθούν εκεί. Παράλληλα, επέστρεψαν μόνιμα στη Μεταμόρφωση και άνθρωποι που κατάγονταν από το χωριό, αλλά έμεναν στη Θεσσαλονίκη και διατηρούσαν εκεί εξοχικές κατοικίες.
Άφησαν την Αθήνα για τη Χαλκιδική – Το χωριό των πολυτέκνων
«Είμαστε περίπου οκτώ οικογένειες που ήρθαμε από την Αθήνα, μία από τη Θεσσαλονίκη και μία από την Πελοπόννησο. Εμείς, όταν μέναμε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Χαλάνδρι, όπου είναι και το πατρικό μας μέχρι σήμερα, είχαμε κατσίκες και κότες και μέσα σε μία δεκαετία δεν βρίσκαμε να παρκάρουμε», λέει χαρακτηριστικά.
Η προσαρμογή, πάντως, δεν ήταν εύκολη από την πρώτη στιγμή. «Στην αρχή ήταν δύσκολα, μέχρι να ξεφύγουμε από τους ρυθμούς της Αθήνας, διότι ψάχναμε φροντιστήρια, σχολές μπαλέτου, ωδεία και ξαφνικά καταλάβαμε ότι τα πράγματα δεν θα είναι όπως τα θέλουμε. Ωστόσο, τα παιδιά βρήκαν νέες παρέες, νέα χόμπι, όπως εξερεύνηση στο βουνό, στη θάλασσα, μαθήματα ξυλογλυπτικής, βυζαντινής μουσικής και, όποιο παιδί βλέπουμε ότι βρίσκει τον δρόμο του και την κλίση του, το υποστηρίζουμε όσο περισσότερο είναι εφικτό».
Και κάπου εδώ βρίσκεται μία από τις πιο εντυπωσιακές λεπτομέρειες της ιστορίας της: «Ο μπαμπάς μου ουσιαστικά έχει πια 100 εγγόνια συνολικά. Όλα μου τα αδέλφια, εκτός από τον μικρότερο, είναι πολύτεκνοι. Ο σύζυγός μου προέρχεται από μία κλασική οικογένεια, όπου είναι δύο αδέλφια, οπότε του ήρθε κάπως στην αρχή με τόσα παιδιά, ωστόσο αγάπησε την πολυτεκνία με όλη του την καρδιά».
Τα παιδιά, οι σπουδές και οι οικονομικές δυσκολίες
Στην οικογένεια της κ. Παλιάκη, σχεδόν όλοι είναι εκπαιδευτικοί, ενώ αρκετοί από την επόμενη γενιά έχουν επιλέξει τον χώρο του προγραμματισμού. Η πολυμελής οικογένεια έχει τις δικές της αυξημένες υποχρεώσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η καθημερινότητα είναι αδύνατο να οργανωθεί.
«Δεν μπορώ να πω ότι δεν βγαίνουμε οικονομικά, γιατί μας βοηθάει ο Θεός. Έχουμε τέσσερις φοιτητές για τους οποίους νοικιάζουμε σπίτι στη Θεσσαλονίκη, ενώ η μία μου κόρη διορίστηκε πρόσφατα αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στον Πειραιά. Εκεί βοηθάει η οικογένεια που έχουμε στην Αθήνα και προσπαθούμε για το καλύτερο γενικά, διότι όταν είσαι πολύτεκνος έχεις πολλά ανοιχτά μέτωπα», εξηγεί στο ET Magazine.
Η ίδια περιγράφει και τη συγκίνηση του 78χρονου πατέρα της, ο οποίος βλέπει την οικογένειά του να μεγαλώνει διαρκώς, με τα εγγόνια του να έχουν φτάσει πλέον τα 100.
Άφησαν την Αθήνα για τη Χαλκιδική – Το χωριό των πολυτέκνων
Ένα σχολείο που σώθηκε, αλλά χρειάζεται υποδομές
Η παρουσία των πολύτεκνων οικογενειών έχει αλλάξει και τη σχολική πραγματικότητα στη Μεταμόρφωση. Το σχολείο, που παλαιότερα ήταν τριθέσιο και κινδύνευε να κλείσει, έχει πλέον γίνει πενταθέσιο. Στο δημοτικό και το νηπιαγωγείο φοιτούν συνολικά περίπου 73 έως 75 παιδιά, με σχεδόν τα μισά να προέρχονται από πολύτεκνες οικογένειες.
«Οι ντόπιοι χαίρονται που υπάρχουν τόσα πολλά παιδιά και δίνουν ζωή στην περιοχή», σημειώνει η Μαρίνα Παλιάκη, περιγράφοντας τη θετική υποδοχή που είχαν οι οικογένειες όταν εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό.
Ωστόσο, η αύξηση του μαθητικού πληθυσμού δημιουργεί νέες ανάγκες. «Όσον αφορά το σχολείο, μας έδωσαν δύο προκάτ αίθουσες, αλλά δεν τις εξόπλισαν με καρέκλες και θρανία, οπότε αναγκαστήκαμε, με παλιότερα που είχαμε μέσα στην αποθήκη, να τις εξοπλίσουμε κάπως, ώστε να είναι όσο πιο λειτουργικές γίνεται», συμπληρώνει.
Η ίδια γνωρίζει και άλλες οικογένειες που έχουν μετακομίσει σε γειτονικά χωριά, αν και τα περιστατικά παραμένουν μεμονωμένα. Όπως εκτιμά, μετά την πανδημία του κορωνοϊού έχει ενισχυθεί η τάση μετακίνησης προς την επαρχία, καθώς η εξ αποστάσεως εργασία επιτρέπει σε αρκετούς να αναζητήσουν καλύτερη ποιότητα ζωής μακριά από τις πόλεις.
Την ίδια ώρα, παραμένει ανοιχτό και το ζήτημα της ασφάλειας των μαθητών που κατοικούν έξω από τον οικισμό, πάνω από την επαρχιακή οδό που διατρέχει τη Σιθωνία. Οι οικογένειες ζητούν υποδομές και έργα που θα διευκολύνουν την ασφαλή διέλευσή τους.
Η Μεταμόρφωση, λοιπόν, βρίσκεται μπροστά σε μια διαφορετική πρόκληση από εκείνη που αντιμετωπίζουν πολλά χωριά της χώρας. Εδώ τα παιδιά δεν λείπουν… αντίθετα, αυξάνονται, δίνοντας ζωή στο σχολείο και στην τοπική κοινωνία. Το ζητούμενο πλέον είναι οι υποδομές να μπορέσουν να ακολουθήσουν αυτή τη νέα πραγματικότητα, ώστε οι οικογένειες που επέλεξαν να ριζώσουν στη Χαλκιδική να μπορούν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τις συνθήκες που αναζητούσαν όταν άφησαν πίσω τους την Αθήνα.