Από ιατρικά λάθη πεθαίνουν 98.000 άνθρωποι κάθε χρόνο στον δυτικό κόσμο, ενώ για την Ελλάδα επικρατεί… «συσκότιση», καθώς δεν υπάρχει κανένα επίσημο σύστημα καταγραφής ιατρικού λάθους και έτσι δεν υπάρχουν στοιχεία για θανάτους.
Ωστόσο, στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος 325 ειδικοί γιατροί, εργαζόμενοι σε χειρουργικές, παθολογικές και παιδιατρικές κλινικές ελληνικών νοσοκομείων, συμμετείχαν σε σχετική έρευνα. Σε σχέση με τη συχνότητα παρατήρησης ιατρικού λάθους, το 47%-51% των ερωτηθέντων ανέφεραν ότι έκαναν τουλάχιστον ένα λάθος τον τελευταίο μήνα, ενώ 4%-5% ανέφεραν ότι τα λάθη ήταν περισσότερα από τέσσερα. Επίσης, και στις τρεις ειδικότητες, πρωτίστως και με μεγάλη διαφορά στη βαρύτητα, τα λάθη ήταν αποτέλεσμα κακής ή ελλιπούς ομαδικής συνεργασίας. Διαπιστώθηκε ακόμη ότι οι γυναίκες κάνουν λιγότερα λάθη από τους άντρες και οι περισσότερο έμπειροι ιατροί περισσότερα από τους άπειρους.
«Τα ιατρικά λάθη στις ειδικότητες της χειρουργικής, της παιδιατρικής και της παθολογικής στη χώρας μας είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων», τόνισε η επιστημονικά υπεύθυνη του ευρωπαϊκού ερευνητικού προγράμματος «Organisational Culture and Patient Safety», επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Ιατρικής του ΑΠΘ, Εύχαρις Παναγοπούλου. «Η έρευνα έγινε για την πρόληψη και την αποφυγή του ιατρικού λάθους. Κι όταν λέμε ιατρικό λάθος εννοούμε οποιοδήποτε λάθος μπορεί να προκαλέσει ή να μην προκαλέσει βλάβη στον ασθενή. Π.χ., η χορήγηση αναλγητικού σε ασθενή που δεν το χρειάζεται είναι λάθος, το οποίο όμως μπορεί να μην έχει επίπτωση στη ζωή του, ενώ η λάθος χορήγηση αναισθητικού μπορεί να προκαλέσει θάνατο. Και στις δύο περιπτώσεις όμως πρόκειται για λάθος» εξήγησε η κ. Παναγοπούλου.
Το ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα «Organisational Culture and Patient Safety» ξεκίνησε το 2009, με τη συμμετοχή εννέα χωρών (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Αγγλία, Ιρλανδία, Γερμανία, Κροατία, Βουλγαρία, Τουρκία). Η ενότητα «Παράγοντες πρόληψης ιατρικού λάθους» αφορούσε μόνο την Ελλάδα και στο πλαίσιό της μελετήθηκαν ατομικοί (ηλικία, φύλο, προϋπηρεσία), δομικοί (ώρες εργασίας, αναλογία περιστατικών/προσωπικού, παρουσία συστήματος καταγραφής του λάθους) και οργανωσιακοί παράγοντες. Οι τελευταίοι αναφέρονται στην οργανωσιακή κουλτούρα, δηλαδή στον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένη και λειτουργεί μια κλινική, στους τυπικούς αλλά κυρίως στους άτυπους κανόνες συνεργασίας.
ΑΓΓ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
