Συνέντευξη Λεμπιδάκη: Θέλω να συνεχίσω την ζωή μου – Άλλοι περνούν πιο δύσκολα από εμένα

30/10/17 • 12:01 | UPD 30/10/17 • 12:34

Ο Μιχάλης Λεμπιδάκης μίλησε για πρώτη φορά για τον εφιάλτη που έζησε στα χέρια των απαγωγέων και για την επιστροφή του στην καθημερινότητα

Για τον εφιάλτη που έζησε στα χέρια των απαγωγέων αλλά και για την επιστροφή του στην καθημερινότητα μίλησε ο Μιχάλης Λεμπιδάκης.

«Είμαι καλά. Δεν κάνω σκέψεις, δεν έχω εφιάλτες. Για μένα έχει ξεχαστεί πλήρως η περίοδος αυτή. Συνεχίζουμε τη ζωή μας», είπε στο Πρώτο Θέμα και πρόσθεσε:  «Θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούσαμε και πριν. Από κει και πέρα, ό,τι πω δεν ξέρω πώς θα εκληφθεί από σας και τους αναγνώστες σας, αλλά εγώ θα προτιμούσα να ξαναπεράσω στην αφάνεια. Θέλω να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας, όπως ήμασταν πριν, που ποτέ δεν είχαμε απασχολήσει ως άνθρωποι τα μέσα ενημέρωσης και πολλοί λίγοι μας γνώριζαν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιθυμία μου».

Για το πόσο εύκολα μπορεί να ξεχάσει τον εφιάλτη που έζησε, απάντησε: «Η γνώμη η δική μου, και έτσι αντιμετώπισα εξαρχής την όλη κατάσταση, είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν υποφέρει τόσο στον τόπο μας όσο και στον κόσμο όλο πολύ περισσότερο απ’ όσο εμείς αυτό το διάστημα». Αρκεί να κοιτάξει κανείς, να περάσει μια βόλτα από ένα νοσοκομείο και να δει ανθρώπους που πραγματικά υποφέρουν και όχι για έξι μήνες, αλλά για πολύ περισσότερο χρονικό διάστημα και μάλιστα χωρίς ελπίδα. Πολύ περισσότερο να πάμε στα στρατόπεδα των προσφύγων που τα βλέπουμε στις ειδήσεις, σε χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση, με καταστροφές. Επομένως, δεν ξέρω γιατί δίνεται τόσο πολλή προσοχή στη δική μας περίπτωση. Υποφέραμε έξι μήνες, όμως άλλοι άνθρωποι υποφέρουν πολύ περισσότερο. Εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι υποφέραμε εμείς. Αν το καλοσκεφτείτε, αυτή είναι η πραγματικότητα. Αν μπει κανείς σε έναν θάλαμο με ανθρώπους που έχουν μια σοβαρή ασθένεια, εκεί βρίσκει τον πόνο».

Για το αν φοβήθηκε, για το ενδεχόμενο αν κάτι να πήγαινε στραβά να μην του δινόταν η ευκαιρία να ξαναδεί τα παιδιά του. Εκείνος απαντά ψύχραιμα: «Οχι, δεν με έκανε κάτι να φοβηθώ. Γνώριζα ωστόσο ότι υπήρχε μια πολύ μικρή πιθανότητα και αν συνέβαινε αυτό θα ήταν η μοίρα μου, όπως είναι η μοίρα χιλιάδων ανθρώπων που ζουν μια δύσκολη κατάσταση και τελικά δεν επιβιώνουν. Σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί να είμαστε τυχεροί και ευτυχισμένοι μια ζωή. Κάθε οικογένεια, κάθε άνθρωπος στη ζωή του περνάει έναν Γολγοθά, μικρότερο ή μεγαλύτερο. Και μένα δεν ήταν ο μεγαλύτερος, αν τον συγκρίνουμε με τι περνούν άλλοι άνθρωποι. Που πραγματικά υποφέρουν και τελικά δεν τα βγάζουν πέρα».

Για το αν σκέφτηκε πως τα πράγματα δεν θα είχαν αίσιο τέλος: «Το ενδεχόμενο αυτό το είχα βάλει σε κάποιο μέρος του υποσυνείδητου για να μη σκέφτομαι αυτή την περίπτωση, παρόλο που γνώριζα ότι υπήρχε μια μικρή πιθανότητα για μια τέτοια κατάληξη. Μικρή πιθανότητα, όμως. Γιατί και η συμπεριφορά των απαγωγέων απέναντί μου δεν με προϊδέαζε για κάτι τέτοιο».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.