Η πώληση των κινητήρων F110 για το προς κατασκευή αεροσκάφος της ΚΑΑΝ παρέχει στην Άγκυρα μια στρατηγική ενδιάμεση λύση, επιτρέποντάς της να αποκτήσει προηγμένες δυνατότητες χωρίς να παραιτηθεί αμέσως από το ρωσικό αντιαεροπορικό-αντιπυραυλικό σύστημα S-400.
Ωστόσο, είναι ζωτικής σημασίας να δοθεί έμφαση στην προμήθεια των κινητήρων που από μόνη της δεν δημιουργεί μια πλήρως ικανή πλατφόρμα 5ης γενιάς. Είναι, ωστόσο, μεταξύ των πιο κρίσιμων παραγόντων για την προώθηση μιας τέτοιας πλατφόρμας.
Κατά συνέπεια, ο απώτερος στρατηγικός στόχος της Τουρκίας παραμένει η πλήρης επανείσοδος στο πρόγραμμα F-35. Ταυτόχρονα, η Τουρκία ενισχύει τις δυνατότητές της βραχυπρόθεσμα μέσω της μεγάλης κλίμακας προμήθειας έως και 56 αεροσκαφών Eurofighter Typhoon από το Ηνωμένο Βασίλειο, το Κατάρ και το Ομάν, ενώ εκπαιδεύει τους πιλότους της στο Κατάρ.
Αν και στις ΗΠΑ υπάρχουν υπολογίσιμες αντιρρήσεις για την επιστροφή της Τουρκίας στα F-35, ο Τραμπ ευνοεί την Αγκυρα και τον Ερντογάν στο να δοθούν τα αεροσκάφη στην τουρκική Πολεμική Αεροπορία.
Group of F-35 jet fighters low flying over sea with flypast formatin 3d rendering
1 Η επιτυχής εξέλιξη του KAAN ως πλατφόρμας 5ης γενιάς που υποστηρίζεται από κινητήρες αμερικανικής κατασκευής θα επέτρεπε στην Τουρκία να γίνει εξαγωγέας όπλων που σίγουρα θα αλλάξει το παιχνίδι. Χώρες όπως η Ινδονησία (η οποία έχει ήδη υπογράψει συμφωνία), η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποκτήσουν το αεροσκάφος. Για το Ισραήλ, ο πολλαπλασιασμός των δυνατοτήτων stealth μεταξύ πρόσθετων παραγόντων στη σουνιτική σφαίρα θέτει έναν άνευ προηγουμένου στρατηγικό «πονοκέφαλο».
2 Ο νόμος περί Ποιοτικού Στρατιωτικού Πλεονεκτήματος (QME – Qualitative Military Edge) στις ΗΠΑ ο οποίος επιβάλλει νομικά τη διατήρηση της στρατιωτικής υπεροχής του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή, έχει ένα «παραθυράκι»: δεν έχει υποβάλει ποτέ επίσημα αίτηση στην Τουρκία λόγω του καθεστώτος της ως κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ από το 1952. Η ενσωμάτωση της Τουρκίας στο οικοσύστημα των αεροσκαφών της 5ης γενιάς θα διαβρώσει αυτό το πλεονέκτημα στην πράξη, παρέχοντας σε έναν επιθετικό παράγοντα (Αγκυρα) πρόσβαση σε πληροφορίες και διαβαθμισμένα επιχειρησιακά δόγματα.
Διαβάστε Επίσης
3 Λειτουργώντας αεροπορικές πλατφόρμες 5ης γενιάς κοντά στο ρωσικό σύστημα S-400 στην Τουρκία (εξοπλισμένο με το ραντάρ 91N6E, το οποίο έχει εμβέλεια ανίχνευσης 600 χιλιομέτρων και έχει δοκιμαστεί με επιτυχία έναντι αεροσκαφών F-16) θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια πληροφοριών του αεροσκάφους. Θεωρητικά, θα μπορούσε να επιτρέψει την ταυτοποίηση των τρωτών σημείων και της υπογραφής ραντάρ του αεροσκάφους, με αποτέλεσμα την άμεση διαρροή στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες.
4 Οι ισραηλινές αμυντικές βιομηχανίες ενσωματώνονται στη βασική αλυσίδα εφοδιασμού του F-35, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής πτερύγων από την Israel Aerospace Industries και το Helmet Mounted Display System (HMDS) που παράγεται από την Elbit Systems. Η επανένταξη της Τουρκίας θα εκθέσει την εξαιρετικά ευαίσθητη ισραηλινή πνευματική ιδιοκτησία και τις τεχνολογίες σε πιθανή διαρροή σε εχθρικά χέρια, σε ένα περιβάλλον στο οποίο η Αγκυρα εμβαθύνει την αντιδυτική συνεργασία.
Η Αγκυρα επιδιώκει να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων
Η απόκτηση όπλων που αλλάζουν το παιχνίδι για την Τουρκία πρέπει να αξιολογηθεί μέσω του πρίσματος της ευρύτερης στρατηγικής της, που είναι η ανάδειξή της σε μια ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη.
Είναι ζωτικής σημασίας να καταστεί σαφές ότι ακόμη και αν βρεθεί -πολύ πιθανό- μια πολιτική φόρμουλα για να επιλύσει ή να βάλει στο ράφι το ζήτημα των S-400 με τη συγκατάθεση των ΗΠΑ, αυτό δεν θα παρείχε λόγους διαβεβαίωσης στο Ισραήλ, στην Κύπρο ή στην Ελλάδα. Η βασική απειλή δεν είναι μόνο τεχνολογική, αλλά μάλλον έγκειται στις προθέσεις της Αγκυρας να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων.
1 Η προσπάθεια να εξοπλιστεί η Τουρκία εκθέτει την εσωτερική πολυπλοκότητα εντός της αμερικανικής κυβέρνησης. Αυτό δεν είναι ένα ρήγμα μεταξύ δύο ίσων παρατάξεων, αλλά μάλλον μια διακριτή ώθηση υπό την ηγεσία του Τραμπ και του εκτελεστικού κλάδου (Πεντάγωνο-CIA-DIA), που έχουν υιοθετήσει μια ρεαλιστική προσέγγιση προς τον Ερντογάν και τον θεωρούν ως έναν επιδραστικό παράγοντα που έχει διατηρήσει την ουδετερότητα στις περιφερειακές συγκρούσεις.
Αντίθετα, επαγγελματίες αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μαζί με ανώτερα πολιτικά στελέχη, βλέπουν την κίνηση με ανησυχία και καχυποψία, φοβούμενοι την κλιμάκωση του περιφερειακού ανταγωνισμού.
2 Η Αγκυρα δεν διστάζει να αξιοποιήσει τη στρατιωτική δύναμή της και τη γεωγραφική θέση της για να αμφισβητήσει τους γειτονικούς δυτικούς εταίρους. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν στα Κατεχόμενα της Κύπρου. Μετά την ενίσχυση των δυτικών δυνάμεων στο νησί (από Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία) ως απάντηση στις επιθέσεις ιρανικών drones, η Τουρκία ανέπτυξε αεροσκάφη F-16 δημιουργώντας επιχειρησιακό έρεισμα στην περιοχή. Συνθήκη που πλέον επιτρέπει στην Αγκυρα να παραβιάζει την κυριαρχία, να προβάλλει την εξουσία και να υπονομεύει το επιχειρησιακό status quo στη Μεσόγειο και σε ολόκληρη την Ε.Ε.
3 Η Αγκυρα παρέχει στη Χαμάς δημόσια υποστήριξη και συμμετέχει, επίσης, στο «Συμβούλιο Ειρήνης» για τη διακυβέρνηση της Λωρίδας της Γάζας. Την ίδια στιγμή, διατηρεί στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία, εργάζεται για την εδραίωση των ισλαμιστικών δυνάμεων στην περιοχή και υποστηρίζει ανοιχτά το καθεστώς Αλ Σαράα στη Δαμασκό. Αυτή η εχθρική ρητορική διαπερνά τα υψηλότερα κλιμάκια. Ωστόσο, η πιο σημαντική ανησυχία είναι ότι μια τουρκική Πολεμική Αεροπορία 5ης γενιάς θα μπορούσε να οπλίσει την Αγκυρα με υπερβολική εμπιστοσύνη.
4 Η σημασία της Τουρκίας ως σημαντικού περιφερειακού παράγοντα δεν στηρίζεται πλέον στους παραδοσιακά στενούς δεσμούς της με το Κατάρ, αλλά σε μια πολύ ευρύτερη γεωστρατηγική στροφή. Η Αγκυρα βρίσκεται σε διαδικασία προσέγγισης με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία. Αυτός ο αναδυόμενος άξονας απεικονίζει πώς η Αγκυρα επανατοποθετείται ως κεντρική βάση στην καρδιά του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου.
Γεωπολιτική απειλή
Η πρόληψη της στρατιωτικής συσσώρευσης της Αγκυρας, καθώς τοποθετείται ως ανεξάρτητη δύναμη, και ενός επεκτεινόμενου σουνιτικού άξονα είναι η πρωταρχική προϋπόθεση για την πρόληψη μιας περιφερειακής κούρσας εξοπλισμών και τη διατήρηση της σταθερότητας της ευρύτερης παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφάλειας.
Μια ανάλυση της συμφωνίας για τον κινητήρα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η υποκείμενη απειλή που θέτει η Ουάσιγκτον εξοπλίζοντας την Τουρκία δεν είναι απλώς τεχνολογική, αλλά γεωπολιτική. Κατά συνέπεια, ακόμη και αν η Ουάσιγκτον και η Αγκυρα φτάσουν σε μια φόρμουλα που επιλύει ή προσωρινά βάλει στο ράφι το ζήτημα των S-400, το Ισραήλ και οι εταίροι του στο ΝΑΤΟ δεν έχουν την πολυτέλεια να καθησυχάσουν τις ανησυχίες τους.
