Ωστόσο, το αεροδρόμιο επιβίωσε μόλις τρία χρόνια πριν κλείσει ολοκληρωτικά, αποκτώντας το προσωνύμιο «φάντασμα της Ισπανίας».

Το έργο ξεκίνησε στην κορύφωση του κατασκευαστικού μπιζ της Ισπανίας στα μέσα της δεκαετίας του 2000, με τεράστιες φιλοδοξίες. Διαθέτοντας έναν από τους μεγαλύτερους διαδρόμους απογείωσης της Ευρώπης μήκους 4,1 χλμ και τερματικό σταθμό σχεδιασμένο για έως και 10 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως, οι επενδυτές το θεώρησαν μια ασφαλή επένδυση.

Προβλεπόταν να λειτουργεί ως εναλλακτική λύση για τη Μαδρίτη, με άμεση σύνδεση με τη γραμμή υψηλής ταχύτητας Μαδρίτη–Σεβίλλη. Ωστόσο, η απόσταση από τη Μαδρίτη (200 χλμ) απέτρεψε πολλούς ταξιδιώτες, ενώ ο σιδηροδρομικός σταθμός υψηλής ταχύτητας δεν κατασκευάστηκε ποτέ. Περιβαλλοντικά προβλήματα επίσης καθυστέρησαν την έναρξη λειτουργίας, αυξάνοντας το κόστος και μειώνοντας την αρχική δυναμική.

Οι αεροπορικές εταιρείες ανησύχησαν γρήγορα, με την Air Berlin, Air Nostrum και Ryanair να αποσύρουν τις γραμμές τους λόγω χαμηλής ζήτησης. Η Vueling έγινε η τελευταία εταιρεία που παρέμεινε μέχρι το τέλος του 2011, αφήνοντας το αεροδρόμιο χωρίς καμία προγραμματισμένη πτήση μόλις τρία χρόνια μετά τα εγκαίνια.

Η εταιρεία λειτουργίας συσσωρεύσε χρέη άνω των 300 εκατ. ευρώ και κατέθεσε πτώχευση. Τον Απρίλιο του 2012, σταμάτησαν όλες οι λειτουργίες και το αεροδρόμιο έκλεισε.

Το επενδυτικό σχέδιο υπήρξε καταστροφικό και οι προσπάθειες πώλησης απέτυχαν για χρόνια. Ένα κινεζικό επενδυτικό γκρουπ προσπάθησε να αγοράσει ολόκληρο το αεροδρόμιο για μόλις 10.000 ευρώ – προσφορά που απορρίφθηκε, δημιουργώντας αμήχανους τίτλους στις εφημερίδες.

Τελικά, το αεροδρόμιο πουλήθηκε το 2018 για περίπου 56 εκατ. ευρώ, πολύ λιγότερα από το αρχικό κόστος κατασκευής. Το 2019 άνοιξε ξανά, όχι ως επιβατικό αεροδρόμιο, αλλά ως χώρος αποθήκευσης, συντήρησης και αποσυναρμολόγησης αεροσκαφών.