Ο λόγος για τον Όλντριτς Έιμς, πρώην αξιωματικό της CIA που συνελήφθη από το FBI το 1994 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για κατασκοπεία.

Ποιος ήταν ο Όλντριτς Έιμς

Ο Όλντριτς Έιμς πέρασε σχεδόν μια δεκαετία πουλώντας μυστικές πληροφορίες στη Σοβιετική Ένωση, θέτοντας σε κίνδυνο περισσότερες από 100 μυστικές επιχειρήσεις και προκαλώντας το θάνατο τουλάχιστον 10 δυτικών πρακτόρων.

Στις 28 Απριλίου 1994, ο διπλός πράκτορας καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, το BBC μίλησε με έναν από τους κατασκόπους που προδόθηκε από τον Έιμς, αλλά επέζησε για να διηγηθεί την ιστορία του.

Το 1985, Σοβιετικοί πράκτορες που εργάζονταν για τη CIA άρχισαν ξαφνικά να εξαφανίζονται. Ένας-ένας, αυτοί οι δυτικοί πράκτορες συνελήφθησαν από τη Σοβιετική Υπηρεσία Πληροφοριών, την KGB, ανακρίθηκαν και, πολύ συχνά, εκτελέστηκαν.

#OTD 25 yrs ago: Aldrich Ames, one of the most damaging moles in CIA history, was arrested by @FBI

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  CIA: Πέθανε πράκτορας που είχε καταδικαστεί για κατασκοπεία επ’ ωφελεία της ΕΣΣΔ

  07/01/2026 - 07:34
• 

  Η CIA αμφισβητεί το Κρεμλίνο για τους ισχυρισμούς για την επίθεση με drone στην κατοικία του Πούτιν

  01/01/2026 - 13:06

A small team of CIA officers, led by an unassuming gray-haired woman named Jeanne Vertefeuille, worked for 9 yrs to uncover the mole & bring him to justicehttps://t.co/7gRt5YQj5N pic.twitter.com/Ewt2033Vdm

— CIA (@CIA) February 21, 2019

Ο Όλεγκ Γκορντιέφσκι ήταν ένας από αυτούς τους διπλούς πράκτορες. Ως επικεφαλής της KGB στο Λονδίνο, εργάζονταν κρυφά για τη βρετανική υπηρεσία εξωτερικών πληροφοριών, MI6, για χρόνια. Αλλά μια μέρα βρέθηκε στη Μόσχα, ναρκωμένος, εξαντλημένος μετά από πέντε ώρες ανάκρισης, και αντιμέτωπος με την πολύ πραγματική πιθανότητα θανάτου από εκτελεστικό απόσπασμα. Ο Γκορντιέφσκι γλίτωσε παρά τρίχα τη ζωή του, αφού η MI6 τον έβγαλε λαθραία από τη Σοβιετική Ένωση στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου.

Στη συνέχεια, ο Γκορντιέφσκι προσπάθησε να ανακαλύψει ποιος τον είχε προδώσει. «Για σχεδόν εννέα χρόνια προσπαθούσα να μαντέψω ποιος ήταν ο άνθρωπος που με πρόδωσε, και δεν ήξερα την απάντηση», είπε στον Τομ Μάνγκολντ του BBC σε συνέντευξη στο Newsnight στις 28 Φεβρουαρίου 1994. Δύο μήνες αργότερα, ο Γκορντιέφσκι θα έβρισκε την απάντησή του, όταν ο βετεράνος αξιωματικός της CIA Όλντριτς Έιμς σηκώθηκε σε μια αμερικανική αίθουσα δικαστηρίου και ομολόγησε ότι είχε εκθέσει «σχεδόν όλους τους σοβιετικούς πράκτορες της CIA και άλλων αμερικανικών και ξένων υπηρεσιών που γνώριζα».

Στις 28 Απριλίου 1994, ο Έιμς παραδέχτηκε ότι είχε αποκαλύψει την ταυτότητα περισσότερων από 30 πρακτόρων που κατασκόπευαν για λογαριασμό της Δύσης και είχε εκθέσει περισσότερες από 100 μυστικές επιχειρήσεις. Γνωστός στην KGB με το κωδικό όνομα Kolokol (Το Καμπανάκι), η προδοσία του Έιμς είχε ως αποτέλεσμα την εκτέλεση τουλάχιστον 10 πληροφοριοδοτών της CIA, μεταξύ των οποίων και ο στρατηγός Ντμίτρι Πολιάκοφ, ανώτερος αξιωματικός της σοβιετικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, ο οποίος είχε παράσχει πληροφορίες στη Δύση για περισσότερα από 20 χρόνια. Ο Έιμς, ο πιο επιζήμιος κατάσκοπος της KGB στην ιστορία των ΗΠΑ, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης.

Όπως η αποκάλυψη του Βρετανού κατάσκοπου Κιμ Φίλμπι ως σοβιετικού πράκτορα στη δεκαετία του 1960 είχε συγκλονίσει το κατεστημένο του Ηνωμένου Βασιλείου, έτσι «τώρα ήταν η σειρά της Ουάσιγκτον να κοιτάξει με δυσπιστία την έκταση της ζημιάς που προκάλεσε ο Έιμς», δήλωσε ο Μάνγκολντ το 1994.

Ήταν ο ρόλος του Έιμς ως επικεφαλής του τμήματος αντικατασκοπείας της CIA για τη Σοβιετική Ένωση που του επέτρεψε να προκαλέσει τέτοια ζημιά. Του έδωσε σχεδόν απεριόριστη πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες σχετικά με τις μυστικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ κατά της ΕΣΣΔ και, κυρίως, στις ταυτότητες των πρακτόρων της στο πεδίο. Η θέση του Έιμς σήμαινε επίσης ότι μπορούσε να παρίσταται σε αναφορές από άλλες δυτικές μυστικές υπηρεσίες. Έτσι ήρθε σε επαφή με τον πιο πολύτιμο κατάσκοπο του Ηνωμένου Βασιλείου, τον Γκορντιέφσκι, έναν συνταγματάρχη της KGB που μεταβίβαζε ζωτικές πληροφορίες σε δύο βρετανικές υπηρεσίες, την MI6 και την MI5. Αυτές οι συναντήσεις θα δημιουργούσαν την παράξενη κατάσταση όπου «ο κορυφαίος αποστάτης της KGB αναφερόταν στον κορυφαίο κατάσκοπο της KGB», είπε ο Μάνγκολντ.

«Οι Αμερικανοί ήταν πολύ σχολαστικοί και πραγματικά πολύ καλοί στις αναφορές», είπε ο Γκορντιέφσκι. «Ήμουν ενθουσιώδης. Μου άρεσαν οι Αμερικανοί. Ήθελα να μοιραστώ τις γνώσεις μου μαζί τους, και τώρα συνειδητοποιώ ότι ο [Έιμς] καθόταν εκεί. Αυτό σημαίνει ότι όλα, όλες τις νέες απαντήσεις των πληροφοριών μου, πρέπει να τις είχε μεταβιβάσει στην KGB».

Αλκοόλ και διαζύγιο

Ο Έιμς είχε έρθει σε επαφή με τον κόσμο της κατασκοπείας από μικρή ηλικία. Ο πατέρας του ήταν αναλυτής της CIA και βοήθησε τον γιο του να βρει δουλειά στην Υπηρεσία μετά την εγκατάλειψη των σπουδών του στο κολέγιο. Ωστόσο, η μετέπειτα απόφαση του Έιμς να προδώσει την υπηρεσία πληροφοριών δεν οφειλόταν τόσο σε ιδεολογικές αμφιβολίες όσο στην ανάγκη του για χρήματα.

Αρχικά, ο Έιμς έδειχνε πολλά υποσχόμενος ως αξιωματικός αντικατασκοπείας. Τοποθετήθηκε μαζί με τη σύζυγό του Νάνσι Σέγκεμπαρθ, επίσης πράκτορα της CIA, στην Τουρκία στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όπου του ανατέθηκε η πρόσληψη ξένων πρακτόρων. Ωστόσο, το 1972 οι ανώτεροι του κάλεσαν τον Έιμς πίσω στα κεντρικά γραφεία της CIA, θεωρώντας ότι δεν ήταν κατάλληλος για εργασία στο πεδίο. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, σπούδασε ρωσικά και του ανατέθηκε ο σχεδιασμός επιχειρήσεων πεδίου εναντίον Σοβιετικών αξιωματούχων.

Οι προβλήματα του πατέρα του με το αλκοόλ είχαν σταματήσει την καριέρα του στη CIA και, ομοίως, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ από τον ίδιο τον Έιμς άρχισε να υπονομεύει την πρόοδό του. Το 1972, εντοπίστηκε από έναν άλλο πράκτορα, μεθυσμένος και σε μια «ιδιαίτερη κατάσταση» με μια γυναίκα υπάλληλο της CIA. Η κατάσταση δεν βελτιώθηκε από την αδιάφορη στάση του Έιμς απέναντι στη δουλειά, η οποία τον οδήγησε να αφήσει μια τσάντα γεμάτη απόρρητες πληροφορίες στο μετρό το 1976.

Σε μια προσπάθεια να επαναφέρει την καριέρα του σε τροχιά, ο Έιμς δέχτηκε μια δεύτερη αποστολή στο εξωτερικό, στην πόλη του Μεξικό, το 1981, ενώ η σύζυγός του παρέμεινε στο σπίτι τους στη Νέα Υόρκη. Ωστόσο, η συμπεριφορά του και η συνεχιζόμενη υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ δεν του επέτρεψαν να διακριθεί ως αξιωματικός της CIA. Το 1981, ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα στην Πόλη του Μεξικού και ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν μπορούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις της αστυνομίας ούτε να αναγνωρίσει έναν υπάλληλο της αμερικανικής πρεσβείας που είχε σταλεί για να τον βοηθήσει. Μετά από μια ιδιαίτερα «μεθυσμένη» και γεμάτη βρισιές διαμάχη με έναν κουβανό αξιωματούχο σε μια διπλωματική δεξίωση στην πρεσβεία, ο ανώτερός του συνέστησε στη CIA να τον αξιολογήσει για εθισμό στον αλκοόλ κατά την επιστροφή του στις ΗΠΑ.

Ο Έιμς συνέχισε επίσης να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις, μία από τις οποίες θα αποδειχθεί καθοριστική για την πορεία του. Προς το τέλος του 1982, άρχισε μια σχέση με την Μαρία ντελ Ροσάριο Κάσας Ντουπί, μια Κολομβιανή πολιτιστική ακόλουθο που είχε προσληφθεί για να εργαστεί στη CIA. Ο αισθηματικός δεσμός τους έγινε όλο και πιο σοβαρός, μέχρι που ο Έιμς αποφάσισε να χωρίσει την πρώτη του σύζυγο, να παντρευτεί τη Ροζάριο και να την φέρει μαζί του στις ΗΠΑ.

Παρά την όχι και τόσο λαμπρή απόδοσή του στη CIA, ο Έιμς συνέχισε να ανεβαίνει στην ιεραρχία. Με την επιστροφή του στην έδρα της Υπηρεσίας το 1983, ορίστηκε επικεφαλής του τμήματος αντικατασκοπείας για τις σοβιετικές επιχειρήσεις, αποκτώντας έτσι ευρεία πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τις μυστικές δραστηριότητες της CIA.

Ο Έιμς είχε συμφωνήσει, ως μέρος του διακανονισμού διαζυγίου με τη Νάνσι, να πληρώσει τα χρέη που είχαν συσσωρεύσει ως ζευγάρι, καθώς και να καταβάλλει μηνιαία διατροφή. Σε συνδυασμό με τα ακριβά γούστα της νέας του συζύγου Ροζάριο, την αγάπη της για τα ψώνια και τα συχνά τηλεφωνήματα στην οικογένειά της στην Κολομβία, τα οικονομικά προβλήματα του Έιμς ξέφυγαν από τον έλεγχο. Αργότερα θα έλεγε στον γερουσιαστή της Αριζόνα Ντένις ΝτεΚοντσίνι ότι ήταν τα αυξανόμενα χρέη του που τον οδήγησαν να σκεφτεί να πουλήσει τα μυστικά στα οποία είχε πρόσβαση. «Ένιωθα μεγάλη οικονομική πίεση, στην οποία, αναδρομικά, αντιδρούσα σαφώς υπερβολικά», είπε ο Έιμς.

Aldrich Ames, one of the most damaging spies in CIA history, died yesterday at age 84 in federal prison, where he had been serving a life sentence since 1994. For nine years, Ames betrayed his country, compromising over 100 intelligence operations and causing the deaths of at… pic.twitter.com/sia0gIrYKQ

— The International Spy Museum (@IntlSpyMuseum) January 7, 2026

Η προδοσία της πατρίδας του

«Ήταν θέμα χρημάτων και δεν νομίζω ότι προσπάθησε ποτέ να πείσει κανέναν ότι ήταν κάτι περισσότερο από αυτό», δήλωσε ο πράκτορας του FBI Λέσλι Γκ. Γουάιζερ, ο οποίος συμμετείχε στην έρευνα που οδήγησε στη σύλληψη του Leslie G Wiser, στο πρόγραμμα Witness History του BBC το 2015.

Στις 16 Απριλίου 1985, αφού ήπιε μερικά ποτά για να πάρει θάρρος, ο Έιμς, μπήκε κατευθείαν στην ρωσική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον. Μόλις μπήκε, έδωσε στη ρεσεψιονίστ έναν φάκελο που περιείχε τα ονόματα ορισμένων διπλών πρακτόρων, έγγραφα που αποδείκνυαν την ιδιότητά του ως μέλους της CIA και ένα σημείωμα με το οποίο ζητούσε 50.000 δολάρια. Σε μια έκθεση της Γερουσίας θα ισχυριζόταν ότι αρχικά πίστευε ότι επρόκειτο για μια εφάπαξ συμφωνία που θα τον έβγαζε από το οικονομικό αδιέξοδο, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι είχε «περάσει τα όρια [και] δεν μπορούσε να κάνει πίσω».

#OTD 1985, veteran CIA officer Aldrich Ames walked into the Soviet Embassy in Washington, D.C. and volunteered to spy for the KGB. Over the next nine years, he compromised over 100 Soviet and East European cases and multiple U.S. assets, some of whom were later executed. pic.twitter.com/ytp5Jjgw4J

— NCSC Director Wes Street (@NCSCStreet) April 16, 2021

Για τα επόμενα εννέα χρόνια, ο Έιμς πληρωνόταν για να μεταφέρει μια πληθώρα από άκρως απόρρητες πληροφορίες στην KGB. Πήρε απόρρητα έγγραφα – που περιείχαν λεπτομέρειες για τα πάντα, από συσκευές ακρόασης συνδεδεμένες με τις διαστημικές εγκαταστάσεις της Μόσχας έως νέα τεχνολογία αιχμής που ήταν σε θέση να μετρήσει τις πυρηνικές κεφαλές των σοβιετικών πυραύλων – τα τύλιξε σε πλαστικές σακούλες και τα έβγαλε απλά από τη CIA. Δεδομένου ότι ο ρόλος του περιελάμβανε επίσημες συναντήσεις με Ρώσους διπλωμάτες, συχνά μπορούσε να συναντά τους χειριστές του πρόσωπο με πρόσωπο χωρίς να προκαλεί υποψίες. Επίσης, άφηνε πακέτα με απόρρητα έγγραφα σε μυστικά προκαθορισμένα σημεία που ονομάζονταν «νεκρά σημεία».

«Αν επρόκειτο να κάνει ένα dead drop, προηγουμένως θα έβαζε ένα σημάδι με κιμωλία σε ένα γραμματοκιβώτιο, για παράδειγμα, και οι Ρώσοι θα έβλεπαν αυτό το σημάδι και θα ήξεραν ότι το dead drop είχε φορτωθεί με τα έγγραφα», είπε ο Γουάιζερ. «Αργότερα, όταν έπαιρναν τα έγγραφα, πήγαιναν και έσβηναν το σημάδι με την κιμωλία. Τότε θα ήξερε ότι η μεταφορά των εγγράφων είχε γίνει με ασφάλεια».

Aldrich Ames, the former CIA agent turned Russian asset, died in a federal prison in Maryland, according to a Bureau of Prisons spokesperson. He was 84.

Ames was the chief of the intelligence division at the CIA. https://t.co/iNdhp8Ud6Q pic.twitter.com/ylZR4kJxyw

— ABC News (@ABC) January 8, 2026

Ήταν χάρη στη διαρροή απόρρητων πληροφοριών από τον Έιμς που η KGB κατάφερε να εντοπίσει σχεδόν όλους τους κατασκόπους της CIA στη Σοβιετική Ένωση, τερματίζοντας ουσιαστικά τις μυστικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή. «Δεν γνωρίζω κανέναν άλλο κατάσκοπο ή «ποντικό» στις ΗΠΑ που να έχει προκαλέσει τέτοια απώλεια ανθρώπινων ζωών σε όρους ανθρώπινου δυναμικού», δήλωσε ο Γουάιζερ. Η ξαφνική εξαφάνιση τόσων πολλών πρακτόρων της CIA προκάλεσε ανησυχία και οδήγησε στην αναζήτηση του «ποντικού» εντός της Υπηρεσίας το 1986, αλλά ο Έιμς συνέχισε να περνάει απαρατήρητος για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας.

Και πληρώθηκε αδρά για την προδοσία του, λαμβάνοντας συνολικά περίπου 2,5 εκατομμύρια δολάρια από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Έιμς δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να κρύψει τον νέο του πλούτο. Παρά το γεγονός ότι ο μισθός του δεν ξεπερνούσε ποτέ τα 70.000 δολάρια το χρόνο, αγόρασε ένα καινούργιο σπίτι αξίας 540.000 δολαρίων με μετρητά, ξόδεψε δεκάδες χιλιάδες δολάρια για ανακαινίσεις στο σπίτι του και αγόρασε ένα αυτοκίνητο Jaguar. Ο πολυτελής τρόπος ζωής και οι δαπάνες του τον έφεραν στο προσκήνιο και οδήγησαν τελικά στη σύλληψή του από την ομάδα του FBI του Γουάιζερ το 1994.

Αφού συνελήφθη από το FBI, ο Έιμς συνεργάστηκε με τις Αρχές. Περιέγραψε λεπτομερώς την έκταση των κατασκοπευτικών του δραστηριοτήτων με αντάλλαγμα μια συμφωνία αποδοχής ενοχής που εξασφάλισε μια επιεική ποινή για τη Ροζάριο, η οποία παραδέχτηκε ότι γνώριζε για τα μετρητά και τις συναντήσεις του με τους Σοβιετικούς. Αφέθηκε ελεύθερη μετά από πέντε χρόνια. Ο Έιμς, ο υψηλότερος σε βαθμό αξιωματικός της CIA που έχει αποκαλυφθεί ως διπλός πράκτορας, συνέχιζε να εκτίει την ισόβια ποινή του σε μια ομοσπονδιακή φυλακή των ΗΠΑ στο Terre Haute της Ιντιάνα.

Καμία ενοχή

Μέχρι το θάνατό του την Δευτέρα (05/01), ο Έιμς δεν έδειξε καμία τύψη για τις πράξεις του ή για τους θανάτους που αυτές προκάλεσαν. «Είχε πολύ υψηλή άποψη για τον εαυτό του», είπε ο Γουάιζερ για τον Έιμς. «Λυπάται που πιάστηκε. Δεν λυπάται που ήταν κατάσκοπος».

Δήλωσε «βαθιά ντροπή» για «αυτή την προδοσία της εμπιστοσύνης, που έγινε για τους πιο βασικούς λόγους», τα χρήματα για να πληρώσει τα χρέη του. Ωστόσο, υποτίμησε τη ζημιά που προκάλεσε, λέγοντας στο δικαστήριο, σύμφωνα με το POLITICO ότι δεν πίστευε ότι είχε «προκαλέσει αισθητή ζημιά» στις Ηνωμένες Πολιτείες ή «βοηθήσει αισθητά» τη Μόσχα.

«Αυτοί οι πόλεμοι κατασκοπείας είναι ένα δευτερεύον θέαμα που δεν είχε καμία πραγματική επίδραση στα σημαντικά συμφέροντα ασφαλείας μας όλα αυτά τα χρόνια», δήλωσε στο δικαστήριο με τόνο ρεαλιστικό.

Σε συνέντευξη που έδωσε ενώ βρισκόταν στη φυλακή στην εφημερίδα The Washington Post την ημέρα πριν από την καταδίκη του, ο Έιμς είπε ότι τον ώθησαν στην κατασκοπεία «άμεσα και συνεχιζόμενα οικονομικά προβλήματα».

Μετά την υπόθεση Έιμς και τη μεταγενέστερη σύλληψη του ειδικού πράκτορα του FBI Ρόμπερτ Χάνσεν για παρόμοιες κατηγορίες κατασκοπείας που οδήγησαν στον θάνατο αμέτρητων ανθρώπινων πηγών της αμερικανικής κυβέρνησης, η CIA και το FBI, σύμφωνα με το CNN προχώρησαν στην ενίσχυση των λεγόμενων προγραμμάτων εσωτερικής απειλής με στόχο την προστασία των κρατικών μυστικών, ελέγχοντας στενά τα οικονομικά και τα ταξίδια του προσωπικού που έχει πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες και αυξάνοντας τη χρήση πολυγράφων για τη συστηματική αξιολόγηση των υπαλλήλων ως προς τη συνεχή πίστη και καταλληλότητά τους.