Ομως, ο Πούτιν έχει εμμονή με την οικοδόμηση μιας νέας Ρωσικής Αυτοκρατορίας και υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι οι εδαφικές απαιτήσεις που έχει ο Ρώσος πρόεδρος είναι εξίσου σημαντικές με, π.χ., την άρση των κυρώσεων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι διαπραγματεύσεις έχουν αποτύχει και θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν.

Στα τέλη του 2025, ο Πούτιν άρχισε να πραγματοποιεί συχνότερες δημόσιες συναντήσεις με τους στρατηγούς του και από τον Οκτώβριο έχουν υπάρξει επτά (αριθμός-ρεκόρ). Οι συναντήσεις αυτές ερμηνεύτηκαν ως μια προσπάθεια του Κρεμλίνου να ασκήσει πίεση στον Τραμπ. Επιδεικνύοντας τις πραγματικές (και φανταστικές) επιτυχίες του ρωσικού στρατού, ο Πούτιν έδινε σήμα στον Λευκό Οίκο ότι έπρεπε να αυξήσει την πίεση στο Κίεβο, για να παραδώσει στη Ρωσία τα υπόλοιπα τμήματα της περιοχής Ντονμπάς που εξακολουθούσαν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Κιέβου.

Λεπτομέρειες

Ωστόσο, οι συναντήσεις Πούτιν – στρατηγών συνεχίστηκαν ακόμη και μετά το αδιέξοδο των συνομιλιών στα μέσα Δεκεμβρίου. Ο Πούτιν παρουσιάστηκε να συζητά την επίθεση της Ρωσίας λεπτομερώς και να ακούει αναφορές από ταξιάρχους και στρατηγούς, οι οποίοι μετέφεραν αισιόδοξα νέα για τις νίκες στα πεδία των μαχών και τη σταδιακή επέκταση της «ρωσικής επικράτειας». Το επίπεδο λεπτομέρειας ήταν εντυπωσιακό.

Στις 27 Δεκεμβρίου, για παράδειγμα, ο συνταγματάρχης Φασχουτντίνοφ είπε στον Πούτιν ότι τα ρωσικά στρατεύματα είχαν αποκτήσει προγεφύρωμα στο βορειοανατολικό άκρο της πόλης Μίρνοχραντ του Ντονμπάς και κατονόμασε τους δύο δρόμους προς απόδειξη. Ο συνταγματάρχης Βεντένιν περιέγραψε με ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες τι εκτυλίσσονταν γύρω από την πόλη Χουλιαΐπολε. «Προχωρήσαμε κατά μήκος της οδού Μπολσόι για να φτάσουμε στην οδό Σεφτσένκο ταυτόχρονα με την 60ή Ταξιαρχία, μπλοκάροντας έτσι τον εχθρό», είπε στον πρόεδρο.

Μιλώντας σε παρόμοια συνάντηση στις 29 Δεκεμβρίου, ο επί 14 χρόνια αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Βαλέρι Γκερασίμοφ, επικεντρώθηκε και στην ξηρά. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο ρωσικός στρατός έχει κατασχέσει «6.640 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης και 334 κατοικημένα κέντρα».

Στο τέλος της συνάντησης, ο Πούτιν ρώτησε πόσο μακριά βρισκόταν η πόλη Ζαπορίζια από το μέτωπο και φάνηκε ικανοποιημένος με την απάντηση: «14 χιλιόμετρα». Μάλιστα, διέταξε τα στρατεύματα να συνεχίσουν την προέλασή τους προς την πόλη.

«Απελευθέρωση»

Σε αυτές τις συναντήσεις, ο Πούτιν δεν συζητά μόνο την περιοχή του Ντονμπάς, αλλά και την «απελευθέρωση» και των τεσσάρων περιοχών που η Ρωσία διεκδίκησε το 2022 (αλλά τις οποίες δεν ελέγχει πλήρως), Ντόνετσκ, Λουχάνσκ, Χερσώνα και Ζαπορίζια.

Πηγές από τον στενό κύκλο του Πούτιν κάνουν λόγο για κατάληψη τμημάτων της Ουκρανίας πέραν των τεσσάρων προαναφερθεισών περιοχών. Ο επί δεκαετίες στενός συνεργάτης του Πούτιν και κάποτε αρχηγός της FSB, Νικολάι Πατρούσεφ, δήλωσε δημόσια, το 2025, ότι η Οδησσός θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει μέρος της Ρωσίας.

Ακόμα κι αν οι συναντήσεις του Πούτιν με τους στρατηγούς του είναι επί της ουσίας επίδειξη στρατιωτικής ισχύος, το ζήτημα των εδαφικών απαιτήσεων παραμένει κρίσιμο και πάντα επίκαιρο. Για τον Πούτιν, ούτε ο αργός ρυθμός της ρωσικής στρατιωτικής προέλασης ούτε τα οικονομικά προβλήματα αποτελούν λόγο να εγκαταλείψει τις διεκδικήσεις της Μόσχας. Αποκτώντας μικρές ουκρανικές πόλεις και χωριά, ο Ρώσος πρόεδρος, προφανώς, προσπαθεί να αναστήσει την αυτοκρατορία, την αποσύνθεση της οποίας κάποτε χαρακτήρισε ως τη «μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα».

Ετσι, το Ντονμπάς και οι άλλες περιοχές της Ουκρανίας που ο Πούτιν επιδιώκει να ελέγξει μπορούν να χαρακτηριστούν ως το «πολιτικό του σώμα». Ουκρανικές πόλεις όπως το Κουπιάνσκ, το Σιβέρσκ και το Χουλιαΐπολε -και ακόμη περισσότερο πόλεις όπως η Ζαπορίζια- δεν είναι απλώς κουκκίδες στον χάρτη για τον Πούτιν αλλά «παράσημα».

Παρερμηνεία

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές που δικαιολογούν τις απαιτήσεις του Πούτιν, βλέποντας την κατασχεμένη ουκρανική γη ως περιουσιακά στοιχεία που η Μόσχα θα χαρεί να ανταλλάξει στη σωστή τιμή, παρερμηνεύουν τη λογική του Ρώσου ηγέτη. Ο Ρώσος πρόεδρος είναι προσηλωμένος στην κληρονομιά του. Αξίζει να σημειωθεί η δήλωσή του το 2022 ότι «ο Μέγας Πέτρος πολέμησε για την πρόσβαση στην Αζοφική Θάλασσα» και υπό την κυριαρχία του Πούτιν, η Αζοφική Θάλασσα έχει, για άλλη μία φορά, «γίνει εσωτερική θάλασσα της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

Οι Ρώσοι διοικητές κατανοούν απόλυτα ότι ο Πούτιν θέλει να αποκτήσει περισσότερη ουκρανική γη και είναι πολύ χαρούμενοι που βοηθούν τον πρόεδρο να απολαμβάνει τις νίκες αναφέροντας την κατάληψη μικρών οικισμών με βασανιστικές λεπτομέρειες. Κάθε δημόσια συνάντηση μεταξύ του Πούτιν και των στρατηγών του ενισχύει τις προσδοκίες για περαιτέρω επιτυχίες στο πεδίο της μάχης και, τελικά, καθιστά την παράταση του πολέμου λίαν πιθανή.

Η ρωσική κοινωνία μπορεί να κουράζεται όλο και περισσότερο από τις μάχες και τα οικονομικά προβλήματα της Ρωσίας μπορεί να αυξάνονται, αλλά ο Πούτιν δεν βλέπει κανένα από τα δύο ως σοβαρή απειλή. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί και θα βρεθούν νέα προσχήματα για να τορπιλίσουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες.

ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Τα ουκρανικά drones νίκησαν και την ομίχλη

Καθώς ο χειρότερος χειμώνας εδώ και πολλά χρόνια έφτανε στην Ουκρανία στα τέλη του περασμένου έτους, η ρωσική δύναμη εισβολής, αποτελούμενη από 600.000 άνδρες, κατάφερε να αντιμετωπίσει το κρύο και απέκτησε -για λίγο- ένα τακτικό πλεονέκτημα σε όλο το μέτωπο των 1.100 χλμ.

Οι Ουκρανοί αντέδρασαν αμέσως, αμβλύνοντας τελικά αυτό το πλεονέκτημα. Αυτή η άτυπη διελκυστίνδα αποδεικνύει ότι μία πολύ μικρότερη χώρα μπορεί να συνεχίσει να μάχεται έναν πολύ μεγαλύτερο εισβολέα, εφόσον μπορεί να χρησιμοποιήσει προηγμένη τεχνολογία. Αλλά η ιλιγγιώδης ταχύτητα του κύκλου τακτικής και τεχνολογικής ανάπτυξης στον ολοκληρωτικό πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία θα πρέπει, επίσης, να ανησυχήσει τη Δύση.

Τακτική

Στους μήνες που προηγήθηκαν αυτού του χειμώνα, ρωσικά συντάγματα επιτέθηκαν αδυσώπητα σε πόλεις της πρώτης γραμμής σε όλη την Ανατολική Ουκρανία. Το διάσπαρτο Πεζικό μπορούσε να αποφύγει τα μικροσκοπικά drones-καμικάζι που ήταν συνεχώς παντού, περιμένοντας να χτυπήσουν. Αντίθετα, καθηλώθηκαν τα ρωσικά τεθωρακισμένα οχήματα, καθώς ήταν πιο ευάλωτα απέναντι στα ουκρανικά drones.

Οσο, όμως, η θερμοκρασία έπεφτε, οι Ρώσοι είδαν την ευκαιρία να αποκαταστήσουν την κινητικότητα στο πεδίο της μάχης. Περίμεναν την πυκνή ομίχλη να προσφέρει κάλυψη στα τεθωρακισμένα τους για να τα επαναφέρουν στη δράση. Για μερικές εβδομάδες το ρωσικό σχέδιο λειτούργησε. Αλλά οι Ουκρανοί προσαρμόστηκαν γρήγορα. Λίγο αφότου τα ρωσικά οχήματα έφτασαν στο Ποκρόφσκ η τεράστια ουκρανική δύναμη drones εξελίχθηκε. Θερμικές κάμερες που ανιχνεύουν την ακτινοβολούμενη θερμότητα άρχισαν να αντικαθιστούν τις οπτικές κάμερες. Καθώς τα νέα drones μπορoύσαν να βλέπουν μέσα από την ομίχλη, το ρωσικό πλεονέκτημα εξανεμίστηκε. Οι ρωσικές απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες έφτασαν τις 35.000 μόνο τον Δεκέμβριο.

Ερώτημα

Το ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει είναι αν οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις μπορούν να φτάσουν τον ταχύ κύκλο τεχνολογικής ανάπτυξης των Ουκρανών. Η καινοτομία που παρατηρούμε στην Ουκρανία γεννιέται από την επείγουσα ανάγκη στο πεδίο της μάχης. Ο τρόπος για να παραμείνει η Δύση «μέσα στα πράγματα» είναι να διασφαλίσει ότι υπάρχει στενή επικοινωνία μεταξύ των προγραμματιστών και των στρατιωτών της πρώτης γραμμής. Αλλά ποιοι είναι οι στρατιώτες της πρώτης γραμμής στους στρατούς των ΗΠΑ, της Γαλλίας ή της Γερμανίας που μπορούν να μάθουν τακτικά μαθήματα με τον δύσκολο τρόπο; Και πού είναι οι αμερικανικές, γαλλικές ή γερμανικές εταιρίες τεχνολογίας που παρακινούνται όχι μόνο από το κέρδος, αλλά και από την εθνική ή την καθεστωτική επιβίωση;

Ακόμα κι αν οι εταιρίες είχαν κίνητρο να ξοδεύουν πολλά χρήματα σε γρήγορη και συνεχή καινοτομία, τα κανονιστικά βάρη θα μπορούσαν να αποδειχθούν ένα εξουθενωτικό εμπόδιο. Ελλείψει ορισμένων βαθιών θεσμικών μεταρρυθμίσεων, οι Δυτικοί απλώς παρακολουθούν πολύ στενά τον ευρύτερο πόλεμο στην Ουκρανία και προσπαθούν να αντιγράψουν, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, την τακτική.