Ο δημοσιογράφος που έχει δει 500 εκτελέσεις, αλλά ποτέ κάτι σαν της Κρίστα Πάικ – «Ήταν θέμα χρόνου να επιζήσει»

Τενεσί: Η αποτυχημένη εκτέλεση της Κρίστα Πάικ

Η 50χρονη, που είχε καταδικαστεί για φόνο, επέζησε παρά τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Το περιστατικό χαρακτηρίστηκε πρωτοφανές από ανθρώπους που έχουν παρακολουθήσει επί χρόνια εκτελέσεις στις ΗΠΑ.

Ο δημοσιογράφος Μάικλ Γκράτσικ, ο οποίος έχει καλύψει σχεδόν 500 εκτελέσεις στο Τέξας, δήλωσε στο BBC ότι δεν είχε συναντήσει ποτέ αντίστοιχη περίπτωση. Ωστόσο, όπως ανέφερε, το ενδεχόμενο μιας αποτυχημένης εκτέλεσης είχε περάσει από το μυαλό του κατά τη διάρκεια της δημοσιογραφικής του πορείας.

«Μου φαίνεται ότι ήταν απλώς θέμα χρόνου», δήλωσε στο BBC.

Το πρωτόκολλο και οι αποτυχημένες εκτελέσεις

Στο Τενεσί προβλέπεται δεύτερη σειρά συριγγών με πεντοβαρβιτάλη σε περίπτωση που η πρώτη δόση δεν οδηγήσει στον θάνατο του κρατούμενου. Ωστόσο, το πρωτόκολλο δεν περιγράφει τι ακολουθεί εάν ο καταδικασμένος παραμείνει ζωντανός και μετά τη δεύτερη χορήγηση.

Μετά το περιστατικό με την Πάικ, ο κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, ανέστειλε τις εκτελέσεις στην πολιτεία και διέταξε ανεξάρτητη έρευνα για τη διαδικασία.

Οι αποτυχημένες εκτελέσεις έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο ελέγχων, μεταξύ άλλων λόγω των προβλημάτων στην προμήθεια των φαρμάκων που χρησιμοποιούνται. Το Κέντρο Πληροφοριών για τη Θανατική Ποινή έχει καταγράψει 64 αποτυχημένες εκτελέσεις από το 1982, εκ των οποίων οι 51 αφορούσαν θανατηφόρες ενέσεις.

Η εμπειρία του δημοσιογράφου

Ο Γκράτσικ έχει βρεθεί ως δημοσιογράφος σε εκατοντάδες εκτελέσεις και εξακολουθεί να καλύπτει τέτοιες διαδικασίες, παρότι έχει συνταξιοδοτηθεί από το Associated Press.

«Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ εδώ», δήλωσε αναφερόμενος στο Τενεσί.

Ο ίδιος θεωρεί σημαντική την παρουσία ανεξάρτητων δημοσιογράφων στις εκτελέσεις, ώστε να υπάρχει καταγραφή όσων συμβαίνουν μέσα στην αίθουσα. «Δεν υπάρχει (μεγαλύτερη) εξουσία, δύναμη ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε, που να έχει η πολιτειακή ή η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πάνω μας, από τη δύναμη να μας αφαιρέσει τη ζωή» είπε.

Και πρόσθεσε: «Πάντα πίστευα ότι ήταν σημαντικό να βρίσκεται εκεί κάποιος που δεν έχει κανένα συμφέρον από την έκβαση μιας υπόθεσης, για να δει την εφαρμογή του νόμου και να βεβαιωθεί ότι γίνεται σωστά».

«Να υπάρχει κάποιος εκεί για να το δει και να πει στους άλλους: “Αυτό είδα. Αυτό συνέβη”», συμπλήρωσε.

«Νιώθω άσχημα για τα θύματα»

Παρά το γεγονός ότι το ενδιαφέρον μετά την αποτυχημένη εκτέλεση στράφηκε κυρίως στην Πάικ, ο Γκράτσικ υπογραμμίζει πως δεν πρέπει να ξεχνώνται τα θύματα των εγκλημάτων.

«Νιώθω άσχημα για τα θύματα της υπόθεσης. Είναι οι ξεχασμένοι άνθρωποι. Πάντα ήταν», σχολίασε.

«Σήμερα, όλη η έμφαση δίνεται στην κρατούμενη στο Τενεσί. Δεν χύνονται δάκρυα για το θύμα, εκτός από την οικογένειά του… Και καταλαβαίνω ότι αυτή είναι η δουλειά μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι σωστό», είπε.

Τι συμβαίνει κατά τη θανατηφόρα ένεση

Ο Γκράτσικ εξήγησε ότι στο Τέξας οι δημοσιογράφοι δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν την τοποθέτηση της ενδοφλέβιας γραμμής. Όταν εισέρχονται στην αίθουσα, ο κρατούμενος είναι ήδη συνδεδεμένος.

«Έτσι, όταν μπαίνουμε στην αίθουσα, ο κρατούμενος έχει ήδη συνδεθεί», ανέφερε.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η ενδοφλέβια γραμμή τοποθετείται συνήθως στην περιοχή του βραχίονα, ενώ σε περίπτωση δυσκολίας μπορεί να χρησιμοποιηθούν άλλα σημεία του σώματος. Στις εκτελέσεις που ολοκληρώνονται κανονικά, οι κρατούμενοι «χάνουν ορατά τις αισθήσεις τους μετά από λίγα μόλις δευτερόλεπτα». Ο θάνατος συνήθως διαπιστώνεται 20 έως 40 λεπτά μετά τη χορήγηση της θανατηφόρας δόσης.

Η εκτέλεση που δεν ξέχασε ποτέ

Μία από τις εκτελέσεις που έχουν μείνει περισσότερο στη μνήμη του Γκράτσικ είναι εκείνη του Τζόναθαν Νομπλς, ο οποίος εκτελέστηκε στο Τέξας το 1998.

Ο Νομπλς είχε καταδικαστεί για τις δολοφονίες δύο γυναικών στο Όστιν το 1986. Πριν από τον θάνατό του τραγούδησε την «Άγια Νύχτα».

«Φτάνει στο σημείο “απ’ τα ουράνια η χάρη” και σταματά. Τόσο χρόνο χρειάστηκε για να αρχίσει να δρα το φάρμακο, ώστε να μην έχει συνείδηση», είπε ο Γκράτσικ στο BBC.

Η ανάμνηση εκείνης της στιγμής παραμένει ζωντανή ακόμη και σήμερα. «Μέχρι σήμερα όταν βρίσκομαι στην εκκλησία τα Χριστούγεννα και η χορωδία τραγουδά την Άγια Νύχτα και όλη η εκκλησία τραγουδά μαζί και όλοι βρίσκονται στο πνεύμα της εποχής και στη χαρά, εγώ σκέφτομαι αυτή την εκτέλεση. Είμαι σίγουρος ότι είμαι ο μόνος σε εκείνη την εκκλησία που έχει τέτοιου είδους αναμνήσεις».

Όπως λέει, οι περισσότεροι άνθρωποι που μαθαίνουν για τη συγκεκριμένη πλευρά της δημοσιογραφικής του καριέρας αντιδρούν με περιέργεια.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν την ευκαιρία να δουν κάποιον να πεθαίνει», είπε. Ωστόσο, όταν τον ρωτούν για τις εκτελέσεις που έχει καλύψει, ξεκαθαρίζει: «Δεν είναι το μόνο πράγμα που έκανα, κάνω ή έχω κάνει».

Η θανατική ποινή και η δολοφονία του 1995

Η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία της 19χρονης Κολίν Σλέμερ το 1995.

Στις 12 Ιανουαρίου 1995, η 18χρονη Πάικ, ο τότε σύντροφός της Ταντάριλ Σιπ και η φίλη της Σαντόλα Πέτερσον παρέσυραν τη Σλέμερ σε ένα απομονωμένο δάσος στο Νόξβιλ. Σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα, η Πάικ και ο Σιπ επιτέθηκαν στη συνέχεια βίαια στη Σλέμερ, ενώ η Πέτερσον κρατούσε τσίλιες.

Ο ξυλοδαρμός διήρκεσε περίπου 30 λεπτά, κατά τη διάρκεια του οποίου χάραξαν μία πεντάλφα στο στήθος της Σλέμερ, πριν η Πάικ σκοτώσει τη 19χρονη με ένα θανατηφόρο χτύπημα στο κεφάλι, σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα.

Κατά τη διάρκεια της κράτησής της, η ομάδα υπεράσπισης της Πάικ υποστήριξε ότι δεν έπρεπε να της επιβληθεί η θανατική ποινή λόγω της ηλικίας της κατά τη διάπραξη του εγκλήματος και του ταραχώδους παρελθόντος της.

Είχε υποστεί κακοποίηση ως παιδί και αργότερα διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και διαταραχή μετατραυματικού στρες.

Στην αίτηση χάριτος που υπέβαλε, η Πάικ έγραψε: «Ήμουν ένα 18χρονο κορίτσι με ψυχική ασθένεια. Μου πήρε πολλά χρόνια για να συνειδητοποιήσω έστω και τη σοβαρότητα αυτού που είχα κάνει. Ακόμα περισσότερα για να αποδεχτώ πόσες ζωές επηρέασα. Αφαίρεσα τη ζωή του παιδιού, της αδελφής, της φίλης κάποιου. Με αηδιάζει τώρα που σκέφτομαι ότι είχα τη δυνατότητα να διαπράξω ένα τέτοιο έγκλημα».