1 Η επιχείρηση στερείται μιας συνεκτικής αρχιτεκτονικής πολιτικού πολέμου. Περιστασιακά χτυπήματα εναντίον υποδομών που λειτουργούν από την Basij, μια παραστρατιωτική πολιτοφυλακή εσωτερικής ασφάλειας εντός της Επαναστατικής Φρουράς/ IRGC, έχουν επιβάλει τακτική πίεση, αλλά δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί σε μια συστηματική προσπάθεια διάσπασης της εσωτερικής συνοχής του καθεστώτος. Για να οδηγήσουν οι αμφιβολίες σε αποστασίες, οι πόλεμοι που στοχεύουν στην αποσταθεροποίηση καθεστώτων πρέπει να ορίσουν σαφείς οδούς για τη μετάβαση: εάν ένας στρατηγός του IRGC καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το σύστημα αποτυγχάνει, πρέπει να γνωρίζει με ποιον να επικοινωνήσει και τι τον περιμένει όταν αποτύχει.

2 Ασφαλής διέλευση, οικονομικές εγγυήσεις και ένα αξιόπιστο πολιτικό μέλλον πρέπει να υπάρχουν για τους πιθανούς αποστάτες, πριν ο δισταγμός μετατραπεί σε δράση. Η εκστρατεία δεν έχει ακόμη εκμεταλλευτεί τη διπλή στρατιωτική δομή του Ιράν. Η Ουάσιγκτον έχει επίσης χάσει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί το δομικό χάσμα μεταξύ των Φρουρών της Επανάστασης και των συμβατικών ενόπλων δυνάμεων του Ιράν, γνωστών ως Artesh. Διαφορετικές ιστορίες και ανταγωνιστικές αφοσιώσεις έχουν διαμορφώσει τους δύο ένοπλους θεσμούς του Ιράν: το IRGC λειτουργεί ως ιδεολογική πραιτοριανή φρουρά αφιερωμένη στην επιβίωση του καθεστώτος, ενώ ο Artesh διατηρεί τις παραδόσεις ενός εθνικού στρατού. Για κάποιο χρονικό διάστημα, ο Artesh έπαιζε δεύτερο βιολί μετά τους Φρουρούς. Μια σοβαρή προσπάθεια πολιτικού πολέμου, υποστηριζόμενη από προσεκτικά σχεδιασμένες επιθέσεις, θα διεύρυνε αθόρυβα το θεσμικό χάσμα μεταξύ αυτών των δύο δυνάμεων.

3 Η εκστρατεία δεν έχει ακόμη καλλιεργήσει μια οργανωμένη αντιπολίτευση. Τα μηνύματα προς τις εξόριστες ομάδες, όσο σημαντικά κι αν είναι, δεν μπορούν να μετατρέψουν την αστάθεια στο εσωτερικό του Ιράν σε μια νέα πολιτική εξουσία. Οι επαναστατικές μεταβάσεις ανταμείβουν τη δομή και όχι το συναίσθημα. Η ηγεσία, τα στελέχη, η χρηματοδότηση, οι επικοινωνίες και η επιχειρησιακή διοίκηση καθορίζουν ποιος κληρονομεί την εξουσία όταν το κέντρο καταρρέει. Οι Μπολσεβίκοι, για παράδειγμα, κατέλαβαν την εξουσία στη Ρωσία το 1917 όχι επειδή διοικούσαν τη μεγαλύτερη βάση, αλλά επειδή ήταν η πιο πειθαρχημένη και οργανωμένη ομάδα που αγωνιζόταν για την εξουσία.

4 Η επιχείρηση δεν έχει ακόμη συγκροτήσει έναν συνασπισμό θαλάσσιας ασφάλειας για το Στενό του Ορμούζ. Η τρέχουσα διπλωματική δραστηριότητα επιβεβαιώνει την απουσία ενός προϋπάρχοντος πλαισίου θαλάσσιας ασφάλειας πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών. Η Ουάσιγκτον έχει ξεκινήσει επικοινωνία με τις ναυτιλιακές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των Ευρωπαίων συμμάχων, ζητώντας ναυτικές συνεισφορές για τη διατήρηση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας μέσω του του Ορμούζ. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διερευνούν ταυτόχρονα μηχανισμούς για την προστασία της εμπορικής ναυτιλίας από συνεχιζόμενες διαταραχές. Το γεγονός ότι αυτές οι διαβουλεύσεις λαμβάνουν χώρα εν μέσω μίας ενεργού σύγκρουσης, και όχι πριν από την έναρξή της, δεν αποτελεί διπλωματική υποσημείωση, αλλά αντανάκλαση της διαδικασίας σχεδιασμού του συνασπισμού.

5 Η επιχείρηση δεν έχει διακόψει τον αγωγό πληροφοριών μεταξύ Ρωσίας και Φρουράς της Επανάστασης (IRGC). Η Ουάσιγκτον δεν έχει ακόμη καταβάλει μια ολοκληρωμένη προσπάθεια για να διαταράξει την υποστήριξη στόχευσης που παρέχει το Κρεμλίνο στη IRGC. Η σχέση μεταξύ Μόσχας και Τεχεράνης μετατρέπει τη σύγκρουση από μια διμερή αντιπαράθεση σε έναν κόμβο μέσα σε ένα ευρύτερο στρατιωτικό οικοσύστημα που συνδέει τη Ρωσία και το Ιράν – μια διάκριση με σημαντικές επιπτώσεις στην αξιολόγηση απειλών και τον σχεδιασμό της εκστρατείας.

6 Η επιχείρηση δεν έχει καλλιεργήσει μια στάση αποτροπής αντίθετης αξίας στον Κόλπο. Μέχρι στιγμής, τα αραβικά κράτη του Κόλπου έχουν υιοθετήσει μια σχεδόν αποκλειστικά αμυντική επιχειρησιακή στάση, με επίκεντρο την αναχαίτιση και την προστασία κρίσιμων υποδομών.

Αυτή η στάση είναι στρατηγικά ανεπαρκής. Η αποτροπή δεν βασίζεται μόνο στις αμυντικές ικανότητες, αλλά απαιτεί την αποδεδειγμένη ικανότητα και πολιτική βούληση για την επιβολή αμοιβαίου κόστους σε έναν αντίπαλο. Η Ουάσιγκτον και οι περιφερειακοί εταίροι της θα πρέπει να δώσουν ένα σαφές μήνυμα ότι οι επιθέσεις εναντίον πόλεων ή ενεργειακών υποδομών του Αραβικού Κόλπου θα προκαλέσουν μετρημένα αντίποινα εναντίον στόχων αντιστάθμισης εντός του Ιράν.