Καταγγελίες για τον Τουρκοκύπριο που ομολόγησε ότι έσφαζε αμάχους στην εισβολή, ετοιμάζει η Κύπρος

29/05/18 • 17:44 | UPD 29/05/18 • 18:57

Η ομολογία του Τουρκοκυπρίου για τις εκτελέσεις Ελληνοκυπρίων αμάχων κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής το 1974 εξετάστηκε κατά τη διάρκεια σύσκεψης υπό την προεδρία του επιτρόπου Προεδρίας για τα ανθρωπιστικά θέματα, Φώτη Φωτίου.

Στη σύσκεψη στην Κύπρο πήραν επίσης μέρος εκπρόσωποι της Νομικής Υπηρεσίας, του υπουργείου Εξωτερικών, της Αστυνομίας και της Επιτροπής για αγνοούμενα πρόσωπα.

Ο κ. Φωτίου είπε ότι στην σύσκεψη έγινε σε βάθος ανταλλαγή απόψεων και εκφράστηκαν απόψεις και εισηγήσεις για το χειρισμό της υπόθεσης. Ανέφερε δε ότι θα γίνει καταγγελία σε διεθνείς οργανισμούς. «Σε αυτό το στάδιο παραμένουμε έως εδώ και στην πορεία, εάν προκύψει οτιδήποτε το οποίο έχουμε κατά νουν, θα υπάρξει ενημέρωση» προσέθεσε.

Η κυνική ομολογία του Τουρκοκυπρίου: Τέχνη μου να σκοτώνω αμάχους

Ο 84χρονος σήμερα Tουργούτ Γεναγκραλί περιέγραψε σε τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο τις φρικιαστικές πράξεις του κατά τη διάρκεια της εισβολής το 1974.

Τότε ο 84χρονος ήταν αξιωματικός στην περιοχή της Μεσαριάς και, όπως καυχήθηκε, ο ίδιος «κανόνιζε» τους αιχμάλωτους «γκιαούρηδες» (όπως αναφέρεται στους Έλληνες) που τους έφερναν εκεί.

Ο δημοσιογράφος που του παίρνει συνέντευξη, έκπληκτος τον ρωτά: «Όταν σκότωνες άοπλους, ανυπεράσπιστους, αθώους ανθρώπους, πώς το έκανες αυτό βλέποντάς τους στα μάτια;», αλλά ο 84χρονος δεν έδειξε να αισθάνεται καμία μετάνοια.

Όπως ανέφερε μιλώντας για τους Ελληνοκύπριους, «Και εκείνοι πολλά έκαναν».

«Ακόμη και αν αυτοί ήταν αθώοι, εγώ πού να έβρισκα αυτούς που τα έκαναν; Το να σκοτώνω ήταν η τέχνη μου. Όταν ήρθε ο στρατός στο χωριό μας, τους συνόδεψα ως τη μύτη της Καρπασίας. Ήμουν πολύ χαρούμενος. Όταν πλησίασα στη μύτη, είδα πως εκεί κάθονταν πολλοί Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι. Πρόθεσή μου ήταν να τους καθαρίσω όλους. Κάποιοι που το κατάλαβαν αυτό, ενημέρωσαν τον αξιωματικό τους. Ο εκ Τουρκίας αξιωματικός Χακκί Μπορατάς μού είπε πως εάν απομακρυνόμουν από δίπλα του, θα με πυροβολούσε».

«Αναγκαστικά έμεινα δίπλα του. Καιγόμουν που μου ξέφυγαν», είπε με λόγια, όχι μετάνοιας, αλλά υπερηφάνειας.