Σε αυτό υποβοηθούνται από κάποιους «ειδικούς» ή μη, που ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει λύση! Και ότι αυτό που βιώνουμε συμβαίνει και αλλού – και τι να κάνουμε… Ουδέν ψευδέστερον από αυτό φυσικά. Σημειώνεται ακόμα ότι το κυκλοφοριακό αποτελεί πλέον το αγαπημένο θέμα σε πολλές δημοσιογραφικές εκπομπές, που περιγράφουν με μελανά χρώματα το πρόβλημα, ενώ εκδίδονται και καθημερινά ενημερωτικά δελτία για την κατάσταση στους αθηναϊκούς δρόμους.
Όμως η κατάσταση είναι πλέον τόσο δραματική, που η περιγραφή των προβλημάτων, οι διαπιστώσεις και οι εξαγγελίες των αρμοδίων για έργα μέχρι το 2035 ή και μέχρι το 2050 (!) δεν ικανοποιούν κανέναν. Πολύ περισσότερο, ακούγονται με αγανάκτηση από τους 5 περίπου εκατομμύρια κατοίκους του Λεκανοπεδίου, που καθημερινά βασανίζονται και υποφέρουν κυκλοφορώντας για να πάνε στη δουλειά τους ή στα σπίτια τους.
Ζητούνται λοιπόν λύσεις, και μάλιστα άμεσες. Κατ’ αρχάς, για να ξετυλίξουμε το κουβάρι, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι αρμόδιο για το κυκλοφοριακό είναι και θα πρέπει να είναι το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, το οποίο είναι απαραίτητο να συγκεντρώσει τις αρμοδιότητες και από όλους τους άλλους συναρμόδιους φορείς.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν από το υπουργείο στο επίμαχο θέμα:

Πρώτον, να συγκροτήσει μια ολιγομελή ομάδα ειδικών, οι οποίοι θα αναλάβουν υπεύθυνα, εντατικά και σε full time απασχόληση τον υπεραπαραίτητο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για όλο το Λεκανοπέδιο. Μια ομάδα εργασίας, δηλαδή, που θα διαμορφώσει τον σχεδιασμό αυτό και όχι όπως ίσχυε στο παρελθόν, να καταλήξει να ζητά να ανατεθούν νέες μελέτες σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, πολυτεχνεία κ.λπ.
Δεύτερον, να προχωρήσει σε άμεσα, βραχυπρόθεσμα –επιθετικά, θα έλεγε κανείς– μέτρα για άμεση ανακούφιση, όπως:
– Υποχρεωτική καθιέρωση τηλεργασίας δύο ημερών σε όλο τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι λεπτομέρειες αυτού του εγχειρήματος θα καθοριστούν μετά από σειρά συσκέψεων και διαβουλεύσεων, ενώ θα απαιτηθεί σχετική νομοθέτηση. Οι συνέπειες θα είναι άμεσες και καταλυτικές για τις μετακινήσεις σε όλο το Λεκανοπέδιο.
– Άμεση κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Θήβα – Ελευσίνα, που πρόσφατα μετονομάστηκε σε δρόμο Οινόφυτα – Ελευσίνα. Όπως, όμως, και να τον ονομάσει κανείς, πρόκειται για έναν δρόμο 40 περίπου χλμ., που και σήμερα υπάρχει.

Δηλαδή δεν απαιτούνται απαλλοτριώσεις. Η κατασκευή του θα εκτρέψει τα βαρέα οχήματα, που σήμερα μπαίνουν στον Κηφισό, στον νέο δρόμο. Η σημασία του έργου είναι τεράστια: Υπολογίζεται ότι ένα 80% της κίνησης των βαρέων φορτηγών θα αφαιρεθεί από τον Κηφισό, με άμεσο όφελος στη ροή των ΙΧ! Δηλαδή, πολύ λιγότερη ταλαιπωρία για τους εκατοντάδες χιλιάδες οδηγούς που διασχίζουν καθημερινά τον Κηφισό.

Η κατασκευή του θα έχει ακόμα καθοριστική επίδραση και στις εμπορευματικές ροές. Τα φορτία που προέρχονται από το λιμάνι της Ελευσίνας θα μπορούν να κατευθύνονται πολύ ταχύτερα προς τη Βόρεια Ελλάδα, χωρίς να διέρχονται από το Λεκανοπέδιο, αποσυμφορώντας έτσι το Θριάσιο Πεδίο και τη Δυτική Αττική.

Γιατί δεν προχωρεί το έργο αυτό, ενώ από το 2015 είχαν αρχίσει οι σχετικές προσπάθειες; Μήπως είναι θέμα χρημάτων, δηλαδή δεν υπάρχει χρηματοδοτικό εργαλείο; Όχι, δεν είναι αυτό ή, μάλλον, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι το ότι οι παραχωρησιούχοι των δύο γειτονικών οδών, Αττική Οδός και Αυτοκινητόδρομος 1, Νέα Οδός, που θα χάσουν κυκλοφορία, δηλαδή θα έχουν μειωμένα έσοδα από τα διόδια, έχουν υπογράψει συμφωνίες ότι τυχόν μείωση των εσόδων τους από ένα τέτοιο έργο θα πρέπει να πληρώνεται από το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή υπάρχουν ρήτρες.

Ε, τώρα, που η νέα ανάθεση στην Αττική Οδό εκκρεμεί, ας ξεπεραστούν τα εμπόδια αυτά. Το πρόβλημα δεν είναι τεχνοκρατικό, αλλά αμιγώς πολιτικό. Ας ληφθεί απόφαση, για να ξεμπλοκάρει και να κατασκευαστεί ο δρόμος αυτός – δεν θα χρειαστεί πάνω από ένας – ενάμισης χρόνος κατά τη δική μας εκτίμηση.
Συμπέρασμα: Ζητείται πολιτική βούληση, εδώ και τώρα!