Η «Πρόσκληση» της Γουάιλντ

Ο Τζο και η Αντζελα, ένα παντρεμένο ζευγάρι σε συναισθηματικό τέλμα, υποδέχονται τους γείτονες του επάνω ορόφου, την Πίνα και τον Χοκ: ένα ζευγάρι με απελευθερωμένη σεξουαλική ζωή. Αυτό που ξεκινά ως αμήχανη κοινωνική συνάντηση κλιμακώνεται ραγδαία, όταν μια αντισυμβατική πρόταση πυροδοτεί απρόσμενα γεγονότα και βγάζει στη φόρα τα κρυμμένα απωθημένα των δύο γάμων.

Γυρισμένη σε φιλμ 35 mm, που προσδίδει ζεστασιά αλλά και κλειστοφοβία, η «Πρόσκληση» αναδεικνύει τόσο την τεχνική μαεστρία της Γουάιλντ όσο και τη δύναμή της να καθοδηγήσει ερμηνευτικά τους τρεις συμπρωταγωνιστές της.

• Σινεμά δωματίου: Η ταινία που εξελίσσεται σε έναν και μόνο χώρο -στη λογική του «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» ή του πιο πρόσφατου «Τέλειοι Ξένοι- δεν συγχωρεί λάθη. Χωρίς εντυπωσιακά εξωτερικά γυρίσματα ή αλλαγές σκηνικού, όλο το βάρος πέφτει στη δυναμική των διαλόγων και στη σωματική αλληλεπίδραση των χαρακτήρων. Ο περιορισμένος χώρος λειτουργεί ως χύτρα ταχύτητας: η πίεση συσσωρεύεται, οι χαρακτήρες δεν έχουν πού να δραπετεύσουν και η παραμικρή λεπτομέρεια -ένα βλέμμα, μια αμήχανη σιωπή, ένα σαρκαστικό σχόλιο- αποκτά τεράστια σημασία.

Σε έναν από τους πιο πολυεπίπεδους και δραματικά ώριμους ρόλους του, ο Σεθ Ρόγκεν (Τζο) διοχετεύει τη γνωστή κωμική του ενέργεια σε έναν χαρακτήρα γεμάτο πικρία και ανασφάλεια. Οι αιχμηρές ατάκες του ξεκινούν ως αμυντικός μηχανισμός, για να καταλήξουν σε κραυγή απόγνωσης για τον γάμο που βλέπει να διαλύεται.

Στον διπλό ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνίστριας, η Ολίβια Γουάιλντ (Αντζελα) υποδύεται μια γυναίκα που βρίσκεται σε διαρκή νευρική κρίση. Προσπαθώντας να διατηρήσει την εικόνα αψεγάδιαστης οικοδέσποινας, η Αντζελα είναι ένα «τεντωμένο σχοινί» που τελικά σπάει.

Η Πενέλοπε Κρουζ (Πίνα) κλέβει τις εντυπώσεις ως η αφοπλιστικά σίγουρη για τον εαυτό της γειτόνισσα. Εκπέμπει μια έμφυτη αισθησιακή αυτοπεποίθηση και συναισθηματική νοημοσύνη που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σφιγμένη ατμόσφαιρα του ζευγαριού και λειτουργεί ως ο καταλύτης που αναγκάζει τους πάντες να κοιτάξουν την αλήθεια τους κατάματα.

Ο Εντουαρντ Νόρτον φέρνει στον ρόλο του Χοκ μια ιδιόρρυθμη, γοητευτική, αλλά και αινιγματική ηρεμία. Με μια άνεση που συχνά προκαλεί τον Τζο, ο Χοκ ισορροπεί ανάμεσα σε γκουρού του ελεύθερου έρωτα και πληγωμένο άνθρωπο που κατανοεί τον ανθρώπινο πόνο.

• Καθαρτήρια εμπειρία: Η χημεία μεταξύ των τεσσάρων είναι εκρηκτική, καθώς μεταπηδούν από την ξεκαρδιστική κωμωδία στον βαθύ, σχεδόν αμείλικτο, συναισθηματικό ρεαλισμό. Κάπως έτσι, η ταινία καταφέρνει να μετατρέψει μια αμήχανη κοινωνική συνεύρεση σε καθαρτήρια εμπειρία, αποδεικνύοντας ότι όταν το σενάριο, η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο, τέσσερις τοίχοι και τέσσερις καρέκλες αρκούν για να δημιουργήσουν εξαιρετικό σινεμά.