Η σκέψη να γεμίσεις το πορτ-μπαγκάζ με ξύλα από το χωριό μοιάζει απλή και οικονομική λύση, όμως το νομικό πλαίσιο είναι αυστηρό και τα εμπόδια είναι δύο: τόσο στη συλλογή όσο και στη μεταφορά
Τα τζάκια και οι σόμπες έχουν επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια, και ο λόγος δεν είναι απλά διακοσμητικός αλλά ουσιαστικός και πρακτικός. Πολλοί είναι αυτοί λοιπόν, ιδιαίτερα νοικοκυριά που διαθέτουν πρόσβαση σε αγροτικές εκτάσεις ή οικογενειακά σπίτια στην επαρχία, που σκέφτονται να μεταφέρουν ξυλεία από το χωρίο στην πόλη.
Η ιδέα ακούγεται αυτονόητη. Αν υπάρχουν κλαδιά από κλαδέματα ή κάποιο δέντρο που κόπηκε στην αυλή, γιατί να μην αξιοποιηθούν; Η ακόμα πιο απλό, αν συλλεχθούν πεσμένα ξύλα σε μια βόλτα στο δάσος. Ωστόσο, η πραγματικότητα απέχει από τη λογική της «οικογενειακής αυτάρκειας». Το θεσμικό πλαίσιο αντιμετωπίζει την ξυλεία ως ρυθμιζόμενο προϊόν και όχι ως κάτι που μπορεί να διακινείται ανεξέλεγκτα, ακόμη κι αν προέρχεται από ιδιωτικό χώρο…
