ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ

«Οι μεγάλοι ηγέτες του κόσμου πρέπει να εξηγήσουν γιατί είναι σε θέση να σώζουν τράπεζες, να αναπτύσσουν νέες τεχνολογίες και να διεξάγουν πολέμους, αλλά δεν μπορούν να βρουν ασφαλείς κατοικίες για 21 εκατομμύρια πρόσφυγες, μόλις το 0,3% του παγκόσμιου πληθυσμού».

Με την εμμονή τους σε δημοψηφίσματα που εκ των υστέρων θα εύχονταν να μην είχαν προκηρύξει, κάποιες κυβερνήσεις σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική λες κι έχουν συνωμοτήσει υπέρ της θεωρίας του Αϊνστάιν περί «συμπαντικής απεραντοσύνης της ανθρώπινης βλακείας».

Μάλλον σε ιδεολογικό πόλεμο μεταξύ «παλαιοαριστερών» και «σοσιαλφιλελευθέρων» παρά σε προσωπικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών παραπέμπει ο εμφύλιος που μαίνεται στο Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ισπανίας (PSOE) θυμίζοντας αρκετά την πορεία του ΠΑΣΟΚ.

«Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταδιακά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική…».

Για ποιο λόγο θα ήταν πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του ένας άνθρωπος του 21ου αιώνα; Οι τυφλωμένοι οπαδοί του ISIS σκοτώνονται στην παραζάλη μιας μηδενιστικής αντίδρασης, καλύπτοντας προσχηματικά ένα ασήκωτο υπαρξιακό κενό με την πίστη. Αλλοι θυσιάζονται συνειδητά για να σώσουν συνανθρώπους τους, άλλοι για ευγενή ιδανικά, άλλοι επειδή τους κάνει ήρωες η συγκυρία […]

Θυμάστε τον Αλέξη Τσίπρα να λέει με αυτοπεποίθηση τον Φεβρουάριο του 2015 στον Νίκο Χατζηνικολάου ότι «θα πείσει την Ανγκελα Μέρκελ και θα είναι μέρα μεσημέρι»; (Αν δεν το θυμάστε, δεν πειράζει, είναι σαν να πέρασαν αιώνες.)

Στο πρώτο ντιμπέιτ με τη Χίλαρι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχασε την ευκαιρία να επιτεθεί σε έναν από τους αγαπημένους του στόχους: «Οι Κινέζοι μάς κλέβουν τις δουλειές και χρησιμοποιούν τη χώρα μας σαν κουμπαρά για να ξαναφτιάξουν την οικονομία τους», είπε αναφερόμενος στη φυγή πολλών αμερικανικών εργοστασίων στην Κίνα, λόγω του φθηνότερου κόστους παραγωγής.

Συνεχίστηκαν και χθες οι κλυδωνισμοί στο γερμανικό τραπεζικό σύστημα, με αφορμή τα προβλήματα της Deutsche Bank, παρότι παρενέβη καθησυχαστικά η ίδια η Ανγκελα Μέρκελ.

Σε σύμπτωση και μόνο οφείλεται το γεγονός ότι χθες γράφαμε για τον τερματισμό του πεντηκονταετούς εμφυλίου στην Κολομβία, ενώ σήμερα ασχολούμαστε με το… μίνι εμφύλιο, που προκάλεσε το άγαλμα του Κολόμβου στη Βαρκελώνη.

Γιορτή για την παγκόσμια κοινότητα, όχι μόνο για τους 49 εκατομμύρια κατοίκους της Κολομβίας, ήταν η χθεσινή υπογραφή με μια σφαίρα διασκευασμένη σε στυλό (!) της συμφωνίας τερματισμού του 52ετούς εμφυλίου από τον πρόεδρο της χώρας Χουάν Μανουέλ Σάντος και τον ηγέτη των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων Κολομβίας (FARC), Ροδρίγο Λοντόνο «Τιμοσένκο».

Τη δόξα του Μπέπε Γκρίλο και άλλων Ευρωπαίων καλλιτεχνών που έλαμψαν εν μέσω κρίσης ζήλεψε ο διάσημος στη χώρα του, Αυστριακός κωμικός, Ρόλαντ Ντίρινγκερ. Κι ας μην πρόκειται να το παραδεχτεί ποτέ.

ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΕΡΧΟΝΤΑΙ στις κάλπες οι ψηφοφόροι της Χώρας των Βάσκων και της Γαλικίας για να εκλέξουν τις τοπικές κυβερνήσεις. Ενα συνδυαστικό αποτέλεσμα στις δύο ισπανικές περιφέρειες ίσως δώσει λύση στο αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η χώρα από τον περασμένο Δεκέμβριο, αποτρέποντας μια τρίτη εκλογική αναμέτρηση τα Χριστούγεννα.

Η Γερμανία ήταν -και παραμένει- όαση πολιτικής σταθερότητας στην Ευρώπη. Ακόμη και στην Ελβετία κυριαρχεί ένα αντιμεταναστευτικό κόμμα (SVP), σχεδόν πανομοιότυπο με τους Γερμανούς «Εναλλακτικούς» (AfD).

Για τους Αργεντινούς οι Μαλβίνες είναι ιερό έδαφος, όπως η Κύπρος για τους Ελληνες και το Κοσσυφοπέδιο για τους Σέρβους. Δίκαια λοιπόν, ο νέος πρόεδρος Μαουρίσιο Μάκρι έγινε στόχος της περονικής αντιπολίτευσης, αλλά και του ίδιου του κόμματός του, για τις «προδοτικές» υποχωρήσεις του στους Βρετανούς, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Πόσο ειλικρινής είναι η πολιτική συμπάθεια που τρέφουν ο ένας για τον άλλο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ, την οποία οι «New York Times» χαρακτηρίζουν περιπαικτικά «bromance» (δηλαδή αθώο αδελφικό ρομάντσο, από το brotherly romance);

Τέλειωσε άδοξα άλλη μια «εκεχειρία της μίας βδομάδας» στη Συρία. Αντί για τον ISIS οι Αμερικανοί βομβαρδίζουν τον Ασαντ και βοηθούν τους Τούρκους κατά των Κούρδων (σύμμαχοί τους κι οι δύο!) με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να αποφασίσουν πως δεν έχει πια «κανένα νόημα» ο σεβασμός της εκεχειρίας από το συριακό στρατό. Back to business, λοιπόν, […]

Ασχημο καιρό διάλεξε ο Σουηδός πρωθυπουργός, Στέφαν Λέβεν, να ξεκινήσει διεθνή εκστρατεία υπέρ του πατροπαράδοτου σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου. Το λέει πάντως η καρδιά του για να τα βάζει με την ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, την και ΤΙΝΑ αποκαλούμενη (There is No Alternative).

Για τους Αμερικανούς που απεύχονται την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ υπάρχει ένα εφιαλτικό σενάριο: Να εκλεγεί ο αντίπαλος της Χίλαρι χωρίς να έχει κατακτήσει την πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα, όπως έγινε το 2000 με τον Τζορτζ Μπους απέναντι στον Αλ Γκορ.

Η Ενωμένη Ευρώπη φτιάχτηκε για να ξορκίσουμε τους δύο Μεγάλους Πολέμους, αλλά ο πόλεμος δεν λέει να φύγει από τη ζωή μας («πατήρ πάντων», κατά τον Ηρόδοτο).

Μάλλον γερο-θυμόσοφο στα πρόθυρα της σύνταξης παρά υποψήφιο διεκδικητή της προεδρίας της Γαλλίας θύμισε ο Φρανσουά Ολάντ στη συνέντευξή του στο περιοδικό Le Debat.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, το πρόβλημα των σχέσεων Ευρώπης-Ισλάμ θα κυριαρχήσει τις επόμενες δεκαετίες. Οχι σε ακαδημαϊκά fora, αλλά στη σκληρή καθημερινότητα.