Πριν από λίγες ημέρες ψηφίστηκε στη Βουλή των Ελλήνων μία από τις σπουδαιότερες πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει ο ΕΟΠΥΥ: η διανομή κατ’ οίκον φαρμάκων για 140.000 συμπολίτες μας, χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση. Πρόκειται για τον πρώτο δημόσιο φορέα στην Ευρώπη που αναλαμβάνει κάτι τέτοιο.
Κι όμως, ακόμα και αυτό βρέθηκαν κόμματα της αντιπολίτευσης που το καταψήφισαν ή ψήφισαν «παρών». Αυτό αρκεί για να καταλάβουμε το επίπεδο στο οποίο έχει διολισθήσει η αντιπολίτευση. Δεν τους νοιάζει η κοινωνία, ούτε η πρόοδος, τους νοιάζει μόνο πώς θα ξεκολλήσουν από τον πάτο των δημοσκοπήσεων.
Οσοι άκουσαν χθες τις ομιλίες των αρχηγών της αντιπολίτευσης κατάλαβαν πως τελικός τους στόχος δεν είναι η απονομή δικαιοσύνης και η αποκάλυψη της αλήθειας για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτός είναι ο στόχος και η εμμονή τους. Και θα καταψηφίσουν τα πάντα, ακόμα και τις αυξήσεις στις συντάξεις και τα δωρεάν φάρμακα, αρκεί να μην κάνουν τη «χάρη» στην κυβέρνηση. Ακόμα χειρότερα, είναι ικανοί να προτείνουν και το αδιανόητο, όπως ήταν η πρωτοφανής πρόταση για παραπομπή του πρωθυπουργού για εσχάτη προδοσία. Μία πρόταση στην οποία έβαλαν την υπογραφή τους οι αρχηγοί τεσσάρων κομμάτων που το μόνο που τα συνδέει είναι η τοξικότητα, ο λαϊκισμός και το μένος εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η αντιπολίτευση, σε διάφορες μορφές και ανίερες συμμαχίες, προσπαθεί να δηλητηριάσει την ελληνική κοινωνία. Δεν αναφερόμαστε μόνο στο 2015, όταν ζητούσαν κρεμάλες στο Σύνταγμα και λαϊκά δικαστήρια. Από το 2019, που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία τη διακυβέρνηση της χώρας, μέχρι σήμερα έχουν εργαλειοποιήσει κάθε κρίση, χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Από το Μεταναστευτικό και τη «μικρή Μαρία» του Εβρου και από την πανδημία μέχρι την ενεργειακή κρίση, το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και να δημιουργούν φανταστικούς εχθρούς.
Στην τραγωδία των Τεμπών «ανακάλυψαν» βαγόνια-φαντάσματα και παράνομα φορτία και έστησαν μία ολόκληρη σκευωρία εκμεταλλευόμενοι τον μεγαλύτερο πόνο που υπάρχει, τον πόνο των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους. Δεν έχουν προτάσεις, δεν έχουν πολιτικά επιχειρήματα, δεν προσπαθούν καν να αρθρώσουν δημιουργική κριτική. Αυτό τους οδηγεί στην πολιτική απελπισία και την παρακμή.
