Το γεφύρι των εννέα χρόνων

Εννέα χρόνια από την κατάρρευση της γέφυρας Κομψάτου, τον Σεπτέμβριο του 2017, μέχρι την πρόσφατη παράδοση στην κυκλοφορία της νέας κατασκευής. Και μόνο η αναφορά στον χρόνο που απαιτήθηκε αρκεί για να προκαλέσει προβληματισμό, όχι μόνο για την ταχύτητα υλοποίησης των δημόσιων έργων, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ανάγκες μιας ολόκληρης τοπικής κοινωνίας.

Η γέφυρα δεν αποτελεί κάποιο δευτερεύον έργο χωρίς ιδιαίτερη χρησιμότητα. Εντάσσεται στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Κομοτηνή με τον Ιασμο και την Ξάνθη και αποτελεί βασικό τμήμα της καθημερινότητας κατοίκων, επαγγελματιών και διερχόμενων οδηγών. Από την ημέρα της κατάρρευσης, η περιοχή μπήκε σε έναν ατελείωτο κύκλο προσωρινών λύσεων, παρακάμψεων, περιορισμών και πρόσθετης ταλαιπωρίας.

Για ένα διάστημα η κυκλοφορία διοχετεύθηκε μέσω Πολυάνθου, Αμβροσίας, Μωσαϊκού, Γαλήνης και Ιάσμου. Σε περιόδους βροχοπτώσεων ακόμη και η εναλλακτική ιρλανδική διάβαση πλημμύριζε, αναγκάζοντας κατοίκους να χρησιμοποιούν την Εγνατία Οδό για διαδρομές που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν σύντομες. Η παλιά γέφυρα επανήλθε σε λειτουργία τον Δεκέμβριο του 2017, αλλά με περιορισμούς, μετατρέποντας την προσωρινότητα σε σχεδόν μόνιμη κατάσταση.

Και ενώ η ανάγκη για νέα γέφυρα ήταν δεδομένη, χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια μέχρι να υπογραφεί, τον Μάιο του 2019, η σύμβαση για τη μελέτη. Η μελέτη ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2021, το έργο δημοπρατήθηκε τον Οκτώβριο του 2021 και η σύμβαση κατασκευής υπογράφηκε τον Μάιο του 2022. Ακόμη και μετά την κατασκευή, όμως, χρειάστηκαν νέες παρεμβάσεις, καθώς κατολισθήσεις στα πρανή προκάλεσαν επιπλέον καθυστέρηση στην παράδοση. Η νέα γέφυρα είναι σύγχρονη, ασφαλέστερη και σχεδιασμένη με βαθιά θεμελίωση και πασσάλους μήκους έως 30 μέτρων. Ολα αυτά είναι θετικά. Δεν μπορούν, όμως, να σβήσουν το αυτονόητο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να απαιτείται σχεδόν μία δεκαετία για ένα έργο 114 μέτρων;

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα μέτρα της γέφυρας, αλλά σε εκείνα της γραφειοκρατίας, των καθυστερήσεων και της αδυναμίας του κράτους να μετατρέπει εγκαίρως μια αυτονόητη ανάγκη σε ολοκληρωμένο έργο. Για τους κατοίκους της Ροδόπης τα εννέα χρόνια δεν ήταν αριθμός σε ένα χρονοδιάγραμμα. Ηταν εννέα χρόνια καθημερινής ταλαιπωρίας…