Ρωτήσαμε την Τεχνητή Νοημοσύνη αν χρειαστούμε την Ευρώπη, ποιον να πάρουμε τηλέφωνο.
Το ένα γλωσσικό μοντέλο μάς έδωσε το τηλεφωνικό νούμερο του κέντρου ενημέρωσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης (με δωρεάν μάλιστα κλήση) και το άλλο απάντησε πως εξαρτάται ποιον ψάχνουμε και γιατί, «επειδή η Ευρώπη είναι μια ολόκληρη ήπειρος με εκατομμύρια τηλέφωνα». Διαλέγουμε τη δεύτερη απάντηση, αλλά σκεφτόμαστε τι θα απαντούσε αν το ερώτημα περιελάμβανε και τις πέντε ηπείρους.
Ο ευφυής και έμπειρος πολιτικός, Ευάγγελος Βενιζέλος, που βούτηξε βαθιά στη διακυβέρνηση της χώρας την περίοδο της κρίσης και δεν δίστασε να πάρει δύσκολες αποφάσεις για το καλό του τόπου, γνωρίζει ότι σε ιστορικές στιγμές κάνεις ό,τι χρειαστεί. Οταν λοιπόν αναρωτήθηκε ποιον θα πάρει τηλέφωνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε περίπτωση κρίσης, «τον Τραμπ, την πρόεδρο της Κομισιόν, κάποιον στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή τον Νετανιάχου;», είναι σίγουρο πως ήξερε ήδη την απάντηση.
Βέβαια, είχε προηγηθεί το ερώτημα του πρωθυπουργού από το βήμα του Συνεδρίου της Ν.Δ., με το οποίο έθετε ένα από τα πραγματικά διακυβεύματα των επόμενων εκλογών: «Αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 03:00 το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».
Κανείς δεν γνωρίζει, υπό τις παρούσες πρωτόγνωρες γεωπολιτικές συνθήκες, τι θα μπορούσε να πει, για παράδειγμα, ο κ. Ανδρουλάκης ή ο κ. Τσίπρας (αν και για τον δεύτερο έχουμε μια ιδέα από αυτά που έκανε και έλεγε το 2015). Ωστόσο, γνωρίζουμε σίγουρα με ποιους μίλησε και με ποιους μπορεί να μιλά απευθείας, όποτε χρειαστεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το είδαμε όταν οι κρίσεις, η μία πίσω από την άλλη, χτυπούσαν την πόρτα της Ελλάδας. Από την πανδημία και την προσφυγική κρίση μέχρι την ενεργειακή έκρηξη, τον πόλεμο στην Ουκρανία και τώρα στη Μέση Ανατολή.
Είναι τεράστιο πλεονέκτημα να έχει ο πρωθυπουργός μιας χώρας τη δυνατότητα να συνομιλεί άμεσα με τους παγκόσμιους ηγέτες, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μέχρι τις αραβικές χώρες. Αποτελεί πράξη ευθύνης να χτίζει, αντί να γκρεμίζει, γέφυρες και να ασκεί πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, χωρίς να ξεχνά ποτέ ότι ανήκει στην καρδιά της Ευρώπης και του ελεύθερου, δημοκρατικού κόσμου.
Σε μια συγκυρία που σύμμαχοι μπαίνουν σε πόλεμο, που ιστορικοί δεσμοί δοκιμάζονται και άλλοι σφυρηλατούνται εκ νέου, που οι ισορροπίες αλλάζουν διαρκώς και νέες προκλήσεις αναδύονται, αλίμονο αν το ερώτημα -που αποδίδεται-στον Κίσινγκερ είχε μία μόνο απάντηση.
