Χαμηλώνει διαρκώς ο πήχυς

15/10/17 • 08:08 |

Ούτε έχει γίνει κάτι για να βελτιωθούν οι δομές της οικονομίας, αντιθέτως χειροτερεύουν, αλλά ούτε έχουν διορθωθεί συμπεριφορές και πρακτικές που προκάλεσαν την κρίση.

Η Ελλάδα μοιάζει να βυθίζεται διαρκώς στην παρακμή. Ενώ βρισκόμαστε σχεδόν οκτώ χρόνια από την έναρξη της μνημονιακής περιόδου, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Ούτε έχει γίνει κάτι για να βελτιωθούν οι δομές της οικονομίας, αντιθέτως χειροτερεύουν, αλλά ούτε έχουν διορθωθεί συμπεριφορές και πρακτικές που προκάλεσαν την κρίση.

Η ΕΛΛΑΔΑ μοιάζει βυθισμένη στο βάλτο της πολιτικής καχεξίας, της κοινωνικής ανευθυνότητας και της επανάληψης των μοιραίων λαθών. Αυτών που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Οι πολίτες δεν βιώνουν απλώς μια προϊούσα δραματική επιδείνωση της καθημερινότητάς τους, αλλά διαπιστώνουν επίσης ότι ο πήχυς που πρέπει να θέτουν οι πολιτικοί ηγήτορες διαρκώς χαμηλώνει.

ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ η οριακή ανάπτυξη πανηγυρίζεται από την κυβέρνηση σαν θρίαμβος της πολιτικής της, όταν στα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης καλπάζει με πολλαπλάσιους ρυθμούς. Η προέγκριση μιας επένδυσης από το ΚΑΣ χειροκροτείται ως επιτυχία όταν διαρκώς μπαίνουν νέα εμπόδια σε κάθε επενδυτική πρωτοβουλία. Στη δημόσια τάξη οι πολίτες βλέπουν καθημερινά μια ανεξέλεγκτη βία, από τα γήπεδα και τις γειτονιές μέχρι τα καταστήματα με νονούς και πιστολέρο που δρουν ανενόχλητοι. Ομως, βλέπουμε τώρα ότι το έγκλημα επεκτείνεται και στα δικηγορικά γραφεία με τη στυγερή δολοφονία του Μιχάλη Ζαφειρόπουλου.

ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών αποτελεί ταμπού, όπως και στη δημόσια διοίκηση, το μπούλινγκ στα σχολεία πάει σύννεφο, οι επιδόσεις των μαθητών πέφτουν ολοένα σε σύγκριση με τα παιδιά των χωρών του υπόλοιπου αναπτυγμένου κόσμου.

ΜΟΝΑΔΙΚΗ εξαίρεση στην εθνική καταχνιά είναι οι φωτεινές προσπάθειες της παραγωγικής Ελλάδας, η επιμονή των λίγων πανεπιστημιακών, φοιτητών, δασκάλων και μαθητών που διψούν για πρόοδο και διακρίσεις και η αγωνία ενός μικρού μέρους του πολιτικού κόσμου της χώρας μας, όχι για το σήμερα, αλλά για το αύριο και το μεθαύριο.

ΠΡΕΠΕΙ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, η Ελλάδα να αρχίσει να βάζει τον πήχυ ψηλότερα. Να αλλάξουν οι πολιτικές συμπεριφορές, να βελτιωθούν οι επιδόσεις στην οικονομία, να λειτουργήσει αυτή η αναγκαία αλληλεγγύη που πρέπει να διακρίνει την κοινωνία μας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του κ. Τσίπρα είναι αποτέλεσμα του λαϊκισμού και παιδί της έντασης και του θυμού. Ομως, αυτό που χρειάζεται τώρα η χώρα είναι απλό: Ενα όραμα, όπου τον κύριο λόγο θα έχουν οι δυνάμεις της προόδου και όχι του λαϊκισμού και του παρελθόντος. Οραμα που θα αφήνει στην άκρη όλες εκείνες τις παθογένειες που πήραν μορφή παροξυσμού, μίσους και οπισθοδρόμησης και επιδείνωσαν, και μάλιστα δραματικά, αντί να καλυτερέψουν την κατάσταση.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ, επιτέλους, να απελευθερωθούν οι δυνάμεις της προόδου, να πάρουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους και να βάλουν τον πήχυ ψηλά, εκεί όπου αρμόζει στη χώρα και στους πολίτες της, ώστε να μη συνεχιστούν η πολιτική μιζέρια, η κοινωνική μισαλλοδοξία και η ατομική απομόνωση.

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής