Το «άντε και στα δικά μας» του πρώην νεολαίου του ΣΥΡΙΖΑ και νυν της ΕΛΑΣ ομολογουμένως έκανε θραύση στα social media, αν και η άλλη του φράση κρύβει όλη την ουσία της τοποθέτησής του. «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση», τόνισε με στόμφο, πλήρως ενταγμένος στο μότο της Αριστεράς πως για αυτήν ποτέ δεν είναι ωφέλιμη η κανονικότητα.
Ο κ. Λαμπρινίδης πιστεύει σε απόλυτο βαθμό σε αυτό το μότο και φυσικά με την άποψή του δεν διαφωνεί ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μπορεί να ζορίζεται λίγο με το fake rebranding που θέλει να λανσάρει, αλλά από τη στιγμή που δημοσκοπικά δεν του βγαίνει, επιστρέφει στις αγαπημένες του μεθόδους του 2014.
Η ευχή «άντε και στα δικά μας» σε κάθε νοήμονα άνθρωπο μόνο ως κατάρα μπορεί να χαρακτηριστεί. Τη στιγμή που οι μισές χώρες της Ευρώπης στενάζουν από τις κοινωνικές ανισότητες και οι άλλες μισές από τα δυσβάστακτα χρέη, η Ελλάδα που τα πέρασε όλα αυτά μαζεμένα πριν από λίγα χρόνια, πρέπει να τις ζηλεύει και να εύχεται να έρθουν και σε εμάς; Φυσικά και όχι! Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι όσοι δεν έχουν ίδιο όφελος για να γίνουμε έρμαια του μπάχαλου.
Το ότι η πολιτική επιχειρηματολογία, έστω και συγκρατημένα ακόμη, ακολουθεί αυτή την τακτική επίσης εξηγείται εύκολα. Τα νούμερα δεν τους βγαίνουν και, από τη στιγμή που δεν μπορούν να ρίξουν τον Μητσοτάκη με πρόγραμμα, ελπίζουν να δουλέψουν για αυτούς οι μπαχαλάκηδες. Επαναλαμβάνω ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι πρωτόγνωρα για τη χώρα μας και έτσι αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία η αποτροπή κάθε τέτοιας ενέργειας. Περάσαμε από την Ελλάδα των μπαχαλάκηδων, τραυματιστήκαμε όλοι από αυτή, κάποιοι έχασαν και τη ζωή τους (βλ. Marfin) και δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό πως κάποιοι κοιτάζουν πίσω με νοσταλγία.
Και για να μην μπερδεύονται μερικοί, η διεκδίκηση μέσω κοινωνικών αγώνων όχι μόνο είναι ανεκτή αλλά και επιβεβλημένη. Αυτό που δεν μπορεί να γίνει ανεκτό, και πρέπει όλος ο πολιτικός κόσμος να παλέψει για αυτό, είναι να μεταφερθεί η εικόνα χάους στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, γιατί είναι και άδικο αλλά και επικίνδυνο.
