Το rebranding δεν βγήκε. Η στροφή στο κέντρο αποδείχθηκε πολύ «κλειστή». Η υφολογική μετάλλαξη στο πιο ήπιο είναι «κόντρα ρόλος» με αυτό που είναι.
Η προσπάθεια να το γυρίσει στη σοβαρότητα σκόνταψε κι έπεσε στους αριθμούς του «προγράμματός» του. Η εκδοχή του «σωτήρα» που θα μπορούσε να νικήσει τον Μητσοτάκη ουσιαστικά δεν εκφωνήθηκε ποτέ. Οπότε η επιστροφή στα παλιά -που στην πραγματικότητα ποτέ δεν έγιναν νέα- έμοιαζε με «φύλλο πορείας» για τον Α. Τσίπρα.
Και το έκανε. Αγκάλιασε αμέσως το γαλλικό μπάχαλο, έστω κι αν ακόμα δεν έχει βρει την ελληνική εκδοχή του. Προστάτεψε και δικαιολόγησε απολύτως το «νέο παιδί» που ευχήθηκε «άντε και στα δικά μας». Κι ανοίγει διάπλατα τη δήθεν δύσκολη πόρτα της Αμαλίας σε ένα μεγάλο κομμάτι του παλιού, γνωστού ΣΥΡΙΖΑ, με τις γνωστές «επιτυχίες», ο οποίος, υπό τη φωτισμένη καθοδήγησή του, έπεσε αρχικά στο 17% και μετά έσπασε κι έγινε 3-4 κομμάτια. Στο μεταξύ, έδειχνε να αποτυγχάνει και στον μονομέτωπο με το ΠΑΣΟΚ. Αντί να ανοίγει η διαφορά που πέτυχε εντελώς πρόσκαιρα με το πανάκριβο επαναλανσάρισμα της «Ιθάκης» και του Θησείου, κλείνει. Και όχι λόγω της θεαματικής ανόδου του ΠΑΣΟΚ, το οποίο με έναν ακατανόητο τρόπο δείχνει μια προσκόλληση στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, την 3η του Σεπτέμβρη και τη νίκη του 1981, όταν σήμερα ο νεότερος ψηφοφόρος της «αλλαγής» είναι 65 χρόνων.
Μπροστά στο όχι απίθανο ενδεχόμενο να χάσει και τη δεύτερη θέση, ο Α. Τσίπρας ξαναπιάνει τον «δρόμο της Γένοβας», του διχασμού, της τοξικότητας και της εχθροπάθειας. Και μιας και δεν έχει τον Π. Πολάκη, είπε να γίνει ο ίδιος Πολάκης. Στη συνέντευξη-τομή που έδωσε στο κανάλι TRT της Θεσσαλίας, ανάμεσα σε άλλες «ομορφιές» που είπε, έθεσε και τον «νέο στόχο»: Αν κερδίσω τις εκλογές, θα στείλω τον Μητσοτάκη στη Δικαιοσύνη». Και λογικά μετά το εδώλιο του κατηγορουμένου έπεται η φυλακή, αφού εμφανίζεται βέβαιος για την ενοχή του.
Πώς είναι βέβαιος; Πολύ απλά. Γιατί ηγείται, λέει, ενός απολυταρχικού καθεστώτος, το οποίο ελέγχει τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Οι νομικοί σκίζουν τα πτυχία τους και ο νομικός πολιτισμός θυμίζει το φλεγόμενο Δημαρχείο της Λιμόζ. Δεν ξέρει, όπως ομολόγησε, «ποιος είναι ο τρόπος», αλλά «έχει βρει τον τρόπο να ποδηγετήσει την ηγεσία της Δικαιοσύνης». Ο ορισμός της στοιχειοθετημένης κατηγορίας. Κι έτσι με το ύφος και τη σαφήνεια του «αψύ», προανήγγελλε -χωρίς την επίκληση του Αγίου Πνεύματος- ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα βρεθεί στο Ειδικό Δικαστήριο για διάφορες σκανδαλώδεις υποθέσεις, με προεξάρχουσα αυτή των υποκλοπών. Θυμίζω ξανά, όλα αυτά -κατά τα λεγόμενα του- θα συμβούν αν ο Α. Τσίπρας κερδίσει τις εκλογές. Και δεν τις κερδίσει ο «ένοχος» νυν πρωθυπουργός.
Λογικά ο Κ. Μητσοτάκης πρέπει να κοιμάται ήσυχος τα βράδια και να μην βλέπει «ριγέ εφιάλτες». Η νίκη του Α. Τσίπρα στις εκλογές είναι εφάμιλλης αξίας με τη «νίκη έστω με μία ψήφο» του ΠΑΣΟΚ. Μηδενικής δηλαδή. Υπ’ αυτήν την έννοια είναι ανάξια σχολιασμού. Είναι χρήσιμη όμως για την κατανόηση της τρικυμίας και της εχθροπάθειας που εξακολουθούν να κρύβονται στο δέμας του.
Ο «άχαστος» πέταξε τα λουλούδια της δικής του Αννούλας, έσκισε με ένα νόμο κι ένα άρθρο το μνημόνιο του «αλλαγμένου» και «συνειδητοποιημένου» και ξεφορτώθηκε το βάρος του «ήπιου και σοβαρού», που του έπεσε μεγάλο. Επέστρεψε στον γνωστό «εκτσογλανισμό» του δημόσιου βίου, κατά Ευ. Βενιζέλο. Και στο εμφυλιοπολεμικό «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Είδε και αποείδε ότι με τα γαλλικής προέλευσης rebranding δεν βλέπει προκοπή, αλλά αντιθέτως κινδυνεύει με το απόλυτο πολιτικό ρεζίλι να έρθει τρίτος. Και το γυρνάει. Παλιά του τέχνη κόσκινο. Αλλά, πώς νομίζει ότι κάνοντας τα ίδια ακριβώς θα πετύχει διαφορετικό αποτέλεσμα; Μια φράση, που μάλλον κακώς αποδίδεται στον Αϊνστάιν, αλλά του έχει αποδοθεί, λέει: «Ο ορισμός της παράνοιας είναι να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».
Διαβάστε Επίσης
ΑΙΧΜΗ
Ο ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΛΟΣ ΤΡΑΜΠ
Ξεκίνησε έναν εντελώς απροετοίμαστο -όπως αποδεικνύεται-πόλεμο με το Ιράν και τον άφησε στη μέση. Πρόλαβε όμως να δημιουργήσει παγκοσμίως την μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση του σύγχρονου κόσμου. Ανέλαβε να τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία και το μόνο που μπορεί να καταφέρει, είναι να τελειώσει την Ουκρανία. Με τη συμφωνία που έκανε με τον Πούτιν, εξασφάλισε τη χρηματοδότηση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και άδειασε άγαρμπα τους συμμάχους του στην Ευρώπη, αφού προηγουμένως τους πίεσε ασφυκτικά να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες, ώστε το ΝΑΤΟ να μπορέσει να βοηθήσει την Ουκρανία.
Και το χειρότερο όλων είναι ότι έχει περάσει σε ένα «όχι» σε όλα στον Ζελένσκι, αφήνοντας την Ουκρανία «άοπλη» και κάνοντάς την αυτό που δεν έχει καταφέρει εδώ και 5 χρόνια ο στρατός του Πούτιν: ευκολότερη λεία. Η άρνησή του να δώσει στο Κίεβο τους Πάτριοτ και έγκαιρη ειδοποίηση για τα επερχόμενα ρωσικά χτυπήματα μπορεί να αποδειχθεί ο κρίσιμος παράγων για την έκβαση του πολέμου.
Κι όλα αυτά, επειδή με τα δικά του καμώματα και την εσωτερική πολιτική έχει στρέψει εναντίον του και την αμερικανική κοινή γνώμη. Κινδυνεύοντας να χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου και να περάσει την υπόλοιπη θητεία του ουσιαστικά σαν «διακοσμητικός πρόεδρος», χωρίς να έχει τον έλεγχο του Κογκρέσου.
Κερδισμένος απ’ αυτές τις εξελίξεις βγαίνει ο Πούτιν, ο οποίος, έχοντας σύμμαχο και την Κίνα, θα νιώσει μικρότερη αντίσταση και πίεση στον αναθεωρητισμό του. Ο οποίος δεν εκφράζεται μόνο με τα όπλα. Εξελίσσεται και με τη διείσδυση του σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με υβριδικούς-προπαγανδιστικούς τρόπους.
Ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρ. Μερτς, δεν δείχνει να είναι και καμία μεγάλη προσωπικότητα. Αλλά είπε κάτι πολύ σημαντικό: «Η μεγάλη εικόνα είναι ότι η Ρωσία βρίσκεται στη διαδικασία αποσταθεροποίησης ολόκληρης της πολιτικής τάξης της ευρωπαϊκής ηπείρου. Κι αυτό προφανώς υποτιμάται από πολλούς ανθρώπους και στη χώρα μου».
Η Ευρώπη ασφαλώς δεν είναι καθόλου άμοιρη ευθυνών για την πραγματικότητα που περιγράφει ο Μερτς. Το αντίθετο. Ωστόσο, αν δεν υπήρχε ο αλλοπρόσαλλος Ντ. Τραμπ, ο κίνδυνος θα ήταν μικρότερος. Αρκεί να φανταστεί κανείς τη Ρωσία νικήτρια στην Ουκρανία και με νέο αέρα να ολοκληρώνει την αποσταθεροποίηση της Ευρώπης. Εφιάλτης.
ΑΠΟΡΙΕΣ-1
Η τούμπα της Αν. Λιβύης που κύρωσε το τουρκολιβυκό μνημόνιο φέρνει πιο κοντά τη δοκιμασία στο πεδίο;
ΑΠΟΡΙΕΣ-2
Η «ιδεολογική κάλυψη» που παρείχε ο Γ. Σιακαντάρης στο πλιάτσικο αρκεί για να μπει το όνομά του στα μέλη της ΕΛΑΣ;
ΑΠΟΡΙΕΣ-3
Γιατί μας το κρύβει; Πόσο πλούτο έχει αυτό το 1% που θα φορολογήσει με 1% ο Α. Τσίπρας, ώστε να δοθεί 13ος μισθός; Η αριθμητική λέει ότι, αφού ο 13ος κοστίζει 2-2,5 δισ., το 1% πρέπει να είναι τουλάχιστον 200-250 δισ. Το ΑΕΠ της χώρας πάντως είναι 250 δισ…
