Σε ρεπορτάζ «διερευνητικής δημοσιογραφίας» σχολιαζόταν η τηλεοπτική παρουσία συμπολιτευόμενης βουλευτού: «…Πόσο θράσος θέλει για να επικαλείσαι άγνοια για ζητήματα που έχουν αποσαφηνιστεί(!) μήνες τώρα, από τις δημοσιογραφικές έρευνες, μέσω επίσημων στοιχείων;». Αλλά πόσα ζητήματα αποσαφηνίστηκαν στην τραγωδία των Τεμπών, από δαιμόνιους ρεπόρτερ, είναι ζήτημα που θα μας απασχολήσει σύντομα.
Εγώ, πάντως, ξέρω να αποσαφηνίστηκε το εξής ζήτημα: Ο αντιπρόεδρος της Βουλής Οδ. Κωνσταντινόπουλος, Αύγουστο 2024, ενημέρωσε την Ολομέλεια για την κατάθεση συμπληρωματικών στοιχείων στην υπόθεση Τεμπών. Ασχετο που ο Ανδρουλάκης δήλωνε -πέντε μέρες πριν!- οργισμένος, πως «ο Τασούλας τα κρατά κρυμμένα στο συρτάρι του, συγκαλύπτοντας»! Αυτό αποσαφηνίστηκε και με παρέμβαση της αντιπροέδρου της Βουλής, Ολγας Γεροβασίλη.
Στην υπόθεση Τεμπών έχουμε φυσικό ένοχο: Τον σταθμάρχη. Εδωσε «εντολή» η εμπορική αμαξοστοιχία και η επιβατική αμαξοστοιχία να «τρέχουν» σε μονή γραμμή. Δεν έλεγξε την εντολή δεύτερη φορά. Ούτε έστειλε τηλεγράφημα, όπως απαιτείται. Φυσικά, δεν είδε στον πίνακα ότι η αμαξοστοιχία που κατέβαινε από τη Θεσσαλονίκη κι εκείνη που ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη θα είχαν μετωπική σύγκρουση! Είχε πέντε καίρια λεπτά να γλιτώσει 57 ζωές! Ηταν αλλού!
Η ευαίσθητη αντιπολίτευση συγκαλύπτει… τον ένοχο σταθμάρχη και στη θέση του βάζει τον… πρωθυπουργό. Κλαίω!
Εχει αποσαφηνιστεί ότι ο δεύτερος σταθμάρχης όφειλε να βρίσκεται στο κοντρόλ. «Βαρέθηκε, είπε, να κάτσει να φυλάει τον άλλο». Οπότε εγκατέλειψε νωρίτερα τη θέση του. Ο κανονισμός λειτουργίας ορίζει στον σταθμό Λαρίσης να βρίσκονται δύο σταθμάρχες. Πολλώ δε μάλλον, λέω εγώ, όταν ο ένας έχει ελάχιστη εμπειρία.
Μόλις τεθεί ερώτημα σχετικό για τον σταθμάρχη, η αντιπολίτευση θυμάται ότι ο συγκεκριμένος ανέλαβε υπηρεσία με μεσολάβηση βουλευτού της Νέας Δημοκρατίας. Πέφτουμε από τα σύννεφα; Αν δεν βρισκόταν ο συμπολιτευόμενος για την εξυπηρέτηση, θα βρισκόταν ο αντιπολιτευόμενος. Κι αν όχι πολιτικός, τότε συνδικαλιστής, συγγενής, συμπέθερος ή γνωστός του γνωστού. Η Ελλάδα, επί διακόσια τέσσερα χρόνια, έτσι πορεύεται. Για να αλλάξει πρέπει να βρεθεί ο γενναίος που θα κάνει τη διοικητική θεσμική επανάσταση, καταργώντας τη μονιμότητα στο Δημόσιο! Αν τολμήσεις να το πεις-όπου και αν το πεις- η απάντηση είναι μονοσήμαντη: «Μα, όποια κυβέρνηση το επιχειρήσει θα πέσει… χθες»!
Οσο το κράτος πορεύεται με τον εκβιασμό της μονιμότητας και αδυνατεί να μεταθέσει δημόσιο υπάλληλο -από το Σύνταγμα στα Εξάρχεια- ο σταθμάρχης θα εξακολουθεί να φεύγει πριν τελειώσει η βάρδιά του, αφήνοντας μόνον εκείνον που δεν συνειδητοποιεί ότι ένα λάθος του σκοτώνει 57 νέους ανθρώπους.
«Αν τύχει στραβή στη βάρδια» – και δεν μιλάμε για «στραβή» μεγέθους τραγωδίας- και ελεγχθεί ο σταθμάρχης και παραπεμφθεί στο Πειθαρχικό, η απόφαση θα βγει -αν βγει- σε έξι-επτά χρόνια, αθωώνοντάς τον, …για εκείνο… το οποίο… που δεν… και μετά… διότι, κατά το γνωστόν, «συνάδελφοι συναδέλφου μάτι δε βγάζουν».
Πάμε από την αρχή: Επιπρόσθετα, ενημερώνω τον «ερευνητικό δημοσιογράφο» ότι για πολιτικές ευθύνες αποφασίζει η Βουλή. Ούτε τηλεοπτικά ούτε λαϊκά… δικαστήρια.
