Διαρρηγνύουν και οι δύο τα ιμάτιά τους: «Αντίπαλός μας είναι ο Μητσοτάκης». ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ σε κάθε ευκαιρία δίνουν ιερό όρκο πως υπάρχουν μόνο για να πέσει ο Μητσοτάκης.
Κι όμως κανείς -πλην των φανατικών- δεν πιστεύει ούτε τον έναν ούτε τον άλλον. Και πώς να τους πιστέψει, εδώ που τα λέμε, όταν, την ίδια στιγμή που ορκίζονται, εξαπολύουν δηλητηριώδεις επιθέσεις ο ένας εναντίον του άλλου, πάνω και κάτω από το τραπέζι;
Μια πράξη αξίζει όσο πέντε τηλεοπτικά λεπτά «διαβεβαιώσεων». Και οι πράξεις περισσεύουν, ειδικά το τελευταίο διάστημα. Πιο συγκεκριμένα, από τη στιγμή που δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η διαφορά μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ κλείνει. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις του Οκτωβρίου, που θα αρχίσουν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας από αύριο, είναι ακόμα πιο ενδεικτικές: η μάχη της δεύτερης θέσης, παρότι έχει «φαβορί» τον Α. Τσίπρα, είναι ανοιχτή.
Κάπως έτσι, είδαμε μια απαράδεκτη τηλεοπτική κόντρα με βίαιους χαρακτηρισμούς να γίνεται δικαστική διαμάχη. Είδαμε εκατέρωθεν κατηγορίες για το ποιος είναι το «δεκανίκι» και ο «χορηγός» του Κ. Μητσοτάκη. Είδαμε μέχρι και τον Π. Καμμένο, για τον οποίο έχει εκδοθεί πολιτικό amber alert, να παίρνει μέρος στον καβγά υπέρ του Α. Τσίπρα. Και, βεβαίως, είχαμε την άκρως «πολιτική» παρέμβαση του διαχρονικού μυστικοσυμβούλου του προέδρου της ΕΛΑΣ, Θ. Καρτερού, ο οποίος έθεσε στον δημόσιο διάλογο το ουσιώδες και αμείλικτο ερώτημα -καθότι απασχολεί πλατείες και καφετέριες- αν «τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας; Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα κερδίσει τη Ν.Δ., έστω με μια ψήφο;».
Την ώρα που «πέφτουν κορμιά» για τη δεύτερη θέση, μοιάζει με πολυτέλεια να σταθεί κανείς στο καφενειακό ερώτημα του δημοσιογράφου-συμβούλου, ο οποίος έχει ολοκληρώσει τον δημοσιογραφικό κύκλο του από το μακρινό 1986, όταν έγινε το Τσέρνομπιλ και τόλμησε να «γράψει» στον «Ριζοσπάστη» την ιστορική φράση «τρώτε άφοβα μαρούλια». Δεν είναι όμως πολυτέλεια, γιατί το ίδιο ακριβώς ερώτημα θα μπορούσε να το κάνει κανείς και στον προστατευόμενό του. Ο οποίος εμφανίστηκε λέγοντας ότι μόνο αυτός μπορεί να κερδίσει τον Κ. Μητσοτάκη, καθώς και ότι πάει στις εκλογές για τη νίκη. Οι διακηρυγμένοι στόχοι και του Ν. Ανδρουλάκη και του Α. Τσίπρα εγείρουν πράγματι ερωτήματα. Γιατί συν τω χρόνω εξελίσσονται σε ανέκδοτο. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι είτε ο ένας είτε ο άλλος μπορούν να κερδίσουν τον Κ. Μητσοτάκη.
Μπορεί αργότερα πλησιάζοντας στις εκλογές να ακουστούν και χειρότεροι χαρακτηρισμοί. Η «φούσκα» της «αυταπάτης» στην καλή περίπτωση ή της σκέτης απάτης στη χειρότερη αποτελεί μέχρι στιγμής τον «κόσμο» και των δύο. Οι οποίοι, αναγορεύοντας στην πράξη ως βασικό στόχο τους τη δεύτερη θέση, ομολογούν περίτρανα ότι έχουν εγκαταλείψει τη διεκδίκηση της πρώτης θέσης.
Αναπόφευκτα, είναι αναγκασμένοι να κινούνται στη σφαίρα τού «είσαι σκουπίδι» ή «είσαι βλάκας». Κι έχει ο Θεός. Και οι δύο, όπως και οι στενοί συνεργάτες τους, ξέρουν ότι όποιος χάσει αποβάλλεται αμετάκλητα από τον πολιτικό βίο της χώρας. Πολυηττημένοι και οι δύο, τέως πρωθυπουργός ο ένας, δύο φορές εκλεγμένος αρχηγός του κόμματός του ο άλλος, δεν έχουν καμία τρίτη ευκαιρία. Τη δεύτερή τους την έχουν κάψει. Η «τρίτη είναι φαρμακερή» για έναν από τους δύο.
Διαβάστε Επίσης
Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε το «άθλημα» Παγκράτιον (από το παν+κρατείν), ήταν ένα αγώνισμα με λαβές πάλης και χτυπήματα πυγμαχίας, με ελάχιστους κανόνες, το οποίο το 648 π.Χ. έγινε και ολυμπιακό αγώνισμα. Οταν το 1896 αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, το Παγκράτιον απαγορεύτηκε γιατί θεωρήθηκε πολύ βίαιο και βάρβαρο. Αλλωστε, είχαν βρει τον θάνατο αρκετοί αθλητές. Στις μέρες μας έχει αναβιώσει ως σύγχρονο άθλημα αλλά με πολύ περισσότερους κανόνες.
Προς έναν αγώνα Παγκρατίου οδηγούνται οι αρχηγοί της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ. Ετοιμοι να «χτυπηθούν» μέχρις εσχάτων για το ποιος θα επιβιώσει.
ΑΙΧΜΗ
Ο ΚΑΘΕΤΟΣ ΑΓΩΓΟΣ, Η ΓΚΙΛΦΟΪΛ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ»…
Από τη γέννηση της ιδέας του Κάθετου Αγωγού, ήταν φανερό πως θα υπήρχαν αντιδράσεις. Και από την Τουρκία μέσω της αντ’ αυτής συμμάχου της Αλβανίας. Και από συγκρουόμενα αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Και από χώρες της Ε.Ε. -παρότι ευρωπαϊκό έργο- που θα προτιμούσαν άλλη πύλη εισόδου για το αμερικανικό LNG και όχι την Ελλάδα.
Στην αρχή υπήρχαν μόνο «γρατζουνίσματα». Ισως γιατί πολλοί εξ αυτών πίστευαν ότι στο τέλος δεν θα επιλεγόταν η Ελλάδα. Οσο οι εξελίξεις έδειχναν πως η Ελλάδα κερδίζει αυτόν τον κρίσιμο ρόλο τόσο εντείνονταν τα παρασκηνιακά χτυπήματα. Καθώς η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου και μετά Ισραήλ απέκτησε γαλλική συμμετοχή και αμερικανικές ευλογίες. Ενώ ωριμάζει και ο GREGY που θα διασυνδέσει την Ελλάδα με την Αίγυπτο. Παραμεγαλώνει η Ελλάδα σαν ενεργειακός παράγων και της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.
Η πιο άμεσα θιγόμενη είναι η Τουρκία, η οποία -μέσα σε όλα τα άλλα- βλέπει να μειώνεται το ενεργειακό βάρος της και να αυξάνει σημαντικά το ενεργειακό βάρος της Ελλάδας, σε μια περίοδο σημαντικών ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είπε τυχαία στην πρόσφατη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ ότι «θα μπορούσε να ήταν άλλη χώρα» στη θέση της Ελλάδας, εννοώντας σαφώς την Τουρκία.
Λίγο νωρίτερα άρχισαν τα «χοντρά» χτυπήματα. Η WSJ «φύτεψε» το ανυπόστατο δημοσίευμα ότι η Αμερικανίδα πρέσβης στην Αθήνα δήθεν απείλησε τον Στ. Παπασταύρου ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να κάνουν και στην Ελλάδα ό,τι έκαναν με την κυβέρνηση της Ρουμανίας, η οποία ως γνωστόν έπεσε. Πήγε άπατη η προσπάθεια. Αλλά η Γκιλφόιλ παρέμενε το «πρόσφορο πρόσωπο». Αυτή τη φορά, εκτός από τα 100.000 δολάρια που φέρεται να ζήτησε από χρηματοδότη του Τραμπ, κατηγορήθηκε για το εντελώς αντίθετο απ’ αυτό που κατηγορήθηκε στην αρχή: ότι ανέπτυξε «ύποπτες» σχέσεις με Ελληνες επιχειρηματίες και εφοπλιστές, για να ευνοήσει μέσω των δικών τους συμφερόντων και την Ελλάδα. Στο παιχνίδι μπήκε και η WP σε μια προσπάθεια να παιχτούν τα ρέστα, πριν τελειώσει η σκληρή παρτίδα πόκερ.
Ομως, ο Μ. Ρούμπιο κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα υπήρξε απόλυτα κατηγορηματικός στη στήριξή του στον Κάθετο Αγωγό, ο οποίος θα τροφοδοτεί τα Βαλκάνια και χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Η προσπάθεια υπονόμευσης του Κάθετου Αγωγού, παρ’ όλα αυτά συνεχίστηκε -με στόχο την Γκιλφόιλ, την οποία προφανώς θεωρούν τον «αδύναμο κρίκο»- καθώς «είναι πολλά τα λεφτά» και σημαντική η γεωπολιτική ενίσχυση της Ελλάδας.
Ολα αυτά είναι ευανάγνωστα και εν πολλοίς αναμενόμενα από όσους γνώριζαν σε βάθος την ιστορία, αλλά και το παρασκήνιό της. Αλλά στο εσωτερικό της χώρας υπήρχε ομοφωνία, αφού το εθνικό όφελος είναι και μεγάλο και προφανές.
Το εντυπωσιακό και ταυτοχρόνως αποκαλυπτικό είναι ότι ακόμα και μετά το σφύριγμα της λήξης μπήκαν στο «κόλπο» και κάποιοι εγχώριοι παράγοντες. Οι οποίοι κάνουν σημαία τους τα δημοσιεύματα της WSJ και της WP που στοχοποιούν την Γκιλφόιλ, μιας και δεν θα μπορούσαν ποτέ να συνταχθούν ανοικτά με τις βλέψεις άλλων χωρών και τα ξένα συμφέροντα. «Καρφώνονται» όμως…
