Απόψεις

Αλλα λένε τα κόμματα πριν από τις κάλπες της 21ης Μαΐου και άλλα θα λένε μετά, είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη αναφερόμενος στην πιθανότητα συνεργασιών..

Αμφισβητεί δημοσκοπήσεις, σιωπά για το σχέδιο «Δήμητρα» του Βαρουφάκη, βλέπει κατά φαντασίαν εμπόδια στην ψήφο των νέων.

«Ελπίζω να μην πάμε στη δραχμή. Αν κλείσουν οι τράπεζες, υπάρχει το σχέδιο “Δήμητρα”», δήλωσε ο Γιάνης Βαρουφάκης, επιβεβαιώνοντας πλήρως το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής»..

Η ιστορία του αρχιτέκτονα που τύλιγε σουβλάκια με φωτοτυπίες του πτυχίου του από το ΕΜΠ στην πλατεία Εξαρχείων είναι πέρα για πέρα αληθινή. Πρέπει να ακούστηκε στα 80’s ή στα 90’s και από τότε, όπως ξέρουμε, τα πράγματα χειροτέρεψαν..

Ο Τσίπρας, με την αγωνία της συστράτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ «λαμπερών ονομάτων» (π.χ. Μιθριδάτης, Ραλλία, Τσανακλίδου, Αθανασίου, Τουμασάτου, που τώρα δημοσιοποιούνται από τα ΦΕΚ του ΣΥΡΙΖΑ) κατέβασε τον Γεωργούλη, το 2019, για την Ευρωβουλή. Καθόλου δεν δυσκολεύτηκε να εκλεγεί. Συνήθης κομματική επιλογή: Ηθοποιός, με δημοφιλία, τέλεια υποψηφιότητα για ψηφαλάκια....

Δεν χρειαζόταν να δούμε τις νέες δημοσκοπήσεις για να διαπιστώσουμε ότι το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας έναντι του ΣYΡIZA διευρύνεται, το πολιτικό κλίμα γίνεται αντιληπτό σε όποιον θέλει να δει την πραγματικότητα..

Η φράση του Ακη Σκέρτσου στη συνέντευξή του στον TV100 «Οι πράξεις του κ. Γεωργούλη -αν επιβεβαιωθούν από τη Δικαιοσύνη- δεν προσδιορίζουν τον πολιτικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ - και αυτό πρέπει να ισχύει ως απαράβατος κανόνας για όλα τα κόμματα. Μεμονωμένες παραβατικές συμπεριφορές πολιτικών στελεχών δεν χαρακτηρίζουν πολιτικά κόμματα» είναι σωστή. Ιδιαίτερα όταν οι πράξεις δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική και αφορούν τον ψυχικό κόσμο και τις συμπεριφορές του πολιτικού..

Ας κάνουμε ένα άτυπο γκάλοπ στον κοινωνικό μας περίγυρο. Πόσοι γνωρίζουν το έργο της Δέσποινας Γερουλάνου και πόσοι το έργο του Αλέξη Γεωργούλη; Δεν είναι ελιτίστικο το ερώτημα, είναι ρεαλιστικό. Ετσι συνέβαινε πάντοτε, άλλωστε, σε όλες τις κοινωνίες. Υπάρχουν οι λαϊκές, δημοφιλείς προσωπικότητες που προέρχονται από πιο εμπορικά και καθ’ όλα σεβαστά είδη της τέχνης και υπάρχουν και οι πιο αθόρυβες πολιτιστικές υπάρξεις, εκείνες που όσο περισσότερο απομακρύνονται από τα φώτα τόσο μεγαλώνει η σκιά τους. Μια τέτοια προσωπικότητα ήταν η Δέσποινα Γερουλάνου, που έφυγε από τη ζωή την περασμένη Τρίτη, ημέρα της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς..

Αχαρο, μίζερο και ντροπιαστικό ότι οι εντεταλμένοι ΣΥΡΙΖΑ μελετούν την έκθεση των εμπειρογνωμόνων της UNESCO για την Ακρόπολη, που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Κέντρου Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ψάχνοντας «τρύπες» που να χωρούν τα ανελλήνιστα που δήλωναν, από το 2020: Τσιμεντώματα και γκρο μπετόν στις διαδρομές, καταστροφές στον Ιερό Βράχο από μη αναστρέψιμα υλικά, ανελκυστήρας φέρνει σε μπαρ και ο φωτισμός των μνημείων έχει κάτι από Χόλιγουντ. Φρίκη και οδύνη για την κακοποίηση της Ακρόπολης, που την είχαν επισκεφθεί στην πέμπτη Δημοτικού ή και ποτέ….

Η υπόθεση Γεωργούλη ανέδειξε για μία ακόμα φορά την υποκρισία που περισσεύει, όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του, αλλά και σε όλους εκείνους τους λεγόμενους δικαιωματιστές που σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις ξεσηκώνονταν και χαλούσαν τον κόσμο κατά των κατηγορουμένων και υπερασπιζόμενοι τα θύματα, όμως τώρα δεν εμφανίζονται πουθενά και επιλέγουν να ποιούνται την νήσσαν αν δεν τάσσονται ορισμένοι από αυτούς και υπέρ του φερομένου ως θύτη, επικαλούμενοι το τεκμήριο της αθωότητας, που βεβαίως ισχύει πρωτίστως, αλλά όχι επιλεκτικά..