Ουαί υμίν υποκριτές ή αλλιώς αντιπολίτευση για κλάματα

Αναμενόμενο θα πει κανείς, αλλά κάποιοι μπορεί να είχαν ελπίδες ότι η αντιπολίτευση δεν έχει στόχο να εργαλειοποιήσει τον πόνο και την εθνική τραγωδία των Τεμπών, αλλά να συμβάλει στο να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει.

Τελικά, όλοι αυτοί οι ρομαντικοί διαψεύστηκαν και επιβεβαιώθηκε ότι ο μόνος στόχος των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν και ονειρεύονται να ξανακυβερνήσουν τον τόπο, είναι να παραταχθούν στην αρένα της τοξικότητας.

Το μόνο που ζητούν είναι να στήσουν ένα σόου με κραυγές, προσδοκώντας να ψαλιδίσουν κάτι από τη δημοσκοπική άνοδο της Κωνσταντοπούλου μιμούμενοι τις δικές της πρακτικές. Μόνο που θα έπρεπε να ξέρουν ότι το πρωτότυπο είναι πάντα αυτό που κερδίζει.

Στην ουσία της υπόθεσης, ο Τριαντόπουλος έκανε αυτό που έπρεπε και οι μάσκες έπεσαν. Αποδείχθηκε ότι σε καμία περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, δεν ενδιαφέρονται για την αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά για το πώς θα μπορέσουν να ξεφύγουν από τα χαμηλά δημοσκοπικά τους νούμερα, παριστάνοντας τους… υπέρμαχους της Δικαιοσύνης την οποία δεν πιστεύουν.

Και αν για τον ΣΥΡΙΖΑ όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά -άλλωστε όπως είχαν πει και παλιότερα στελέχη του η κανονικότητα δεν αποτελεί ευκαιρία για την Αριστερά- θα περίμενε κανείς από το ΠΑΣΟΚ να δείξει ένα άλλο πρόσωπο. Τελικά, αποδείχθηκε κατώτερο των περιστάσεων και από πράσινος ΣΥΡΙΖΑ εξελίχθηκε σε ουρά της Πλεύσης Ελευθερίας και της Ελληνικής Λύσης.

Φυσικά και όλα αυτά τα καταλαβαίνουν οι πολίτες και το δείχνουν όταν ερωτώνται για την άποψη τους για τον ρόλο της αντιπολίτευσης, την οποία βαθμολογούν κάτω από τη βάση. Και επειδή συνεχίζεται να ακούγεται αυτό το περίφημο «μεταφέραμε το αίτημα της κοινωνίας στη Βουλή», στην πραγματικότητα κανένα αίτημα δεν μετέφεραν. Το μόνο που θέλουν είναι τα κυβερνητικά έδρανα,  προσπαθώντας να κερδίσουν στην μάχη της αρένας που προσπαθούν να στήσουν.

Προσπάθεια που έχει γίνει πλέον ολοφάνερη και ευτυχώς για την Ελλάδα δεν πρόκειται να στεφθεί με επιτυχία.