Οταν ο Κυριάκος Πιερρακάκης επέβαλε τα κινητά να μένουν κλειστά, στη σχολική τσάντα, δεν είχα αμφιβολία ότι το μέτρο θα γινόταν αποδεκτό και θα πετύχαινε τον στόχο του, άσχετο που ενισχυόταν με… αποβολές! Ηταν μια μεγάλη απόφαση -τα παιδιά «επαναστάτησαν»- με την εξάρτηση που έχουν από τη μικρή οθόνη. Υπήρξαν, φυσικά, αντιρρήσεις από γονείς που θέλουν να ελέγχουν το παιδί τους και μέσα στην τάξη, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία, βλέποντάς το κολλημένο στην οθόνη του τηλεφώνου του, αγωνιά πως όχι μόνον γράμματα δεν θα μάθει, αλλά και ούτε θα περάσει απέξω από τα… ΕΚΠΑ, ΑΠΘ και τα ρέστα.
Πάμε πίσω. Τέλος Νοέμβρη 1990, διαβάζοντας το νομοσχέδιο του τότε υπουργού Παιδείας, Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, και τις διατάξεις του δεν είχα αμφιβολία ότι ο υπουργός… θα έχανε. Γιατί; Επειδή δεν είχε τους γονείς με το μέρος του, όπως ο Πιερρακάκης. Η απόφαση εφαρμόζεται -και με αποβολές- ενώ η απόφαση Κοντογιαννόπουλου «έκλεισε» γυμνάσια και λύκεια της χώρας -τέλος Νοεμβρίου ως Ιανουαρίου 1991-, οδηγώντας σε παραίτηση τον υπουργό. Δεν είχε μαζί του την οικογένεια. Η αντιπολίτευση κορυβαντιούσε ότι «έφερνε την ποδιά πίσω»..
Η ποδιά ήταν υποχρεωτική ως τη δεκαετία του ’70. Οφείλω να επισημάνω ότι «η ποδιά» ήταν σωτήρια, επειδή υπήρχε ακόμη μεγάλη ανέχεια, που γινόταν φανερότερη χωρίς «ποδιά». Τα παιδιά είναι πάντα πολύ σκληρά!
Ωστόσο, εν έτει 1990, «ποδιά με άσπρο γιακαδάκι» δεν μπορούσε να επιβάλει κανένα νομοσχέδιο. Αλλά και τι χρειαζόταν, αφού όλα τα παιδιά τότε φορούσαν στολή-μπλουτζίν, όπως και σήμερα όλα που φορούν φόρμες και φούτερ.
Ο Κοντογιαννόπουλος δεν ζητούσε να επανέλθει ως σχολική αμφίεση η «ποδιά», αλλά να υπάρξει ομοιομορφία για να μην καθίσταται φανερή η οικονομική κατάσταση του σπιτιού του κάθε παιδιού. Σε συνέντευξη που του είχα πάρει είχε πει: «Δεν εννοώ ποδιά, αλλά στις παρελάσεις οι μαθητές δεν ντύνονται ομοιόμορφα; Κάθε σχολείο ας έχει τα δικά του διακριτικά». Σημειώνω ότι και σήμερα και τότε λειτουργούν ιδιωτικά σχολεία, όπου στο Δημοτικό επιβάλλεται καθημερινά «στολή», στο δε Γυμνάσιο και Λύκειο μόνο στις σχολικές γιορτές.
Η Αριστερά, σε κάθε επέτειο -από Μεταπολιτεύσεως- καταγγέλλει τις παρελάσεις των παιδιών, ανάγοντάς τες στον Μεταξά. Λες και στη Μόσχα, στην Κόκκινη Πλατεία, Οκτώβρη και Μάη, «οι ημέρες της νίκης του λαού» δεν γιορτάζονται.
Τα τελευταία χρόνια τυχαίνει στις εθνικές επετείους, 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου, να παρακολουθώ τις παρελάσεις των μαθητών σε διάφορες πόλεις. Βλέπω τα πρόσωπα των παιδιών να είναι χαρούμενα, να είναι περήφανα. Ισως συνειδητοποιούν καλύτερα το μήνυμα της ημέρας. Εφέτος, την 28η Οκτωβρίου, παρακολουθώντας την παρέλαση, σκεφτόμουν μήπως το υπουργείο Παιδείας εκδώσει κάποιου είδους εγκύκλιο σχετική με τη μαθητική εμφάνιση, έστω για τις παρελάσεις των εθνικών εορτών. Βέβαια, το καίριο είναι η συμμετοχή, αλλά και κάποια «πειθαρχία» δεν βλάπτει…
