Οικογενειακές ιστορίες

O νικητής της Κυριακής θα μιλάει ισπανικά, θα σκέφεται νεο-λατινικά και δεν θα τρέφει αρνητικά αισθήματα για τον αντίπαλο. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, αφού οι σχέσεις Ισπανίας–Αργεντινής θυμίζουν σχέσεις μητέρας-κόρης, που καμιά φορά τσακώνονται, αλλά στο τέλος τα βρίσκουν.

Ενας από τους χειρότερους τσακωμούς έλαβε χώρα το 2024, όταν ο απύλωτος Χαβιέ Μιλέι επιτέθηκε με ανοίκειο διπλωματικά τρόπο στη σύζυγο του Πέδρο Σάντσεθ για τις γνωστές δικαστικές υποθέσεις διαφθοράς. Η Ισπανία ανακάλεσε τον πρέσβη της και χρειάστηκε έντονο διπλωματικό παρασκήνιο για να μην πληγούν οι αμοιβαία επωφελείς διμερείς οικονομικές σχέσεις. Ως το τέλος του χρόνου είχαν δοθεί εξηγήσεις με κοινές ανακοινώσεις για «αδελφικούς λαούς», που τους ενώνει η Ιστορία, τα κοινά συμφέροντα κ.λπ., κ.λπ.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού το πρώτο κύμα εποίκων που ακολούθησε τους κονκισταδόρες στην περιοχή του Ρίο ντε λα Πλάτα τον 16ο αιώνα ξεκίνησε πρωτίστως από την Ισπανία. Το 1816 η πανσπερμία των λαών της Αργεντινής (αφού προστέθηκαν στους αρχικούς Ιταλοί, Γερμανοί και άλλοι Ευρωπαίοι) κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Μαδρίτη, όπως είχαν κάνει 40 χρόνια νωρίτερα οι Αμερικανοί από τη Βρετανία.

Η Ισπανία αναγνώρισε την αργεντίνικη ανεξαρτησία το 1863 (έτος ενθρόνισης του Γεωργίου Α΄ στην Ελλάδα και κορύφωσης του Αμερικανικού Εμφυλίου) και έκτοτε οι σχέσεις των δύο χωρών κύλησαν ομαλά, χωρίς αναταράξεις από μείζονα διεθνή γεγονότα, όπως οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Ιστορική έχει μείνει η συνεργασία του Περόν με το καθεστώς του Φράνκο την ευαίσθητη για την Ισπανία μεταπολεμική περίοδο 1946-55, ενώ στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου (1936-39) η Αργεντινή παρέμεινε αυστηρά ουδέτερη δίνοντας άσυλο σε όλους τους Ισπανούς φυγάδες, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.