Οσα πρωτόγνωρα συμβαίνουν στον πλανήτη και όσα εξωφρενικά ακούμε από τους αντισυστημικούς (εντός και εκτός εισαγωγικών) στην Ελλάδα, ούτε ευχάριστα είναι ούτε αισιόδοξα.
Οι δυνάμεις του ορθολογισμού θα χρειαστούν όλα τα αποθέματα αντοχής και υπομονής που διαθέτουν για να αντιμετωπίσουν το επόμενο διάστημα ένα μίγμα μηδενισμού, θρησκοληψίας, πατριδοκαπηλίας, φανατισμού και ευθείας αμφισβήτησης των θεσμών.
Η ρητορική γνωστή: Πουλημένη Δικαιοσύνη, διεφθαρμένη κυβέρνηση, ξεπούλημα των εθνικών θεμάτων, φτωχοποίηση κ.λπ. Ο στόχος επίσης γνωστός: Ο τυφλός θυμός που θολώνει την κρίση και χωρίζει τον κόσμο στο απόλυτο Καλό και το απόλυτο Κακό. Οι ίδιοι εμφανίζονται ασφαλώς ως τιμωροί-σωτήρες και το πράττουν ανερυθρίαστα, με πλήρη συνείδηση των ψεμάτων και των παραποιημένων στοιχείων που επικαλούνται. Δεν αμφιβάλλουμε ότι κάποιοι ίσως και να πιστεύουν αυτά που λένε, αλλά οι περισσότεροι απλώς πουλάνε οργή και συναίσθημα.
Λένε πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και δεν εκφοβίζεται. Σωστά, αλλά οι πολίτες και φοβούνται και μπερδεύονται και αποπροσανατολίζονται αν ακούνε μόνο τον ντενεκέ που κάνει περισσότερο θόρυβο, δηλαδή τον άδειο. Ο σοβαρός αντίλογος οφείλει να είναι διακριτός, σταθερός, επίμονος. Η κοινωνία δε ζει σε κάποιο γυάλινο πύργο, προστατευμένη από τα πυρά που εκτοξεύουν οι πάσης φύσεως εθνικολαϊκιστές. Είναι διαρκώς έκθετη σε έναν βομβαρδισμό μηνυμάτων, τα οποία εξαπλώνονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως ο αέρας. Αρκεί και η παραμικρή σχισμή για να κατακλύσουν τον χώρο. Δεδομένου μάλιστα ότι οι Ελληνες «παραδοσιακά» γοητευόμαστε από πάσης φύσεως διχασμούς και αγαπούμε την υπερβολή, ακόμα και σε δόσεις επικίνδυνες, χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ γενναίες, ξεκάθαρες και μη φοβικές αντικρούσεις του παραλόγου. Διότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Οι επιθέσεις θα ενταθούν και οι πρώτοι που βρίσκονται στο στόχαστρο είναι οι θεσμοί. Τους οποίους μπορεί πολλοί να αμφισβητούν, όμως ευτυχώς οι θεσμοί πιστεύουν ακόμα στους πολίτες. Η Δικαιοσύνη κάνει την δουλειά της, το Σύνταγμά μας είναι ισχυρό, οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες αντέχουν. Αυτό σημαίνει πως δεν έχει καμία ανάγκη η κυβέρνηση να παρασυρθεί από την ατζέντα και τη ρητορική των ακραίων. Αλλωστε, σε έναν αγώνα τοξικότητας, οι πολιτικοί του ορθολογισμού και της νηφάλιας σκέψης θα έβγαιναν σίγουρα χαμένοι. Σε αντίθεση με έναν μαραθώνιο αλήθειας, όπου κάθε ψέμα και κάθε ανακρίβεια θα έχουν την απάντησή τους.
