Οποιος πει ότι έχει τη λύση που θα καλμάρει τις διαδηλώσεις που συγκλονίζουν πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, θα πει ψέματα.
Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει μία και μοναδική αιτία που να ενώνει τους διαδηλωτές στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στη Λισαβόνα, στις Βρυξέλλες. Εδώ δεν υπάρχει καλά καλά ένα και μοναδικό αίτημα ανάμεσα στους Γάλλους. Αλλοι διαδηλώνουν για το εκπαιδευτικό σύστημα , άλλοι για τη στέγαση, άλλοι για τα καύσιμα. Κάποιοι για όλα αυτά μαζί και οι μπαχαλάκηδες μόνο και μόνο για να τα σπάσουν. Οι τελευταίοι, αν και μειοψηφία, «κλέβουν» την παράσταση, διότι στο τέλος της ημέρας, οι φωτιές και τα λεηλατημένα καταστήματα είναι οι εικόνες που κάνουν τον γύρο του κόσμου.
Ποια είναι όμως τα αιτήματα των διαδηλωτών που καπελώνουν οι κουκουλοφόροι; Αν σκαλίσουμε πίσω από τις διαμαρτυρίες θα βρούμε ένα κοινό μοτίβο. Την ανισότητα ανάμεσα στους πολίτες που μένουν στο ίδιο κράτος και υπόκεινται θεωρητικά στους ίδιους νόμους, στα ίδια δικαιώματα και στις ίδιες υποχρεώσεις. Ομως δεν «μοιράζεται» το ίδιο η οικονομική αβεβαιότητα.
Η ακρίβεια επιβαρύνει περισσότερο τους κατοίκους του 19ου Διαμερίσματος του Παρισιού, του φτωχότερου σε όλη τη γαλλική πρωτεύουσα, σε αντίθεση με τους κατοίκους του 7ου διαμερίσματος που θεωρείται το πλουσιότερο. Αντίστοιχα, το εκπαιδευτικό χάσμα παραμένει ένα τεράστιο, δομικό πρόβλημα της γαλλικής δημοκρατίας: Η διαφορά επιδόσεων ανάμεσα στους προνομιούχους και τους μη προνομιούχους Γάλλους μαθητές, σύμφωνα με τα φετινά αποτελέσματα της Pisa, ξεπέρασε τις 100 μονάδες, μια διαφορά που ισοδυναμεί με σχεδόν 2,5 με 3 χρόνια σχολικής εκπαίδευσης.
Προφανώς η γαλλική κυβέρνηση έχει πολλή δουλειά να κάνει, όπως και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που βλέπουν τις κοινωνίες τους να βράζουν. Ομως το ίδιο πρέπει να κάνει και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Δεν γίνεται ακόμα και τώρα να υπάρχουν κράτη που επιμένουν στη μείωση των πόρων για την περιφερειακή συνοχή. Δεν γίνεται να μην αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αγροτική ζωή και σύγκλιση των εισοδημάτων.
Ομως ας μην ξεγελιόμαστε. Η βία που καλύπτει τις εκδηλώσεις και οι πολιτικές δυνάμεις που κρύβονται πίσω από την υποκίνησή της δεν αποτελούν λύση. Αποτελούν πρόβλημα μεγαλύτερο και από την ακρίβεια. Ο Μελανσόν, που φιγουράρει πρώτος πρώτος καταγγέλλοντας τη βία των αστυνομικών αλλά δικαιολογεί τη βία των κουκουλοφόρων, δεν έχει καμία λύση για κανένα πρόβλημα. Ούτε η Λεπέν έχει. Αυτούς τους πολιτικούς τύπους τους ξέρουμε καλά, διότι τους ζήσαμε στην Ελλάδα το 2015, όταν πολιορκούσαν το Κοινοβούλιο στο όνομα της δημοκρατίας. Και είδαμε τι έγινε όταν ανέλαβαν την εξουσία. Τώρα εμφανίζονται ξανά, ποντάροντας και πάλι στο μπάχαλο. Αλλά θα μείνουν με την όρεξη επειδή η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω.
