Το σίγουρο είναι ότι στον δρόμο προς τις κάλπες δεν θα βαρεθούμε. Θα ακούσουμε τόσα πολλά και θα δούμε τόσες πολιτικές συγκρούσεις που δεν θα τις προλαβαίνουμε.
Στην αντιπολίτευση κυρίως, δηλαδή, όπου μόλις μιλήσει ένας αρχηγός βγαίνουν οι υπόλοιποι να πουν πως τους αντιγράφει. Να ένα μοτίβο που βλέπουμε όλο και πιο συχνά τελευταία.
«Προπαγάνδιζε πως έρχεται να καλύψει το “κενό της αντιπολίτευσης” και σήμερα έκανε copy paste το 80% του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ», ανέφερε η Χαριλάου Τρικούπη αμέσως μετά την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα. Είχε προηγηθεί, βέβαια, η Μαρία Καρυστιανού: «Την ιδρυτική μας διακήρυξη την είδαμε copy paste στην ιδρυτική διακήρυξη του κ. Τσίπρα», είπε πρόσφατα. Ομως, δεν έχει και τόση σημασία ποιος έκανε «κόπι πάστε» ποιον, διότι σημασία δεν έχει μόνο τι λες, αλλά πώς το στοιχειοθετείς και πώς το εφαρμόζεις.
Ερχεται, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας και ανακοινώνει ένα πρόγραμμα από 7 δισ. (σύμφωνα με εκείνον) έως και 13 δισ. (σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο). Πού θα βρει τα λεφτά, τον ρωτάνε, «στην εντιμότητά μας», απαντάει. Αλλά, όταν το ψάξεις λίγο, εμφανίζονται επικά λάθη στους υπολογισμούς, συγκαλυμμένα ψέματα και στο βάθος… οι θυρίδες. Αλλά δεν είναι μόνο η ΕΛΑΣ που έρχεται σαν τους μάγους με τα δώρα (που αποδεικνύονται κάλπικες λίρες).
Ακολουθούν όσοι τάζουν επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης και 13ου και 14ου μισθού. Εντάξει, δεν μιλάμε για το ΚΚΕ, που κατέθεσε και σχετική τροπολογία γνωρίζοντας πως δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει, άρα ποτέ δεν θα κληθεί να βρει τα χρήματα. Ας πούμε το ΠΑΣΟΚ, που μιλά ανοιχτά για επαναφορά 13ου μισθού στο Δημόσιο και 13ης σύνταξης σε δύο δόσεις. Το κόστος για τον 13ο μισθό είναι 1,5 δισ. ευρώ ετησίως, ενώ για τις συντάξεις είναι 2,5 δισ. ευρώ. Η Χαριλάου Τρικούπη αμφισβητεί τα ποσά αυτά και κάνει τους δικούς της υπολογισμούς αφαιρώντας, για παράδειγμα, το ποσό που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση για το επίδομα των 300 ευρώ.
Προφανώς, ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να κυκλοφορεί με ένα κομπιουτεράκι στο χέρι για να ελέγχει τα «μαθηματικά Τσίπρα», ούτε είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει από δημόσια λογιστικά. Οπότε το πραγματικό δίλημμα της κάλπης δεν είναι ποιος τάζει τα περισσότερα αλλά ποιον εμπιστεύονται οι πολίτες ότι θα εφαρμόσει όσα λέει. Ποιος, δηλαδή, έχει αποδείξει την αξιοπιστία του με πράξεις και έργα. Η εμπιστοσύνη παραμένει το πολυτιμότερο νόμισμα και το μοναδικό που η αξία του διαρκώς ανεβαίνει. Αλλά την εμπιστοσύνη την κατακτάς, δεν την υπόσχεσαι.
