Τρεις μέρες κρατούν τα θαύματα, αλλά στην Ελλάδα ακόμα λιγότερο. Αρκετά έμειναν «σιωπηλοί» οι επαγγελματίες της αντίδρασης και, αφού θρήνησαν μαζί με την παγκόσμια ειρήνη και τον δολοφόνο Χαμενεΐ, άρχισαν τις κινδυνολογίες.
Οτι Ελλάδα και Κύπρος μπλέχτηκαν σε πόλεμο με τους φονιάδες των λαών, ότι αποτελούμε κομμάτι του σκοτεινού ιμπεριαλισμού και διάφορα άλλα «διεθνοπατριωτικά». Το μόνο που μας κρατάνε κρυφό είναι τι θα έκαναν εκείνοι όταν η Κύπρος χρειαζόταν στήριξη. Θα τους έστελναν τις ιδέες τους να τις καδράρουν στο προεδρικό μέγαρο;
Ορθώς η Ελλάδα σε χρόνο dt αποφάσισε την αποστολή βοήθειας στη Μεγαλόνησο. Τις δύο φρεγάτες, τα ζεύγη F16 και την εκπροσώπηση σε πολύ υψηλό επίπεδο με τον υπουργό Εθνικής Αμυνας, Νίκο Δένδια, και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, στρατηγό Δημήτρη Χούπη. Η Ελλάδα θα είναι στο πλάι της Κύπρου για όσο καιρό χρειαστεί και απαιτήσουν οι έκτακτες συνθήκες και αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Πόσω μάλλον όταν και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία ανταποκρίνονται επίσης στο σχετικό κυπριακό αίτημα. Αλλά οι δικοί μας, εδώ, είναι με τον άνθρωπο.
Ομως, δεν είναι δίκαιο να τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Να είμαστε ξεκάθαροι πως η αντιπολίτευση δεν είναι ενιαία και ας ταυτίζεται ενίοτε σε κάποια θέματα. Οφείλουμε να διακρίνουμε κόμματα που έχουν κυβερνήσει, όπως ξεκάθαρα είναι πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και δευτερευόντως ο ΣΥΡΙΖΑ. Από κει και πέρα το χάος. Υπερπατριωτικές κορώνες και κινδυνολογίες από τους μεν, φιλοϊρανικές τοποθετήσεις και πόλεμος στον ιμπεριαλισμό από την άλλη.
Βέβαια η κυβέρνηση λειτουργεί πάντα θεσμικά. Προφανώς και θα ενημερωθούν όπως πρέπει οι πολιτικοί αρχηγοί, είτε κατ’ ιδίαν από τον πρωθυπουργό, όπως χθες ο Νίκος Ανδρουλάκης, είτε μέσω του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής και, γιατί όχι, με ένα κεκλεισμένων των θυρών Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, όπως ζητά ο Σωκράτης Φάμελλος.
Ομως, η ενημέρωσή τους είναι το ένα κομμάτι της υπόθεσης. Το άλλο είναι η δημόσια στάση που θα κρατήσουν οι επικεφαλής των κομμάτων, δηλαδή ο τρόπος που θα επιλέξουν να απευθυνθούν στην κοινωνία. Θα το κάνουν σαν να δίνουν υποσχετικές στα ακροατήριά τους ή με αίσθηση και στάση ευθύνης; Θα μείνουν μακριά από τοξικότητες, λαϊκισμούς και αερολογίες ή θα υποκύψουν στον κακό τους εαυτό; Κρατάμε μικρό καλάθι.
