Η ενόχληση βγαίνει αυθόρμητα. «Μα καλά, ακούνε τι λένε; Τι είναι αυτά που ρωτάνε; Λίγος σεβασμός, βρε παιδιά». Ηταν θέμα χρόνου να χαθεί η μπάλα.
Γιατροί να περιγράφουν σε live σύνδεση την κατάσταση των σορών, κάμερες να ζουμάρουν στα πονεμένα μάτια των γονιών, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες με εικόνες από ψυγεία νεκροτομείων και πηχυαίοι τίτλοι με «αποκλειστικό» στις φωτογραφίες των αδικοχαμένων παιδιών.
Βέβαια, τα λάθη και οι υπερβολές δεν γίνονται μόνο από όσους μιλούν πολύ στα μαραθώνια δημοσιογραφικά αφιερώματα, γίνονται και από εκείνους που δεν μιλούν, αν και θα έπρεπε.
Σχεδόν δύο 24ωρα μετά την τραγωδία που βύθισε στο πένθος δεκάδες οικογένειες, δεν υπήρχε καμία δήλωση από την πλευρά του ΟΣΕ. Μέχρι που χθες το απόγευμα βγήκε μία ανακοίνωση 63 λέξεων: «Σε μια στιγμή βαθιάς οδύνης για το χαμό δεκάδων συνανθρώπων μας είναι δύσκολο κανείς να βρει λόγια. Συλλυπητήρια σε όλους τους γονείς, τους συζύγους, τους συγγενείς, τους συντρόφους, τους φίλους. Συλλυπητήρια σε όλη την Ελλάδα για την ανείπωτη τραγωδία. Πλέον, το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να αποδοθεί πλήρης και απόλυτη δικαιοσύνη. Το πρώτο μέλημα όλων ήταν να διαχειριστούμε το τραγικό συμβάν στο πεδίο». Δηλαδή έπρεπε να περάσουν τόσες ώρες για να μην πουν τίποτα εκτός από το αυτονόητο;
Και περνάμε τώρα σε εκείνους που θέλουν να μιλήσουν, προσποιούνται πως συγκρατούνται, αλλά τελικά υποκύπτουν. Και πριν παρέλθει το τριήμερο εθνικό πένθος, αρχίζουν τη γνωστή, στείρα αντιπολίτευση. Καταγγέλλουν από τώρα ως «στημένη» την υπερκομματική επιτροπή που εξήγγειλε η κυβέρνηση και περιορίζουν το χρονικό εύρος των ερευνών μόνο στο διάστημα που τους βολεύει, δηλαδή μόνο επί κυβέρνησης Ν.Δ. Λες και επί ΣΥΡΙΖΑ το σύστημα λειτουργούσε…
Είναι κρίμα που ακόμα και μπροστά σε μια τέτοια εθνική τραγωδία δεν μπορούν κάποιοι να αντιληφθούν πως ο πόνος δεν έχει χρώμα. Πως οι διαχρονικές ελλείψεις και παθογένειες του κράτους, σε συνδυασμό με ένα σκοτεινό, δαιδαλώδες, βαθιά προβληματικό σύστημα εργολαβιών και αναθέσεων, αφορούν το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που οφείλει να δώσει εξηγήσεις στην κοινωνία. Και επειδή πολλοί θα σπεύσουν να πουν πως στην άλλη ασύλληπτη εθνική τραγωδία μας, στο Μάτι, υπήρχαν οι ίδιες αντιδράσεις «από την άλλη πλευρά», απλά να θυμίσουμε πως όλη η κριτική στρεφόταν στην πολιτική διαχείριση της υπόθεσης. Εν προκειμένω, έχουμε ήδη ανάληψη πολιτικής ευθύνης με την παραίτηση του αρμόδιου υπουργού και των επικεφαλής των δύο εταιριών. Φυσικά, αυτό δεν φτάνει. Τίποτα και ποτέ δεν θα είναι αρκετό για να απαλύνει το σπαραγμό. Τουλάχιστον, ας μη συμβεί κάτι ανάλογο ποτέ ξανά.
