Ο Κλιντ Ιστγουντ δεν είναι σήμα κατατεθέν μόνο του Χόλιγουντ, αλλά της ίδιας της Αμερικής.
Το ότι στις 31 Μαΐου έκλεισε τα 96 δεν πτόησε τους φίλους του, που περίμεναν εναγωνίως την επόμενη ταινία μετά το επικό δικαστικό θρίλερ «Juror #2» («Ενορκος 2») του 2024. Ομως, ο πρωτότοκος γιος του, Κάιλ Ιστγουντ, το μεγαλύτερο από τα 8 παιδιά που απέκτησε από δύο συζύγους και τρεις συντρόφους, επιφύλαξε μία ψυχρολουσία.
Προς επίρρωσιν του «The Hollywood Reporter», ότι «με το “Juror #2” ο πολυβραβευμένος Κλιντ Ιστγουντ αναζητούσε το καλύτερο αποχαιρετιστήριο φιλμ», ο Κάιλ επιβεβαίωσε πως ο πατέρας του έχει πράγματι «αποσυρθεί» («retired»). Tο ρήμα σημαίνει τόσο την απόσυρση όσο και τη συνταξιοδότηση, που και τα δύο κουβαλούν ένα αφόρητο αίσθημα τέλους και μελαγχολίας. Για έναν αστείρευτο δημιουργό όπως ο Κλιντ Ιστγουντ, που έβαλε τη σφραγίδα του σε αμέτρητες ταινίες ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, ακόμη και μουσικός επιμελητής, ο τερματισμός κάθε καλλιτεχνικής δραστηριότητας ελάχιστα διαφέρει από βιολογικό θάνατο.
Συντηρητικών μεν απόψεων, αλλά με ισχυρές δόσεις πολιτικοκοινωνικής ενσυναίσθησης (κάτι που τον διαχωρίζει παρασάγγας από τον Τραμπ), ο 96χρονος από το Σαν Φρανσίσκο υπήρξε ακόμη συγγραφέας, ιδιοκτήτης εστιατορίου, δήμαρχος και ακτιβιστής. Οι τάσεις αναχωρητισμού φάνηκαν από το 2024, όταν δεν έκανε καμία διαφήμιση για το «Juror#2» ούτε καν πήγε στην αβάν πρεμιέρ, στο American Film Institute.
Για να φτάσουμε, όμως, στο κύκνειο άσμα του 2024 μεσολάβησαν από το 1955 πλήθος «διαμάντια» του αμερικανικού και παγκόσμιου κινηματογράφου: «Για μια χούφτα δολάρια», «Μονομαχία στο Ελ Πάσο», «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», «Οπου πετούν οι αετοί», «Ο επιθεωρητής Κάλαχαν»(«Dirty Harry»), «Aπόδραση από το Αλκατράζ», «Ο κατάσκοπος των δύο ηπείρων», «Δύο καθάρματα στην ίδια πόλη», «Η ροζ Κάντιλακ», «Αληθινά εγκλήματα», «Grand Torino», «Ελεύθερος σκοπευτής», «Το βαποράκι» και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.
