Η επαμφοτερίζουσα σχέση Ινδίας-Κίνας (μακροχρόνιοι γεωπολιτικοί αντίπαλοι με συχνά, αιματηρά επεισόδια στα αμφισβητούμενα σύνορα, αλλά και ταυτόχρονα σύμμαχοι στα BRICS) αποτελεί μια από τις σταθερές του περίπλοκου κόσμου μας.
Σφηνωμένο ανάμεσα στους δύο γίγαντες ασφυκτιά το Νεπάλ, που αυτόν τον καιρό καταβάλλει προσπάθεια να λειτουργήσει σαν συνδετικός κρίκος, προωθώντας έναν ιδιότυπο … κλιματικό «σασμό». Ας τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά.
Ο Νεπαλέζος πρωθυπουργός, Μπαλέντρα Σαχ, ξόδεψε μεγάλο μέρος της ομιλίας του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ προειδοποιώντας για επαπειλούμενες βιβλικές καταστροφές στα Ιμαλάια, με αφορμή τις φονικές πλημμύρες και κατολισθήσεις που έπληξαν τη χώρα του τον Αύγουστο. Πρότεινε, λοιπόν, την κοινή αντιμετώπιση αυτών των απειλών από τα κράτη της περιοχής, ρίχνοντας την ιδέα ενός Μηχανισμού Κλιματικής Ανθεκτικότητας των Ιμαλαΐων. Ο φορέας αυτός θα καθιερώσει τη διασυνοριακή συνεργασία Ινδίας-Νεπάλ-Κίνας, με αποστολή συνεργείων στις φυσικές καταστροφές και ανταλλαγή επιστημονικών δεδομένων, σε μια από τις πιο εύθραυστες περιβαλλοντικά και γεωπολιτικά περιοχές του πλανήτη. Στα καθ΄ ημάς η διπλωματία των σεισμών, το 1999 και το 2023, δεν απέδωσε το παραμικρό στο «μαλάκωμα» της τουρκικής επεκτατικότητας (μόνο αφελείς θα περίμεναν κάτι τέτοιο).
Στα Ιμαλάια, ωστόσο, τα πράγματα είναι πιο ενθαρρυντικά. Κάνοντας ένα πρώτο βήμα, το μακρινό 2009 Ινδία και Κίνα συμφώνησαν σε υπουργικό επίπεδο να πραγματοποιήσουν κοινές έρευνες για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης στους παγετώνες των Ιμαλαΐων και του Θιβέτ.
Εκτοτε οι δύο πληθυσμιακοί γίγαντες βρήκαν κοινό έδαφος στις διαπραγματεύσεις στον ΟΗΕ για το κλίμα, αποκρούοντας τις απαιτήσεις της Δύσης για περικοπές στην εκπομπή βιομηχανικών αερίων θερμοκηπίου. Παράλληλα, πρωτοστατούν στο αίτημα των χωρών του Παγκόσμιου Νότου να μην πληρώσουν άδικα το μάρμαρο της κλιματικής κρίσης, την ώρα που οι μεγάλες χώρες της Δύσης ευθύνονται για την καταστροφή του περιβάλλοντος.
